Szanuj decyzje innych

1, 2. Dlaczego nasze decyzje czasami różnią się od decyzji naszych braci i sióstr?

CZY kiedykolwiek poczułeś się niesprawiedliwie osądzony ze względu na swoją osobistą decyzję? Albo czy zdarzyło ci się skrytykować decyzję współwyznawcy? Bez wątpienia większość z nas odpowiedziałaby na te pytania twierdząco.

² To, że nasze decyzje czasami różnią się od decyzji naszych braci i sióstr, nie powinno nas dziwić. Dlaczego? Bo każdy z nas jest inny. Patrzymy na sprawy z różnych punktów widzenia. Na nasz sposób myślenia może wpływać kultura, z jakiej się wywodzimy, wychowanie, a także osobiste przeżycia. Nie możemy jednak pozwolić, żeby różnice w opiniach zakłóciły pokój i jedność w zborze (Efez. 4:3).

3. Jak moglibyśmy zareagować, gdy współwyznawca podejmuje decyzję, z którą się nie zgadzamy?

³ Kiedy nasz współwyznawca podejmuje decyzję, z którą się nie zgadzamy, możemy czuć potrzebę, żeby przekonać go do zmiany zdania albo żeby opowiedzieć o swoich obawach innym. Zapewne mamy szczere pobudki. Kochamy braci i siostry i chcemy dla nich tego, co najlepsze (Prz. 17:17). Nie chcielibyśmy, żeby zrobili coś, czego później by żałowali albo co mogłoby zaszkodzić im pod względem duchowym.

4, 5. Co powinniśmy zrobić, kiedy współwyznawca podejmuje decyzję, która się nam nie podoba?

⁴ Jeśli nie zgadzamy się z decyzją współwyznawcy, to czy mamy z nim o tym porozmawiać? To zależy od różnych czynników. Na przykład jeśli dowiemy się, że chce zrobić coś, czym złamałby prawo Boże, to z miłości do niego powinniśmy pomóc mu skorygować sposób myślenia (Prz. 27:5, 6). Ale co wtedy, gdy jego decyzja nie jest niezgodna z Biblią, tylko po prostu my zachowalibyśmy się inaczej? Odpowiedź znajdujemy w wersecie przewodnim tego artykułu: Nie powinniśmy ‛osądzać czyichś osobistych opinii’ (Rzym. 14:1).

⁵ Mimo wszystko zaakceptowanie decyzji brata lub siostry może być dla nas trudne. W tym artykule omówimy, dlaczego powinniśmy szanować decyzje innych i jak możemy to pokazać. Najpierw jednak przyjrzyjmy się kilku sytuacjom, w których łatwo byłoby osądzić czyjąś osobistą decyzję.

W JAKICH SYTUACJACH MOGLIBYŚMY OSĄDZAĆ WSPÓŁWYZNAWCÓW

6, 7. Opisz sytuacje, w których łatwo byłoby osądzić czyjąś decyzję.

⁶ Jak już wspomnieliśmy, z powodu pochodzenia, wychowania czy różnych przeżyć możemy mieć w pewnych sprawach stanowcze opinie. Być może uważamy, że inni podzielają nasz punkt widzenia. Ale wcale nie musi tak być. Rozważmy kilka przykładów. Sytuacja 1: Przed poznaniem prawdy brat wychowywał się w rodzinie, w której ojciec nadużywał alkoholu. Któregoś razu na spotkaniu towarzyskim widzi, jak współwyznawcy piją alkohol. Jest rozczarowany i mówi im, że postępują niewłaściwie. Sytuacja 2: Siostrze udało się pokonać poważną chorobę. Potem dowiaduje się, że inna siostra otrzymała taką samą diagnozę. Chce jej pomóc, dlatego naciska ją, żeby skorzystała z tej samej metody leczenia co ona — na przykład zastosowała określoną dietę czy wybrała medycynę konwencjonalną lub niekonwencjonalną. Sytuacja 3: Brat należał wcześniej do religii fałszywej. Teraz nie chce mieć z nią nic wspólnego. Kiedy dowiaduje się, że współwyznawca poszedł na pogrzeb do kościoła, jest oburzonya.

⁷ Omówmy jeszcze inne przykłady. Sytuacja 4: Brat dorastał w czasach, gdy większość ludzi uważała, że niestosowne jest, by mężczyzna zapuszczał brodę, a kobieta zakładała na oficjalne spotkania spodnie. Chociaż wie o ostatniej zmianie podejścia naszej organizacji, to cały czas mówi innym, że bracia nie powinni nosić brody i że siostry, biorąc udział w zajęciach teokratycznych, powinny być ubrane w spódnice lub sukienki. Sytuacja 5: Starszy znał brata, który zdobywał dodatkowe wykształcenie, a potem odszedł od prawdy. Dowiaduje się, że młody brat z jego zboru też zdecydował się je zdobywać. Jest tym zaniepokojony i próbuje przekonać jego oraz jego rodziców do zmiany zdania.

8. (a) Dlaczego rodzic mógłby stać się krytyczny wobec innych rodziców? (b) Jak nasze krytyczne nastawienie mogłoby wpłynąć na zbór?

⁸ Rozważmy jeszcze przykład dotyczący rodziców. Sytuacja 6: Jako rodzic wkładasz dużo wysiłku w to, żeby ‛wychowywać dzieci w karności i pouczać je zgodnie z zasadami Jehowy’ (Efez. 6:4). Ale inni rodzice wydają się bardziej pobłażliwi. Być może pozwalają dzieciom późno wracać do domu, grać w gry wideo albo mieć smartfon, nawet kiedy są jeszcze małe. Twoje dziecko może uważać, że jesteś zbyt surowy, i pytać: „Dlaczego nie możesz być jak inni rodzice?”. Z tego powodu mógłbyś zacząć patrzeć na takich rodziców krytycznie. W gruncie rzeczy do różnicy zdań i osądzania może dochodzić w każdej sprawie osobistej. Może chodzić na przykład o to, jak ktoś wydaje pieniądze, jak często wyjeżdża na wakacje albo jaką rozrywkę wybiera. Nie chcemy jednak pozwolić, żeby własne odczucia stały się dla nas ważniejsze niż jedność w zborze.

9. O czym powinniśmy pamiętać? (Zobacz też ilustrację).

⁹ Kiedy chrześcijanie podejmują w tej samej kwestii różne decyzje, nie musi to oznaczać, że jeden ma rację, a drugi jest w błędzie (Rzym. 14:5). To, że mamy być „jednomyślni” co do zasad Jehowy, nie jest równoznaczne z tym, że musimy się zgadzać w każdej sprawie (2 Kor. 13:11). Podejmowanie osobistych decyzji można porównać do podróży do określonego celu. W to samo miejsce zwykle można dotrzeć różnymi drogami. Wybieramy taką, która nam odpowiada i wydaje się najlepsza. Podobnie jest z naszymi decyzjami. Chociaż mogą się one różnić, to mamy ten sam cel — chcemy podobać się Jehowie. Dlatego nie osądzamy innych za decyzje, które podejmują (Mat. 7:1; 1 Tes. 4:11).

DLACZEGO POWINNIŚMY SZANOWAĆ OSOBISTE DECYZJE INNYCH

10. Do czego w myśl Jakuba 4:12 nie jesteśmy upoważnieni i z jakiego powodu?

¹⁰ Biblia podaje wiele powodów, dla których powinniśmy szanować decyzje innych. Na przykład nie jesteśmy upoważnieni do tego, by w sprawach osobistych kogokolwiek osądzać (odczytaj Jakuba 4:12). To Jehowa jest „Prawodawcą i Sędzią”. Jedynie On może ustalać zasady i reguły postępowania. Tak więc nasi bracia i siostry są odpowiedzialni przed Nim, a nie przed nami (Rzym. 14:10). Nie mamy prawa osądzać lub krytykować ich decyzji na podstawie własnych kryteriów czy opiniib.

11. Jak możemy przyczyniać się w zborze do jedności? (Zobacz też ilustrację).

¹¹ Jehowa wymaga od swoich sług jedności, a nie jednakowości. On kocha różnorodność! Świadczy o tym Jego dzieło stwórcze. Na przykład każdy płatek śniegu jest inny. Podobnie jest z nami. Wśród ponad 8 miliardów ludzi nie ma dwóch identycznych pod względem wyglądu czy osobowości. Jehowa stworzył nas tak, że się od siebie różnimy. Nie chciał, żebyśmy byli klonami. Chce jednak, żebyśmy byli zjednoczeni. Dlatego zamiast pozwalać, żeby różnice nas dzieliły, zabiegamy o pokój. Jedność w zborze jest dla nas znacznie ważniejsza niż osobiste opinie i upodobania (Rzym. 14:19).

JAK POKAZAĆ, ŻE SZANUJEMY PUNKT WIDZENIA INNYCH

12, 13. Co powinniśmy przemyśleć, jeśli wydaje nam się, że ktoś robi „fałszywy krok”? (Galatów 6:1; zobacz też ramkę „Kiedy nie zgadzasz się z czyjąś decyzją”).

¹² Kiedy osobistą decyzję podejmuje ktoś inny. Zadaj sobie pytania: „Czy robi on ‚fałszywy krok’, czy po prostu ja postąpiłbym inaczej? Jeśli rzeczywiście robi ‚fałszywy krok’ i może naruszyć prawo Boże, to czy mam kwalifikacje duchowe do udzielenia mu skorygowania, czy raczej ktoś inny lepiej się do tego nadaje?”. Jeżeli jesteś odpowiednią osobą, żeby mu pomóc, to postaraj się łagodnie z nim porozmawiać (odczytaj Galatów 6:1). Zapewne jednak częściej okaże się, że nie robi nic złego — po prostu podjął inną decyzję, niż ty sam byś podjął. W takim wypadku nie naciskaj go, żeby zmienił zdanie. Nie krytykuj go ani nie osądzaj. Szanuj jego prawo do dokonywania własnych wyborów (Rzym. 14:2-4).

¹³ Posłużmy się przykładem. Załóżmy, że idziesz z przyjacielem do restauracji. Czy będziesz nalegać, żeby zamówił to samo co ty? Nie. Z pewnością uszanujesz jego wybór. W końcu to, jakie danie wybierze, nie ma na ciebie większego wpływu. A gdyby role się odwróciły, zapewne nie chciałbyś, żeby zamówił jedzenie dla ciebie na podstawie własnych upodobań. Tak samo powinniśmy szanować prawo innych do podejmowania osobistych decyzji i nie narzucać im własnego zdania.

14. Jak przy podejmowaniu osobistych decyzji możemy przyczyniać się do jedności? (1 Koryntian 8:12, 13).

¹⁴ Kiedy to ty podejmujesz osobistą decyzję. Przyczyniasz się do jedności, jeśli unikasz postępowania, które mogłoby kogoś urazić (odczytaj 1 Koryntian 8:12, 13). Czasem możesz być przekonany, że wolno ci coś zrobić — że decyzja, którą zamierzasz podjąć, jest słuszna. Gdyby jednak twój współwyznawca poczuł się nią urażony, to czy naprawdę ‛przyniesie ona pożytek’? (1 Kor. 10:23, 24)c. W takiej sytuacji zamiast obstawać przy swoich prawach, lepiej odłożyć własne upodobania na bok (Rzym. 15:1). Ale czy wcześniej nie mówiliśmy o tym, że bracia i siostry powinni szanować nasze osobiste decyzje? To prawda — tak samo jak my powinniśmy szanować ich decyzje. Musimy jednak pamiętać o radzie z Listu do Rzymian 12:18: „Jeśli to od was zależy, ze wszystkimi ludźmi żyjcie w zgodzie”. Dlatego robimy wszystko, co w rozsądnych granicach jest możliwe, żeby utrzymywać z drugimi pokojowe relacje. Jeżeli wiemy, że coś mogłoby ich urazić, będziemy tego unikać.

15. Jak starsi przyczyniają się do jedności w zborze? (1 Koryntian 4:6).

¹⁵ Jak starsi pokazują, że szanują decyzje innych. Starsi przyczyniają się do jedności w zborze, jeśli nie ustalają reguł w sprawach osobistych i ‛nie wychodzą poza to, co napisano’ w Biblii (odczytaj 1 Koryntian 4:6). Oznacza to również, że nie wykraczają poza oparte na Biblii wskazówki zawarte w naszych publikacjach. Poza tym gdy są proszeni o pomoc, nie udzielają rad jedynie na podstawie własnego doświadczenia, ale przede wszystkim na podstawie Słowa Bożego (Izaj. 48:17, 18).

16. Jak starsi mogą pokazać, że szanują decyzje podejmowane przez całe grono?

¹⁶ Poszczególni starsi szanują też decyzje podejmowane przez całe grono. Zanim one zapadną, starsi modlą się o ducha świętego i szukają opartych na Biblii wskazówek. Dlatego każdy z osobna powinien poprzeć podjętą decyzję, nawet jeśli sam ma odmienną opinię (Efez. 5:17). Co więcej, starsi nie powinni próbować wyczytać ze wskazówek teokratycznych więcej, niż one tak naprawdę zawierają. Na przykład nie będą wyrywać zdań z kontekstu, żeby uzasadnić nimi własny punkt widzenia.

17. Jakie korzyści wynikają z szanowania decyzji innych?

¹⁷ Każdy z nas jest inny. Każdy ma własne opinie i upodobania. I nie ma w tym nic złego! Różnorodność wynikająca z naszego pochodzenia, wychowania i osobowości sprawia, że zbór jest pięknym miejscem, w którym tak dobrze się czujemy! Nie pozwólmy więc, by różnice nas dzieliły. Przyczyniajmy się do pokoju. Unikajmy robienia tego, co mogłoby kogoś urazić. Szanujmy osobiste decyzje innych. Dzięki temu nasz zbór będzie radosny i zjednoczony (Ps. 133:1; Mat. 5:9).