Obwołujcie wolność!

WEDŁUG danych szacunkowych dnia 7 lipca 1986 roku liczba mieszkańców ziemi przekroczyła 5 miliardów. Jaka przyszłość czeka urodzoną wtedy pięciomiliardową osobę, a w gruncie rzeczy wszystkich ludzi? Czy istnieje szansa, że te miliardy będą kiedyś mogły cieszyć się prawdziwą wolnością? Z głębokim przekonaniem odpowiadamy: Tak! Ale co należy rozumieć przez „wolność”? Czy oznacza ona prawo do czynienia wszystkiego, co się komu podoba? Nie; dziewiętnastowieczny pisarz angielski Charles Kingsley słusznie napisał: „Istnieją dwa rodzaje wolności — fałszywa, gdy ktoś może robić to, co chce, i prawdziwa, gdy ma możność robienia tego, co powinien”.

Człowiek zdobędzie prawdziwą wolność tylko wtedy, gdy będzie wykonywał, „co powinien”. A w takim razie co powinien robić? Kiedy Jezus przebywał na ziemi, oświadczył po prostu, że istnieją dwa wielkie przykazania; pierwsze: miłować Boga całym sercem, duszą, umysłem i siłą, oraz drugie: miłować bliźniego jak samego siebie (Marka 12:29-31, Biblia warszawska). Prawdziwą wolność mogą osiągnąć jedynie ci, którzy faktycznie okazują taką szczerą miłość — miłość do Boga i bliźnich (Jana 8:31, 32).

Czy w dzisiejszym świecie występuje tego typu miłość? Niestety, nie. A wskutek braku miłości dominuje w nim wolność fałszywa. Tchnie ona samolubstwem, duchem niezależności. Ten duch upiera się przy swoim „widzimisię”, bez zważania na Boga lub bliźniego. Nie ogranicza swego wpływu do jednostek, lecz rozciąga się dalej — na społeczeństwa, narody i rasy. Dopóki na naszej ziemi panować będzie hasło: „Najpierw ja”, dopóty ustanowienie tutaj wolności, pokoju i szczęścia siłą rzeczy będzie mieć kruche podstawy. Pamiętajmy, że Jezus powiedział: „Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego”. Taka miłość bliźniego jest nieodzownym warunkiem korzystania z prawdziwej wolności.

Organizację Narodów Zjednoczonych utworzono w celu wyzwolenia ludzkości spod plagi wojen; miały ją zastąpić „pokój i bezpieczeństwo”. W 40 rocznicę swego istnienia ONZ ogłosiła, że rok 1986 ma być Międzynarodowym Rokiem Pokoju. Ale czy to oznaczało obwołanie wolności z pełnymi gwarancjami pokoju? Czy przejmujące grozą wydatki na zbrojenia (przekraczające obecnie 1000 miliardów dolarów rocznie) uległy ograniczeniu? Czy został przyhamowany terroryzm, czy wybucha mniej bomb w samochodach-pułapkach? Czy położono kres masakrom na tle religijnym w Północnej Irlandii, na Bliskim Wschodzie i w głębi Azji? Przywódcy religijni wtrącają się do polityki i dużo mówią o pokoju. Ale gołąbek symbolizujący pokój jak gdyby uleciał daleko poza zasięg ONZ i religii tego świata.

Czy istnieje dziś jakieś ugrupowanie, które się wyrzekło przemocy stosowanej przez ten świat owładnięty egoizmem? Owszem, istnieje! Zapowiedziany „Książę Pokoju”, Jezus Chrystus, zgromadził już sporo osób miłujących pokój „z każdego plemienia, języka, i ludu, i narodu” (Izaj. 2:3, 4; 9:5, 6; Obj. 5:9; 7:9, Bw). Radują się one, że Królestwo Boże z Chrystusem na czele wkrótce usunie wszelką niegodziwość i ustanowi na całej ziemi raj, gdzie zapanuje pokój i prawdziwa wolność. Ludzie ci są znani pod nazwą Świadków Jehowy (Dan. 2:31-35, 44; Izaj. 43:10, 12; 65:17-25). W zwartych szeregach chrześcijanie owi uczestniczą w triumfalnym dziele obwieszczania, zobrazowanym przez pewne postanowienia związane z rokiem jubileuszowym w starożytnym Izraelu. W każdym z ponad 200 krajów całego świata, gdzie pracują, z radością stosują się do polecenia Bożego: „Obwołajcie w ziemi wolność dla wszystkich jej mieszkańców” (3 Mojż. [Kapł.] 25:10, Bw). Czy usłyszałeś ten radosny zew, czytelniku, i czy na niego zwróciłeś uwagę?