Jezus — wierny syn Boży
NIE było w całych dziejach ludzkości ważniejszych narodzin, niż przyjście na świat Jezusa. Ten, który był rzecznikiem samego Boga, czyli Logosem, który był pierwszym i jedynym bezpośrednim stworzeniem Bożym, za którego pośrednictwem zostało stworzone wszystko inne, co istnieje — złożył oto swój wzniosły, niewidzialny byt stworzenia duchowego i urodził się z ciała ludzkiego, aby żyć jako niższa forma stworzenia, mianowicie jako człowiek. Nic dziwnego, że przy jego narodzinach aniołowie śpiewali radośnie: „Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli.” — Jana 1:1-14; Obj. 3:14; Łuk. 2:13, 14, Dą.
A właściwie dlaczego ten „jednorodzony Syn” Boży złożył swą chwałę niebiańską i został człowiekiem? (1 Jana 4:9) Istnieją tego liczne, bardzo ważne powody. Urodziwszy się z Marii, córki Helego, Jezus stał się naturalnym potomkiem króla Dawida, a więc „synem Dawidowym”. Jego opiekun Józef również był potomkiem Dawida i wobec tego mógł przekazać Jezusowi legalne prawo do tronu Dawidowego. (Mat. 1:1-17; Łuk. 3:23-38) Urodzony pod przymierzem Prawa jako człowiek doskonały, Jezus był w stanie spełnić to Prawo i zarazem położyć mu kres. (Gal. 4:4; Mat. 5:17) Chociaż się uniżył do postaci niewolnika i stał się podobnym grzesznemu człowiekowi, dał odpór Szatanowi, zachował nienaganność i okazał się godnym usprawiedliwicielem Jehowy Boga. — Filip. 2:5-8.
Przy tym Jezus był doskonałym człowiekiem, niczym więcej i niczym mniej; był dokładnie równy doskonałemu człowiekowi Adamowi. Wskutek tego mógł złożyć swoje życie ludzkie jako okup za wszystko to, co Adam utracił, mianowicie za prawo do doskonałego życia ludzkiego i do przekazywania takiego życia potomstwu. — 1 Kor. 15:21, 22.
Była jesień roku 2 przed Chr., około pierwszego października. Pasterze znajdowali się jeszcze na otwartym polu i strzegli tam swych stad, gdy anioł obwieścił im cudowne narodziny Jezusa. (Łuk. 2:8-20) Narodzenie się tego z dawna obiecanego „Nasienia”, które miało w słusznym czasie zmiażdżyć głowę Wężowi, wprawiło owego Węża, którym jest Szatan Diabeł, w wielką złość. (1 Mojż. 3:15) Dlatego Diabeł starał się uśmiercić Jezusa jako dziecię, ale ostrzeżeni przez Pana rodzice schronili się do Egiptu. Po śmierci Heroda powrócili i osiedlili się w Nazarecie. (Mat. 2:1-23) „Dziecię rosło i nabierało sił. Było pełne mądrości, a łaska Boża spoczywała na nim.” — Łuk. 2:40, Kow.
Będąc kiedyś w czasie święta Paschy w Jeruzalem Jezus, mający wtedy dopiero dwanaście lat, pytaniami i odpowiedziami swymi wprawiał w zdumienie ówczesnych uczonych doktorów i mędrców. Gdy matka go zganiła, bo nie wracał ze wszystkimi, Jezus odpowiedział roztropnie: „Czyż nie wiedzieliście, że powinienem być w domu Ojca mego?” (Łuk. 2:41-49, Kow) Potem wyuczył się u swego opiekuna rzemiosła ciesielskiego i „wzrastał w mądrości i w latach oraz w łasce u Boga i u ludzi”. — Łuk. 2:52, Kow.
SŁUŻBA PUBLICZKA PODJĘTA W WIEKU 30 LAT
Gdy Jezus osiągnął wiek pełnej dojrzałości według prawa żydowskiego, poddał się ochrzczeniu w rzece Jordan. W zimnym grudniu nie chrzczono nikogo w Jordanie. Odbyło się to jesienią roku 29 po Chr., co jest jednym z dowodów tego, że Jezus nie urodził się 25 grudnia. (Łuk. 3:21-23) Ale dlaczego bezgrzeszny Jezus dał się ochrzcić? Otóż dlatego, że przedsięwziął krok oddania siebie Bogu, czyli zawarł umowę, że odtąd nie będzie się kierował własną wolą, ale będzie spełniał wyłącznie wolę swego Ojca Jehowy. (Ps. 40:8, 9; Jana 4:34) Chrzest właśnie symbolizował zawarcie tej umowy.
Bezpośrednio po ochrzczeniu Jezus udał się na pustynię i przebywał tam przez 40 dni, przygotowując się do publicznej służby kaznodziejskiej. Pod koniec tego okresu podszedł do niego Diabeł z bardzo przebiegłymi pokusami, które Jezus jednak odparł „mieczem ducha”, to jest Słowem Bożym. (Mat. 4:1-11) Potem Jezus zetknął się z niektórymi uczniami Jana i ci przyłączyli się do niego w drodze na północ do Galilei. Tam właśnie, w Kanie, uczynił Jezus na pewnym weselu swój pierwszy cud, przemieniając wodę w wino. — Jana 1:29-51; 2:1-11.
Wiosną roku 30 po Chr., gdy Jezus miał już za sobą sześć miesięcy służby ewangelicznej i cały kraj obudził się do poznania obecności Mesjasza, udał się on na doroczną Paschę do Jeruzalem. Tam znalazł ludzi wymieniających pieniądze oraz sprzedawców gołębi, owiec i wołów, którzy handlowali wprost w samej świątyni. Zapaliwszy się gorliwością dla Jehowy, Jezus zrobił sobie bicz z powrozów, przewrócił stoły z pieniędzmi oraz wypędził przekupniów, bydło i wszystko inne, wołając: „Zabierzcie to stąd i nie czyńcie z domu Ojca mego hali targowej!” — Jana 2:13-17, Kow.
CAŁA GALILEA SŁYSZY POSELSTWO KRÓLESTWA
Jezus był naprawdę człowiekiem czynu! Wzdłuż i wszerz przemierzał kraj pieszo, głosząc i świadcząc wśród ludzi: w mieszaniach prywatnych, na placach targowych, na ulicach, przed rzeszą zebraną na stokach góry — wszędzie, gdziekolwiek lud dawał posłuch. Pomyślmy, ile czasu poświęcił chociażby na rozmowę z niewiastą samarytańską u studni Jakubowej! (Jana 4:4-26) Wiele godzin zużył również na odwiedziny ponowne, udzielając po domach dalszego pouczenia z Pisma, ale nigdy nie pobierał za to opłaty.
Przez następne dwa lata Jezus koncentrował swą działalność na okręgu galilejskim, gdzie obwoływał pokrzepiające poselstwo: „Przybliżyło się królestwo niebieskie.” (Mat. 4:17, NT) Tak było istotnie — bo oto był obecny sam jego Król. Niemniej nie każdy przyjmował głosiciela tej radosnej nowiny. Gdy na przykład wszedł do synagogi swego rodzinnego miasta Nazaret i odczytał tekst z 61 rozdziału księgi Izajasza, zastosowując zanotowane tam proroctwo do siebie, ludzie wydrwili go, a nawet chcieli go zabić, ponieważ znali go tylko jako syna cieśli. Natomiast mieszkańcy Kapernaum zachowali się krańcowo odmiennie od obywateli jego rodzinnego miasta, gdyż przysłuchiwali mu się uważnie i „zdumiewali się nad nauką jego; bo była potężna mowa jego”. — Łuk. 4:16-32, NT.
„Jezus obchodził całą Galileę. Nauczał w synagogach, głosił dobrą nowinę o Królestwie i leczył wszelką chorobę i wszelką niemoc wśród ludu.” (Mat. 4:23, Kow) Ta pierwsza zorganizowana podróż okrężna po Galilei została przerwana uroczystością paschalną roku 31 po Chr., na którą Jezus udał się do Jeruzalem. Tam uzdrowił w sabat pewnego chorego, co spowodowało starcie z zapatrzonymi w tradycję faryzeuszami, którzy starali się go nawet uśmiercić. Natomiast Jezus wszelką cześć oddawał Jehowie Bogu. „Nie może Syn sam od siebie nic czynić.” (Jana 5:1-47) Po powrocie na teren galilejski ten nieulękły kaznodzieja wygłosił cudowne przemówienie, które jest znane jako „kazanie na górze”. — Mateusza, rozdziały 5, 6, 7.
DO ZAKOŃCZENIA WIELKIEGO DZIEŁA POTRZEBNY POŚPIECH
Druga połowa służby kaznodziejskiej Jezusa pełna była pracy i wzruszeń. Nie raz, lecz trzykrotnie opuszczał on Galileę i wracał do niej. Musiał wydać świadectwo w Perei, po drugiej stronie Jordanu. Wieść o nim przyciągała wielkie tłumy ludu chętnego do wysłuchania poselstwa Królestwa, ale jednocześnie „tajemnice królestwa niebieskiego”, zawarte w przypowieściach, były przeznaczone tylko do wiadomości uczniów. (Mat. 13:1-53) Nieustannie dokonywał Jezus wielu cudów — uzdrawiał cierpiących, chorych, kaleki, a nawet wskrzeszał zmarłych. Nakarmił też tłum 5000 mężczyzn, a potem innych 4000 „prócz niewiast i dziatek”. (Mat. 14:13-21; 15:32-38) Niezależnie od tych publicznych wystąpień i przemówień napominał też do tego, aby nie mniemać o sobie zbyt wiele, być pokornym, miłować się wzajemnie i przebaczać sobie w duchu miłosierdzia. — Mat. 18:1-35.
Gdy Chrystus odbywał trzecią podróż przez Galilee, nadeszła znowu Pascha, lecz tego święta nie obchodził on publicznie. Na „święto kuczek” jesienią tego roku znowu poszedł do Jeruzalem. Oto jednak czas jego dobiegał końca. Żniwo było wielkie, lecz robotników mało. Tylko sześć miesięcy pozostawało jeszcze do dopełnienia dzieła. Jezus rozesłał więc siedemdziesięciu uczniów, aby przygotowali przed nim pole działalności kaznodziejskiej; potem spiesznie przemierzył Samarię, przeniósł się za Jordan do Perei, znów przeszedł Jordan, aby wskrzesić Łazarza z martwych, wycofał się do Samarii, powtórnie odwiedził Pereę, a następnie powrócił do Betanii, kiedy pozostało mu już tylko kilka dni do wielkiej i ostatniej Paschy.
Oznaczało to wiele podróżowania i mnóstwo kazań wygłoszonych w ciągu sześciu przepełnionych pracą miesięcy. Było stosownym przygotowaniem do tego, co miał wykonać w ostatnich sześciu dniach swego pobytu na ziemi. (Łuk. 10:1 do 11:28) Mimo to znajdował po drodze czas, aby wszystkim, nawet małym dzieciom okazywać dobroć i współczucie. — Mar. 10:13-16.
Ten ostatni i wielki tydzień, rzec by można ostatni akt wielkiego dramatu, który stanowił punkt szczytowy publicznej służby Jezusa, rozegrał się w samym Jeruzalem i najbliższej okolicy tego miasta. Chrystus wjechał do Jeruzalem w triumfalnym pochodzie i wśród radosnego uznania zaofiarował się jako Król. Potem powtórnie oczyścił świątynię, wypędzając z niej „nabożnych” oszustów, którzy z domu jego Ojca uczynili jaskinię zbójców. (Mat. 21:1-16) Następnego dnia w swych przypowieściach obnażył duchownych jako winnych odrzucenia i uśmiercenia Mesjasza, dziedzica Królestwa; prócz tego napiętnował ich słowami: „Biada wam, uczeni w Piśmie faryzeusze, obłudnicy!” A do narodu jako całości powiedział: „Teraz dom wasz pustką stanie.” — Mat. 21:17 do 23:39, Kow.
W pewnej górnej izbie w Jeruzalem Jezus ze swymi apostołami obchodził dnia 14 Nisana roku 33 po Chr. ostatnią Paschę. Obmył im nogi jako przykład wzajemnej miłości i usługiwania, wprowadził uroczystość Pamiątki wobec jedenastu wiernych i udzielił im potem jeszcze wielu wartościowych pouczeń. (Jana 13:2 do 17:26) Szybko następowały teraz po sobie doniosłe wypadki. Po scenie w ogrodzie Getsemane, gdzie Jezus znalazł się w śmiertelnej walce wewnętrznej, nastąpiło zdradzenie go, aresztowanie i przesłuchanie przed żydowskim sądem najwyższym, to jest przed Sanhedrynem. Przekazany przedstawicielowi władzy politycznej, Piłatowi, został następnie skierowany do Heroda, który z drwinami odesłał go z powrotem namiestnikowi Piłatowi, a ten choć był przekonany o niewinności Jezusa, wydał go na śmierć, aby zaspokoić żądzę krwi duchowieństwa! (Mat. 26:36 do 27:31) Przybity do przerzeklętego pala tortur między dwoma rozbójnikami, po wycierpieniu wielogodzinnego szyderstwa i męczarni, ten umiłowany Syn Boży wykrzyknął słowa: „Wykonało się!”
Jezus bojował dobry bój; wykonał dzieło świadczenia, będąc „świadkiem wiernym i prawdziwym” na rzecz a Boga. Napiętnował Diabła jako kłamcę, odkupił prawo do życia, które było utracone dla potomków Adama, i okazał się rzeczywiście godnym tego, aby mu powierzyć przeprowadzenie wielkiego dzieła udowodnienia pełnoprawności zwierzchnictwa Jehowy Boga. Za to posłuszeństwo Jehowa wzbudził swego wiernego Syna z umarłych, dając mu ciało duchowe i wywyższając go na stanowisko, które wysoko góruje ponad wszystkim innym we wszechświecie, „aby w imieniu, Jezusa zginało się wszelkie kolano ... i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”. — Filip. 2:10, 11.