„To jest nasz Bóg!”

1, 2. (a) Jakie pytania chciałbyś zadać Bogu? (b) O co zapytał Boga Mojżesz?

CZY potrafisz sobie wyobrazić, że rozmawiasz z Bogiem? Już na samą myśl o tym jesteś głęboko przejęty — zwraca się do ciebie Władca Wszechświata! Po chwilowym wahaniu zdobywasz się na odpowiedź. On cię wysłuchuje i znów się odzywa. Co więcej, pozwala ci zadać dowolne pytanie. O co chciałbyś zapytać?

² Dawno temu żył ktoś, kto znalazł się w takiej sytuacji. Nazywał się Mojżesz. Postanowił zadać Bogu pytanie, które chyba cię zaskoczy. Nie próbował dowiedzieć się czegoś o sobie, swojej przyszłości czy nawet o losie rodzaju ludzkiego. Zapytał Boga o imię. Może się to wydawać dziwne, bo przecież już je znał. Musiał więc mieć na myśli coś więcej. W gruncie rzeczy zadał najważniejsze z możliwych pytań. Odpowiedź na nie dotyczy każdego z nas. Może nam pomóc zrobić decydujący krok do nawiązania bliskiej więzi z Bogiem. W jaki sposób? Przeanalizujmy tamtą niezwykłą rozmowę.

3, 4. Jakie wydarzenia poprzedziły rozmowę Mojżesza z Bogiem i co było jej tematem?

³ Mojżesz miał 80 lat. Od 40 lat przebywał na wygnaniu z dala od swojego ludu, od Izraelitów, którzy byli niewolnikami w Egipcie. Kiedy pewnego dnia pilnował stad teścia, zobaczył coś niezwykłego — ciernisty krzew, który płonął, ale się nie spalał. Po prostu stał w płomieniach i jaśniał niczym znak świetlny na zboczu góry. Mojżesz podszedł bliżej, żeby mu się przyjrzeć. Ku jego zdumieniu z ognia rozległ się głos! To Bóg za pośrednictwem anioła nawiązał z nim rozmowę. Jak zapewne wiesz, polecił wtedy Mojżeszowi, żeby bez wahania porzucił spokojne życie, wrócił do Egiptu i wyzwolił Izraelitów (Wyjścia 3:1-12).

⁴ W tym momencie Mojżesz mógł zadać Bogu każde pytanie. Zwróćmy jednak uwagę, jakie wybrał: „Załóżmy, że pójdę do Izraelitów i powiem im: ‚Bóg waszych praojców posłał mnie do was’, a oni zapytają: ‚Jakie jest Jego imię?’. Co mam im odpowiedzieć?” (Wyjścia 3:13).

5, 6. (a) Jaką prostą, ale ważną prawdę odsłania pytanie Mojżesza? (b) W jaki karygodny sposób ludzie traktują imię własne Boga? (c) Dlaczego to takie istotne, że Bóg wyjawił ludziom swoje imię?

⁵ Pytanie to przede wszystkim nasuwa wniosek, że Bóg ma imię. Tej prostej prawdy nie wolno bagatelizować. A jednak wielu to robi. Z mnóstwa przekładów Biblii usunięto imię własne Boga i zastąpiono tytułami, takimi jak „Pan” czy „Bóg”. To jedno z najsmutniejszych i najbardziej karygodnych działań podjętych ze względów religijnych. Pomyślmy: Kiedy zawieramy nową znajomość, czy nie poznajemy najpierw czyjegoś imienia lub nazwiska? Podobnie jest wtedy, gdy chcemy zapoznać się z Bogiem. Nie jest On bezimiennym, dalekim bytem, którego nie da się poznać ani zrozumieć. Mimo że nie możemy Go zobaczyć, jest realną Osobą i ma imię — imię Jehowa.

⁶ Wyjawiając swoje imię, Bóg robi coś niezwykłego i przejmującego — zaprasza, byśmy Go poznali. Pragnie, żebyśmy podjęli najmądrzejszą z życiowych decyzji i nawiązali z Nim bliskie relacje. Ale nie poprzestaje na wyjawieniu swojego imienia. Pomaga nam też zrozumieć, co się za nim kryje.

Znaczenie imienia Bożego

7. (a) Jak można oddać znaczenie imienia Bożego? (b) Czego w gruncie rzeczy chciał się dowiedzieć Mojżesz, gdy spytał Boga o Jego imię?

⁷ Jehowa wybrał sobie imię o bardzo głębokiej treści. Uważa się, że jego znaczenie można oddać zwrotem: „On powoduje, że się staje”. Jehowa nie ma sobie równego w całym wszechświecie — to On powołał wszystko do istnienia. On też powoduje, że wszystkie Jego zamiary stają się rzeczywistością, a nawet że Jego niedoskonali słudzy na ziemi stają się, kimkolwiek zechce. Bez wątpienia budzi to w nas szacunek, podziw i lęk. Ale czy imię Boże zawiera w sobie wyłącznie taką myśl? Mojżesz oczywiście wiedział, że Jehowa jest Stwórcą, i znał Jego imię. Ludzie posługiwali się nim od stuleci. Dlatego gdy spytał Boga o imię, niewątpliwie chciał dowiedzieć się czegoś więcej — chciał lepiej poznać Osobę o tym imieniu. Jego pytanie można by więc ująć tak: „Co mogę o Tobie powiedzieć Twojemu ludowi, Izraelowi, żeby wzmocnić jego wiarę w Ciebie i przekonać go, że naprawdę zostanie wybawiony?”.

8, 9. (a) Jak Jehowa odpowiedział na pytanie Mojżesza i na czym polega częsty błąd w tłumaczeniu tej odpowiedzi? (b) Co oznaczają słowa: „Stanę się, kim zechcę się stać”?

⁸ W odpowiedzi Jehowa skierował uwagę na fascynujący aspekt swojej osobowości, który ma związek ze znaczeniem Jego imienia. Oświadczył Mojżeszowi: „Stanę się, kim zechcę [lub „postanowię”] się stać” (Wyjścia 3:14 i przypis). W wielu przekładach Biblii czytamy tu: „Jestem, który jestem”. Jednak skrupulatne tłumaczenia wskazują, że Bóg nie potwierdził tu tylko swojego istnienia. Wyjaśnił Mojżeszowi — a zarazem każdemu z nas — że ‛stanie się’ wszystkim, co uzna za niezbędne do spełnienia swoich obietnic. W podobny sposób oddano ten werset w przekładzie Josepha B. Rotherhama: „Stanę się, kimkolwiek zechcę”. Pewien znawca biblijnego języka hebrajskiego objaśnia to sformułowanie następująco: „Bez względu na sytuację czy potrzebę (...) Bóg ‛stanie się’ rozwiązaniem danego problemu”.

⁹ Co to oznaczało dla Izraelitów? Obojętnie, jaką by napotkali przeszkodę i w jak trudnym znaleźliby się położeniu, Jehowa miał się stać wszystkim, co było potrzebne, żeby uwolnić ich z niewoli i zaprowadzić do Ziemi Obiecanej. Niewątpliwie imię to skłaniało do pokładania w Bogu ufności. Tak samo może oddziaływać na nas (Psalm 9:10). Dlaczego?

10, 11. Jak imię Jehowy skłania nas do myślenia o Nim jako o najlepszym i najbardziej wszechstronnym Ojcu? Wyjaśnij to na przykładzie.

¹⁰ Zilustrujmy to przykładem. Rodzice wiedzą, jakiej wszechstronności i elastyczności wymaga wychowywanie dzieci. Nieraz w ciągu jednego dnia muszą pełnić rolę pielęgniarki, kucharza, nauczyciela, wykonawcy kary, sędziego i wielu innych osób. Często bywają przytłoczeni tak szerokim zakresem obowiązków. Widzą, że dzieci mają do nich pełne zaufanie — nigdy nie wątpią, że tata lub mama potrafią uśmierzyć każdy ból, rozstrzygnąć każdy spór, naprawić każdą zepsutą zabawkę i odpowiedzieć na każde z pytań, które mnożą się bez końca w ich dociekliwych główkach. Nieraz rodzice czują się sfrustrowani z powodu swoich braków. Mają wrażenie, że do wielu ról zupełnie się nie nadają.

¹¹ Jehowa również jest kochającym Ojcem. Ale w Jego wypadku nie istnieje nic, czym w obrębie swoich doskonałych zasad nie mógłby się stać, żeby zapewnić swoim ziemskim dzieciom idealną opiekę. Tak więc Jego imię, Jehowa, skłania nas do uznania Go za najwspanialszego Ojca, jakiego można sobie wyobrazić (Jakuba 1:17). Mojżesz i wszyscy inni wierni Jehowie Izraelici szybko się przekonali, że postępuje On zgodnie ze znaczeniem swojego imienia. Z podziwem i lękiem patrzyli, jak staje się między innymi niezwyciężonym Wodzem, Panem żywiołów, niezrównanym Prawodawcą, Sędzią i Architektem, jak daje im żywność i wodę oraz dba o ich odzież i obuwie.

12. Jaki odmienny stosunek do Jehowy mieli faraon i Mojżesz?

¹² A zatem kiedy Bóg podał swoje imię, wyjawił coś niezwykłego: to, jaką jest Osobą — co tak naprawdę kryje się za Jego imieniem. Ponadto swoimi czynami dowiódł, że wszystko, co o sobie powiedział, jest prawdą. Bez wątpienia chce, żebyśmy Go znali. Jak na to reagujemy? Mojżesz pragnął znać Boga. Właśnie to gorące pragnienie ukształtowało jego życie i skłoniło go do nawiązania bardzo bliskiej więzi z niebiańskim Ojcem (Liczb 12:6-8; Hebrajczyków 11:27). Niestety, niewielu współczesnych mu ludzi okazywało podobną gotowość. Kiedy Mojżesz wymienił imię Jehowy przed faraonem, wyniosły władca Egiptu odpowiedział: „A kto to jest ten Jehowa?” (Wyjścia 5:2). Nie chciał dowiedzieć się o Nim czegoś więcej. Arogancko zlekceważył Boga Izraela. Postawa taka jest dziś bardzo powszechna. Z tego powodu ludzie nie dostrzegają jednej z najważniejszych prawd — prawdy, że Jehowa jest Wszechwładnym Panem.

„Wszechwładny Pan, Jehowa”

13, 14. (a) Dlaczego w Biblii nadano Jehowie wiele tytułów? Wymień niektóre z nich (zobacz ramkę na stronie 14). (b) Dlaczego wyłącznie Jehowa ma prawo być nazywany „Wszechwładnym Panem”?

¹³ Ponieważ Jehowa jest tak wszechstronny, w Biblii nadano Mu wiele różnych tytułów. Nie rywalizują one z Jego imieniem, lecz mówią nam więcej o Nim samym. Na przykład nazwano Go „Wszechwładnym Panem, Jehową” (2 Samuela 7:22). Ten wzniosły tytuł, występujący w Biblii setki razy, informuje nas o pozycji Jehowy. Jedynie On ma prawo być Władcą całego wszechświata. Rozważmy teraz dlaczego.

¹⁴ Tylko Jehowa jest Stwórcą. W Księdze Objawienia 4:11 czytamy: „Nasz Boże, Jehowo, Tobie należy się chwała, szacunek i moc, bo to Ty stworzyłeś wszystko i z Twojej woli wszystko zaistniało i zostało stworzone”. Tych uroczystych słów nie można by odnieść do nikogo innego. Każda rzecz i każda istota we wszechświecie zawdzięcza swoje istnienie Jehowie! Jako Wszechwładny Pan i Stwórca wszystkiego z całą pewnością zasługuje On na „chwałę, szacunek i moc”.

15. Dlaczego Jehowę nazwano „Królem Wieczności”?

¹⁵ Wyłącznie Jehowie przysługuje też tytuł „Króla Wieczności” (1 Tymoteusza 1:17; Objawienie 15:3). Co on oznacza? Ze względu na ograniczone możliwości naszych umysłów trudno nam to pojąć, ale Jehowa jest wieczny — czy sięgniemy w przeszłość, czy w przyszłość. W Psalmie 90:2 powiedziano: „Ty od zawsze i na zawsze jesteś Bogiem”. Jehowa nie miał więc początku, żył zawsze. Słusznie nazwano Go „Istniejącym od Dni Pradawnych”, bo istniał przez cały czas, jeszcze przed pojawieniem się we wszechświecie czegokolwiek lub kogokolwiek innego (Daniela 7:9, 13, 22). Kto więc mógłby podważyć Jego prawo do tego, żeby być Wszechwładnym Panem?

16, 17. (a) Dlaczego nie możemy zobaczyć Jehowy i dlaczego nie powinno nas to dziwić? (b) W jakim sensie Jehowa jest bardziej realny niż to, co widzimy lub czego dotykamy?

¹⁶ Niektórzy jednak — tacy jak faraon — kwestionują wspomniane prawo. Wynika to po części z faktu, że niedoskonali ludzie za bardzo polegają na tym, co dostrzegają własnymi oczami. Tymczasem Wszechwładnego Pana nie da się zobaczyć. Jest istotą duchową, niewidzialną dla naszych oczu (Jana 4:24). Poza tym gdyby człowiek z krwi i kości bezpośrednio zetknął się z Jehową Bogiem, natychmiast by zginął. Sam Jehowa powiedział Mojżeszowi: „Nie możesz zobaczyć mojej twarzy, bo żaden człowiek nie może mnie zobaczyć i pozostać przy życiu” (Wyjścia 33:20; Jana 1:18).

¹⁷ Nie powinno nas to dziwić. Mojżesz ujrzał zaledwie drobną cząstkę chwały Jehowy, i to najwyraźniej za pośrednictwem anioła. Z jakim skutkiem? Przez pewien czas jego twarz „promieniała blaskiem” — Izraelici wręcz bali się na nią patrzeć (Wyjścia 33:21-23; 34:5-7, 29, 30). Bez wątpienia żaden zwykły człowiek nie mógłby zobaczyć Wszechwładnego Pana w całej Jego chwale! Czyżby więc był On mniej realny niż to, co widzimy i czego dotykamy? W żadnym wypadku. Bez trudu przecież uznajemy istnienie wielu niewidzialnych rzeczy, takich jak wiatr, fale radiowe czy myśli. Poza tym Jehowa pozostaje niezmienny mimo upływu czasu — nawet jeśli w grę wchodzą niezliczone miliardy lat! W tym sensie jest znacznie bardziej realny niż to, czego możemy dotknąć lub co możemy zobaczyć, bo w sferze materialnej wszystko starzeje się i niszczy (Mateusza 6:19). Ale czy należy o Nim myśleć jedynie jak o abstrakcyjnej, bezosobowej sile albo nieokreślonej Praprzyczynie? Zastanówmy się nad tym.

Bóg mający wspaniałą osobowość

18. Co zobaczył w wizji Ezechiel i co symbolizują cztery twarze „żywych stworzeń” z otoczenia Jehowy?

¹⁸ Chociaż Boga nie widzimy, różne ciekawe fragmenty Biblii pozwalają nam niejako zajrzeć do samego nieba. Przykładem może być pierwszy rozdział Księgi Ezechiela. Jej pisarz zobaczył w wizji niebiańską część organizacji Jehowy, przedstawioną jako olbrzymi rydwan. Szczególne wrażenie robi opis potężnych istot duchowych otaczających Jehowę (Ezechiela 1:4-10). Te „żywe stworzenia” są blisko z Nim związane, a ich wygląd mówi nam coś ważnego o Bogu, któremu służą. Każde z nich ma cztery twarze — byka, lwa, orła i człowieka. Najwyraźniej symbolizują one cztery główne przymioty Jehowy, będące podstawą Jego wspaniałej osobowości (Objawienie 4:6-8, 10).

19. Symbolem jakiego przymiotu Jehowy jest twarz: (a) byka? (b) lwa? (c) orła? (d) człowieka?

¹⁹ W Biblii byk często wyobraża moc. To zupełnie słuszne, ponieważ jest zwierzęciem niezmiernie silnym. Lew w wielu wypadkach symbolizuje sprawiedliwość, ponieważ prawdziwa sprawiedliwość wymaga odwagi — cechy, z której słyną lwy. Orły są znane z bystrego wzroku, bo nawet drobne przedmioty dostrzegają z odległości kilkuset metrów. Twarz orła trafnie więc wyobraża dalekowzroczną mądrość Bożą. A twarz człowieka? Człowiek, stworzony na obraz Boga, wyróżnia się umiejętnością odzwierciedlania Jego najważniejszej cechy — miłości (Rodzaju 1:26). Na te aspekty osobowości Jehowy — moc, sprawiedliwość, mądrość i miłość — Biblia kieruje uwagę tak często, że można je nazwać Jego podstawowymi przymiotami.

20. Czy powinniśmy się martwić, że osobowość Jehowy mogła się zmienić, i dlaczego tak odpowiadasz?

²⁰ Ale czy Bóg nie mógł się zmienić przez tysiące lat, jakie upłynęły od czasu opisania Go w Biblii? Nie, Jego osobowość nie ulega przeobrażeniu. On sam oświadcza: „Ja jestem Jehowa. Ja się nie zmieniam” (Malachiasza 3:6). Jehowa nie zmienia się więc pod wpływem impulsu — w każdej sytuacji okazuje się doskonałym Ojcem. Zawsze uzewnętrznia najodpowiedniejsze aspekty swojej osobowości. Wśród Jego przymiotów dominuje miłość. Przejawia się we wszystkim, co On robi — również w sposobie korzystania ze sprawiedliwości, mądrości i mocy. O Nim samym oraz o tym Jego najważniejszym przymiocie Biblia mówi coś niezwykłego: „Bóg jest miłością” (1 Jana 4:8). Zauważmy: nie powiedziano tu, że Bóg okazuje miłość, ale że jest miłością. Kieruje się nią w każdym swoim działaniu, bo stanowi ona istotę Jego natury.

„To jest nasz Bóg!”

21. O czym będziemy coraz bardziej przekonani w miarę poznawania przymiotów Jehowy?

²¹ Czy widziałeś kiedyś, jak małe dziecko pokazuje swoim rówieśnikom ojca i z rozbrajającą radością i dumą mówi: „To mój tatuś”? Podobnie myślą o Jehowie Jego czciciele. W Biblii zapowiedziano nadejście czasów, gdy wierni Mu ludzie zawołają: „To jest nasz Bóg!” (Izajasza 25:8, 9). W miarę poznawania przymiotów Jehowy będziemy coraz bardziej przekonani, że mamy najwspanialszego Ojca, jakiego tylko można sobie wyobrazić.

22, 23. Jak w Biblii przedstawiono naszego niebiańskiego Ojca i skąd wiemy, że On chce, byśmy nawiązali z Nim bliską więź?

²² Wbrew naukom niektórych surowych duchownych i filozofów ten Ojciec nie jest zimny czy nieczuły. Do takiego Boga z pewnością nie chcielibyśmy się zbliżyć, ale Biblia wcale nie przedstawia naszego niebiańskiego Ojca w ten sposób. Przeciwnie, nazywa Go „szczęśliwym Bogiem” (1 Tymoteusza 1:11). Żywi On silne i tkliwe uczucia. ‛Bardzo się smuci’, gdy Jego inteligentne stworzenia odrzucają zasady, które ustala dla ich dobra (Rodzaju 6:6; Psalm 78:41). Kiedy jednak postępujemy mądrze i stosujemy się do Jego Słowa, ‛radujemy Jego serce’ (Przysłów 27:11).

²³ Nasz Ojciec chce, żebyśmy nawiązali z Nim bliską więź. Zgodnie z biblijną zachętą mamy „niejako Go namacać i rzeczywiście znaleźć, bo właściwie nie jest On daleko od nikogo z nas” (Dzieje 17:27). Ale jak to możliwe, żeby zwykli ludzie zbliżyli się do Wszechwładnego Pana całego wszechświata?