Damskie fryzury w czasach rzymskich

W I w. n.e. kobiety często miały długie włosy, które nosiły z przedziałkiem na środku, upięte z tyłu w kok (1). Niektóre kobiety nosiły bardziej wyszukane fryzury — ze splecionymi i misternie skręconymi włosami (2). Do formowania loków służyło calamistrum — specjalna rurka, wokół której owijano włosy, podgrzana wcześniej nad rozżarzonymi węglami. Zamożne kobiety nosiły szczególnie kunsztowne fryzury, zwykle układane przez ich niewolników. Do takiego misternego upinania włosów i utrzymywania ich na miejscu używano spinek, grzebieni, wstążek i siatek. Apostołowie Paweł i Piotr radzili chrześcijankom, żeby nie zwracały na siebie uwagi noszeniem wymyślnych fryzur. Ich ozdobą miała być skromność i „cichy i łagodny duch” — cechy, które bardzo ceni Jehowa (1Pt 3:3, 4; 1Tm 2:9).