Przypis

a Jehowa Bóg nie potrzebuje zawierać osobiście z Jezusem nowego przymierza co do Królestwa, aby ten mógł zasiadać na tronie Dawida, gdyż Jezus z natury rzeczy, narodziwszy się jako człowiek, został spadkobiercą tego starożytnego przymierza co do królestwa, jakie Bóg zawarł z Dawidem. Tym sposobem staje się Nieprzemijającym Dziedzicem Królestwa Dawidowego. Natomiast złożona przez Boga przysięga o wiecznym kapłanie podobnym Melchizedekowi — to coś odrębnego. Jest to przymierze na rzecz Królestwa niebiańskiego. Jest indywidualnym przymierzem co do Królestwa, zawartym tylko z Jezusem Chrystusem. A zatem oba te przymierza co do Królestwa nie odnoszą się ani do narodu izraelskiego, ani do uczniów Chrystusa, lecz tylko do samego Jezusa Chrystusa. Z drugiej strony nowe przymierze zostało zawarte poprzez pośrednika, Jezusa Chrystusa, ze 144-000 jego uczniów. To nowe przymierze zawarte z „ludem świętym” duchowych Izraelitów wyłania „królestwo kapłanów”, służących pod przewodnictwem Jezusa Chrystusa, Króla-Kapłana na sposób Melchizedeka. Na tej podstawie Jezus słowami z Łukasza 22:28-30 przyrzekł swym uczniom Królestwo. Musimy więc odróżniać przymierze co do Królestwa odnoszące się do jednej osoby, Jezusa Chrystusa, od nowego przymierza dotyczącego narodu duchowego Izraela. Jezus Chrystus został Królem-Kapłanem w niebiosach ze względu na przysięgę Jehowy Boga, a nie na mocy nowego przymierza.