Przypis

a Najdokładniejszy opis pierwszego ataku na Jeruzalem w roku 66 n.e., przypuszczonego przez Cestiusa Gallusa, podaje Józef Flawiusz w „Wojnie żydowskiej”, księdze II, rozdziale XIX. W odcinku 1 stwierdza on, że Cestius Gallus najpierw podszedł na odległość „pięćdziesięciu stajań” (prawdopodobnie około 10 km) od Jeruzalem. Działo się to w czasie obchodzenia święta Szałasów (dni od 15 do 21 miesiąca Etanim czyli Tiszri), co owego roku przypadało na okres od 19 do 25 października (według kalendarza gregoriańskiego). Żydzi zaatakowali Rzymian i zadali im pewne straty; wspomniawszy następnie o „trzech dniach” zwłoki, Flawiusz pisze, że Cestius Gallus poprowadził swoją armię pod samo Jeruzalem i w dniu 30 Tiszri (a więc 7 listopada) dostał się z nią do miasta (odc. 4). W odcinku 5 mówi on, iż Rzymianie przez pięć dni nacierali na mury świątyni, a szóstego dnia przebili je podkopem. I wówczas bez żadnego widocznego powodu Cestius wycofał się z miasta, w dodatku ścigany przez Żydów (odcinki 6 i 7). Według dzieła, „Interpreter’s Bible Dictionary”, tomu 11, strony 866, Wespazjan przybył do Palestyny na początku roku 67 n.e. i najpierw starał się opanować resztę tego kraju. W roku 69 n.e. został cesarzem i wtedy pozostawił swojemu synowi Tytusowi zdobycie szturmem samego Jeruzalem.