Wielkanoc — pozostałość starożytnego kultu płci
OD CZASU dzieciństwa najprawdopodobniej słyszałeś, że Wielkanoc jest uroczystością chrześcijańską na pamiątkę zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Jeżeli tak było, to wiedz, że nie powiedziano ci prawdy. Wielkanoc nie ma charakteru chrześcijańskiego, natomiast jest świętem pogańskim, którego korzenie głęboko tkwią w starożytnym kulcie płci. Być może trudno ci w to uwierzyć, rozważ jednak, co na temat Wielkanocy mają do powiedzenia niektóre autorytatywne dzieła historyczne.
Pogańskie pochodzenie tego święta potwierdza między innymi dzieło The Catholic Encyclopedia w wydaniu z roku 1909, gdzie w tomie 5 na stronie 227 znajduje się następująca informacja: „Bardzo wiele zwyczajów pogańskich, nawiązujących do powrotu wiosny, zlało się w święcie wielkanocnym. Jajko jest symbolem kiełkującego życia wczesnej wiosny. (...) Zając [ewentualnie królik] jest godłem pogańskim i zawsze był emblematem płodności.” Podobnie też The Encyclopedia Americana w wydaniu z roku 1956 stwierdza w tomie 9, na stronie 506: „Dziejopis angielski z początku ósmego wieku, błog. Bede, wywodzi słowo oznaczające Wielkanoc [w języku angielskim: Easter] ze staroskandynawskiego Ostara lub Eostre, jak nazywano święto wiosny obchodzone podczas wiosennego zrównania dnia z nocą w dniu 21 marca, kiedy to przyroda po zimie powraca do życia. Stąd też występują tu zające, znane z wielkiej plenności, oraz jajka, malowane jakby promieniami powracającego słońca i zorzy polarnej (aurora borealis)”.
Gdyby Wielkanoc była naprawdę uroczystością chrześcijańską, to po cóż w niej jajka i zajączki? Jaki mógłby istnieć związek między nimi a zmartwychwstaniem Jezusa Chrystusa? Rzecz jasna, że jedno z drugim nie na nic wspólnego! Symbole te należą do tradycji świąt wielkanocnych, ponieważ posługiwali się nimi starożytni poganie podczas swoich festynów wiosennych. Oba te symbole miały wielkie znaczenie w pogańskim kulcie płci. Zwróćmy uwagę, co w tej sprawie powiedziano w dziele Standard Dictionary of Folklore, Mythology and Legend, wydanym przez firmę Funk and Wagnall w roku 1949, w tomie pierwszym, na stronie 335:
„W Anglii dzieci zabawiają się turlaniem jajek wielkanocnych. Wszędzie wypatrują wielobarwnych pisanek, przyniesionych przez zajączka wielkanocnego. Nie jest to jedynie zabawa dziecięca, lecz ślad dawnych obrzędów płodności, bowiem tak jajka, jak i zając, symbolizują płodność. Co więcej, zając należał do orszaku germańskiej bogini Ostary, która imienia swego użyczyła nazwie tego święta w języku niemieckim: Ostern.” Czy uważasz to za zwyczaj chrześcijański, żeby zachęcać dzieci do udziału w pogańskim rytuale płodności?
OBCHODZENIE WIELKANOCY NIE MA PODSTAWY BIBLIJNEJ
Może w stosunku do tej opinii nasunie ci się zastrzeżenie oparte na fakcie, że przecież słowo „Wielkanoc” występuje w Biblii, mianowicie w Dziejach Apostolskich 12:4. Dlaczego ukazuje się ono tam, jeśli ma to być uroczystość pogańska? Otóż określenie „Wielkanoc” zostało użyte w najbardziej rozpowszechnionym tłumaczeniu polskim, wydanym po raz pierwszy w roku 1632 i zwanym Biblią gdańską, lecz jest to wynik niezbyt ścisłego przekładu z języka greckiego, w którym księgę Dziejów Apostolskich pierwotnie zredagowano. Inne tłumaczenia (a wśród nich takie przekłady polskie, jak NP, BT, Wk, Db, NDb) słusznie stosują tu greckie słowo Pascha, a nie Wielkanoc. Zauważmy, co na ten temat ma do powiedzenia The Westminster Dictionary of the Bible na stronie 145: „Wielkanoc. Pierwotnie święto wiosenne na cześć teutońskiej bogini światła i wiosny, znanej ludom anglosaskim pod imieniem Eastre. Już w ósmym stuleciu nazwę tę [i zwyczaje] przenieśli Anglosasi na uroczystość chrześcijańską, pomyślaną jako upamiętnienie zmartwychwstania Chrystusa. W powszechnie używanym wydaniu Biblii występuje ona jeden raz (Dzieje 12:4), lecz jest to skutek błędnego tłumaczenia.”
Czy w ogóle istniał jakiś wiosenny festyn chrześcijański, pomyślany „jako upamiętnienie zmartwychwstania Chrystusa”? Za dni apostołów Chrystusa niczego takiego nie znano. Zgodnie z przewidywaniami apostoła Pawła po ich śmierci dokonało się jednak wielkie odstępstwo od prawdziwego chrystianizmu, w wyniku czego wprowadzono mnóstwo niebiblijnych obrządków. (Dzieje 20:29, 30) Chociaż jeszcze Paweł, pisząc pod natchnieniem, wykazał, że chrześcijanie nie mają się związać z tradycją obchodzenia wybranych dni i miesięcy, pór roku czy lat, to jednak niektórzy spośród nich zaczęli w tym czy innym sensie ustanawiać takie tradycje. (Gal. 4:9-11) Widocznie były to osoby, które obstawały przy obchodzeniu uroczystości przepisanych w Prawie Mojżeszowym, lecz rozszerzyły ich znaczenie, aby upamiętniały to, czego były pierwotnie tylko proroczym zarysem. Tak na przykład świętu Paschy nadano dodatkowe znaczenie w związku z Jezusem Chrystusem, pozaobrazowym Barankiem paschalnym, oraz w związku z jego zmartwychwstaniem. Do tych corocznych obchodów odstępcy stopniowo przyjmowali zwyczaje i symbole zapożyczone z pogańskich obrzędów wiosennych, i tak powstało święto znane obecnie pod nazwą Wielkanocy.
W dziele The Encyclopaedia Britannica, wydaniu jedenastym, tomie 8, na stronie 828 znaleźć można jeszcze jedno potwierdzenie faktu, że tradycja tego rodzaju nie ma oparcia w Piśmie świętym ani jej nie znano wśród pierwszych chrześcijan: „Nie ma wzmianki o obchodzeniu świąt wielkanocnych w Nowym Testamencie ani w pismach Ojców Apostolskich. Samo nawet pojęcie świętowania szczególnych dat było dla pierwszych chrześcijan obce. (...) Dziejopisarz kościelny Sokrates (Historia Kościoła, w. 22) stwierdza zupełnie zresztą zgodnie z prawdą, że ani Pan, ani jego apostołowie, nie przestrzegali tego czy jakiegokolwiek innego święta (...), a w obchodzeniu Wielkanocy przez Kościół widzi on utrwalenie starodawnego zwyczaju, ‚tak jak przyjęło się wiele innych zwyczajów’”. Dawny ten zwyczaj to praktyka pogańska, żeby urządzać święta na cześć bogini wiosny.
NIE DLA CHRZEŚCIJAN
Połączenie świąt wielkanocnych ze zmartwychwstaniem Chrystusa nie zmienia tych obchodów w uroczystość, która by była do przyjęcia dla prawdziwych chrześcijan. Zgniłe jabłko nie zamieni się w zdrowy pokarm, gdy się je po prostu zawinie w skórkę pomarańczy.
Bez względu na to, iż przywódcy religijni rzekomego chrześcijaństwa ogłaszają Wielkanoc za święto chrześcijańskie, zachowuje ona swój pogański charakter. Może powiesz: A co za różnica, skoro się ją obchodzi na cześć Chrystusa? — Różnica polega na posiadaniu uznania Bożego lub Jego dezaprobaty, a to jest ta sama różnica, co między wiecznym życiem, a wieczystą śmiercią. — 2 Tes. 1:8, 9.
Jeżeli pragniesz pozyskać uznanie prawdziwego Boga, to weź sobie do serca nakaz dany chrześcijanom w Liście 2 do Koryntian 6:14, 15, 17: „Nie chodźcie w obcym jarzmie z niewiernymi; bo co ma wspólnego sprawiedliwość z nieprawością, albo jakaż społeczność między światłością a ciemnością? Albo jaka zgoda między Chrystusem a Belialem, albo co za dział ma wierzący z niewierzącym? (...) Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się, mówi Pan, i nieczystego się nie dotykajcie.”
Wielkanoc należy do rzeczy „nieczystych”, ponieważ jej korzenie sięgają pogańskiego kultu płci. Ludzie, którzy ją obchodzą, znieważają Jezusa Chrystusa, łącząc jego imię z tą obrzydliwą formą kultu. Dlaczego miałbyś nadal czynić coś, co zniesławia Jezusa i przynosi ujmę samemu Bogu? Zastosuj się do rady Pisma świętego, aby się trzymać z dala od fałszywych praktyk religijnych oraz tych, którzy je popierają. Miej Wielkanoc za to, czym ona faktycznie jest, za pozostałość starożytnego kultu płci.