Przedstawianie dobrej nowiny — kierowanie uwagi na Biblię
1 „Dobrze wiecie całym sercem i całą duszą, że nie chybiło ani jedno słowo ze wszystkich słów dobrych, które do was wyrzekł Jehowa, wasz Bóg”. Jozue przypomniał to starszym ludu izraelskiego, gdy się osiedlili w Ziemi Obiecanej. Niestety, później przestali pilnie słuchać Słowa Bożego i nie stosowali się do niego. Co z tego wynikło? Biblia wyjaśnia, że tak się spełniły obietnice Jehowy dotyczące błogosławieństwa, tak też Bóg sprowadził na nich wszystko, co zapowiedział jako następstwo nieposłuszeństwa (Joz. 23:14-16). Zarówno to doniesienie, jak też inne zapisane w Biblii, zostały zachowane dla naszego pouczenia, żebyśmy „mogli mieć nadzieję” i unikali wszystkiego, co mogłoby doprowadzić do zaprzepaszczenia naszej nadziei (Rzym. 15:4).
2 Chociaż do spisania Biblii Jehowa użył około 40 „sekretarzy”, to jednak On jeden jest jej Autorem. Czy to znaczy, że kierował napisaniem wszystkiego co się w niej znajduje? Tak. Jak to trafnie określił apostoł Paweł, „Całe Pismo jest natchnione przez Boga”. Będąc o tym przekonani, zachęcamy wszystkich, żeby dali mu posłuch i kształtowali życie zgodnie z jego treścią (2 Tym. 3:16; 1 Tes. 2:13).
3 Oczywiście wielu ludzi, którym głosimy dobrą nowinę, nie podziela naszego przekonania, że Biblia naprawdę jest Słowem Bożym. Jak im pomóc? Często najlepiej jest otworzyć Biblię i pokazać im, co zawiera. „Słowo Boże jest żywe i wywiera moc, i jest ostrzejsze niż miecz obosieczny (...) i jest w stanie rozeznać myśli i pobudki serca” (Hebr. 4:12). To „Słowo Boże” jest słowem obietnicy zapisanym w Biblii. Nie jest martwą historią. Jest żywe i niepowstrzymanie zmierza do spełnienia się. Pomaga ujawnić prawdziwe pobudki serc ludzkich. Jego wpływ jest daleko silniejszy niż wszystko, co moglibyśmy powiedzieć od siebie.
4 Już sam widok imienia Bożego w Biblii stał się dla wielu punktem zwrotnym. Inni postanowili studiować Biblię, gdy im pokazano, co ona mówi o sensie życia, o tym, dlaczego Bóg toleruje zło, jakie znaczenie mają obecne wydarzenia czy też o niepłonnej nadziei na przyjście Królestwa Bożego. Dlaczego te wiadomości wywierają tak silne wrażenie? Ponieważ Biblia jest jedynym źródłem rzetelnej informacji w tych żywotnych sprawach (Ps. 119:130).
5 A jak postąpić, gdy ktoś wprost mówi, że nie wierzy w Biblię? Czy musi to oznaczać koniec rozmowy? Nie, jeśli gotów jest rozsądnie podyskutować. Powinniśmy się poczuwać do stanięcia zdecydowanie w obronie Słowa Bożego. Może człowiek ten myśli, że Biblia jest księgą chrześcijaństwa, a widząc w religiach obłudę, wtrącanie się do polityki i ciągłe nagabywanie o pieniądze, przypisuje to wpływowi tej księgi. Dlaczego nie zapytać go o to? Wskazując, że Biblia potępia takie postępowanie chrześcijaństwa, oraz wyjaśniając różnicę między nim a prawdziwym chrystianizmem, można wzbudzić zainteresowanie (porównaj Mateusza 15:7-9; Jakuba 4:4; Micheasza 3:11, 12).
6 Innym mogłoby pomóc przekonujące omówienie dowodów natchnienia Biblii. Co ciebie przekonuje o tym, że ta księga pochodzi od Boga? Czy to, co sama mówi o swym pochodzeniu? (2 Tym. 3:16, 17; Obj. 1:1). A może fakt, że zawiera liczne proroctwa świadczące o dokładnej znajomości przyszłych wydarzeń, wobec czego proroctwa te muszą się wywodzić z nadludzkiego źródła? (2 Piotra 1:20, 21; Izaj. 42:9). Może wewnętrzna harmonia Biblii, mimo że ją spisywało wielu mężczyzn przez ponad 1600 lat? Może tym dowodem jest jej dokładność naukowa w przeciwieństwie do innych pism z tamtych czasów? Może szczerość jej pisarzy? A może okoliczność, że przetrwała do naszych czasów mimo zaciekłych wysiłków zmierzających do jej unicestwienia? To, co wywarło wrażenie na tobie, może też podziałać na innych.
7 Jeżeli sami znajdujemy zadowolenie w studiowaniu Słowa Bożego, osobiście i w gronie rodzinnym, to nietrudno nam będzie mówić z zapałem o tej niezrównanej księdze i z przekonaniem polecać ją drugim jako „lampę”, która umożliwia trzymanie się właściwej drogi pośród duchowych ciemności świata (2 Piotra 1:19).