PYTANIA CZYTELNIKÓW

O jakich dwóch przymierzach pisał apostoł Paweł w Liście do Galatów 4:24?

Apostoł Paweł nawiązał do relacji łączących Abrahama z Sarą i z Hagar, a następnie dodał: „Wszystko to ma symboliczne znaczenie: Te kobiety oznaczają dwa przymierza” (Gal. 4:22-24). Wcześniej uważaliśmy, że wspomniane tu dwa przymierza to przymierze Prawa oraz nowe przymierze. Jednak po dalszej analizie konieczna okazała się aktualizacja naszego zrozumienia. Najwyraźniej Paweł nie miał tu na myśli nowego przymierza, tylko przymierze Abrahamowe. Rozważmy kilka szczegółówa.

Paweł powiązał służącą Hagar z górą Synaj (Gal. 4:25). Hagar oznacza więc zawarte tam w roku 1513 p.n.e. przymierze Prawa (Wyjścia 19:5, 6). Żaden niedoskonały człowiek nie był w stanie w pełni przestrzegać tego Prawa, dlatego przypominało ono Żydom, że są niewolnikami grzechu. Miało im też pomóc rozpoznać Mesjasza, który jako jedyny potrafił trzymać się go w sposób doskonały. Oddając swoje doskonałe życie w ofierze, Mesjasz umożliwił ludziom uwolnienie z niewoli grzechu i śmierci (Gal. 3:19, 24, 25). Kiedy Prawo osiągnęło swój cel, nie było już dłużej potrzebne (Rzym. 10:4).

Paweł przeciwstawił Hagar Sarze — „kobiecie wolnej”, która urodziła syna „na podstawie obietnicy” (Gal. 4:23). Obietnicą tą było przymierze Abrahamowe (Gal. 3:29; 4:28, 30). Kiedy Jehowa zawierał je z Abrahamem, powiedział mu: „Dzięki twojemu potomstwu wszystkie narody ziemi otrzymają błogosławieństwo — dlatego że posłuchałeś mojego głosu” (Rodzaju 22:18).

Dzięki przymierzu, które Jehowa zawarł z Abrahamem, można było poznać dodatkowy szczegół związany z Jego obietnicą złożoną w Edenie (Rodz. 3:15). Precyzowało ono, że zapowiedziane „potomstwo” będzie pochodziło z linii rodowej Abrahama. Paweł wyjaśnił, że określenie to odnosi się przede wszystkim do Jezusa Chrystusa. Ale do tego symbolicznego potomstwa zaliczają się również ci, którzy ‛należą do Chrystusa’ — 144 000 pomazańców mających panować razem z Jezusem w Królestwie Bożym (Gal. 3:16, 29; Obj. 14:1-3). Spełnienie się obietnicy danej Abrahamowi przyniesie wiele błogosławieństw wszystkim, którzy uznają rolę Jezusa i są mu posłuszni.

Dlaczego Paweł posłużył się przykładem Hagar i Sary? Chodziło mu o to, że Żydzi z jego czasów, którzy obstawali przy przestrzeganiu Prawa, podobnie jak Hagar pozostawali w niewoli. Gdyby jednak uznali głównego przedstawiciela „potomstwa” Abrahama — Jezusa Chrystusa — to staliby się wolni tak jak Sara. Uwolniliby się od grzechu i śmierci (Jana 8:32-34). Z drugiej strony jeśli nie uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, to nie zrozumieli zasadniczego celu przymierza Prawa, które miało ich do niego doprowadzić.

Wielu chrześcijan z Galacji, do których pisał Paweł, nie było Żydami i Prawo nigdy ich nie obowiązywało. Jednak niektórzy judaiści naciskali na nich, żeby przestrzegali Prawa, między innymi przepisu dotyczącego obrzezania. Paweł wykazał, jakie byłoby to bezsensowne, gdyby osoby, które dzięki Chrystusowi już zaznały „wolności”, oddawały się w „niewolę” Prawa (Gal. 5:1, 10-14).