Misjonarze przyczyniają się do wspaniałego wzrostu
1 W dalszej części sprawozdania o rozwoju dzieła w Japonii — opublikowanego w Roczniku świadków Jehowy na rok 1973 — czytamy, że jesienią 1950 roku przyjechało do Nagoya, leżącego około 160 km od Kobe, ośmioro misjonarzy. Zamieszkali tam w nowo zakupionym, dość obszernym typowo japońskim domu. Drzwi były z papieru, podłoga z mat słomianych itp. W japońskich pokoikach mających ściany z papieru, można się znaleźć we własnym zaciszu domowym jedynie przez to, że w filozoficzny sposób nie zwraca się uwagi na tych, którzy są za ścianą, lub przez wmawianie sobie, że tam po prostu nikogo nie ma. Upłynęło trochę czasu, zanim się przyzwyczaili do takich warunków. Swoje pokoje nazywali żartobliwie półprywatnymi. W okolicach Nagoya w rodzinach japońskich panował jeszcze silnie zakorzeniony system feudalny. Dorośli ludzie mający ponad 50 lat tłumaczyli się, że mamusia lub tatuś zabronili im studiować Biblię. Taka wiekowa osoba w rodzinie mogła mieć 80 lub 90 lat i być całkowicie niedołężna, ale w dalszym ciągu rządziła całą rodziną.
2 W październiku 1950 odbyło się w Nagoya drugie w Japonii zgromadzenie teokratyczne. Noclegi urządzono głównie w domu misjonarskim, ale dla zapewnienia sobie pewnej wygody wielu japończyków przywiozło ze sobą pościel, niektórzy aż z Kobe. Zgromadzenie to stało się znane jako „kongres batatowy”, gdyż wszystkie zapasy ryżu zużyto już na pierwszy posiłek, tak iż w następnych dwóch dniach w stołówce były tylko bataty. Mimo że początki w Nagoya były skromne, w lipcu roku 1972 było tam już 608 głosicieli Królestwa, w tym 71 pionierów.
3 W Osaka usłyszano głos prawdy już w roku 1928. Głosił tam brat Jizo Ishii /iszi/ z żoną. Z tamtych czasów pozostała grupka osób, które twierdziły, że są w prawdzie. Jednak hałaśliwe obchodzenie Nowego Roku i w ogóle styl życia dowodziły, jak dalecy są od prawdy. Ich „przywódca” chrzcił przez pokropienie i to za pobraniem pokaźnej opłaty. Gdy zaszła konieczność wykluczenia go ze społeczności, większość z tej grupy poszła w rozsypkę. W roku 1951 do Osaka przybyło pięć misjonarek z 15 klasy Szkoły Gilead. W artykule, jaki na ich powitanie ukazał się w japońskiej gazecie Asahi, nazwano je „aniołami zstępującymi z nieba wśród kwiecia wiśniowego”. Skutek był taki, że misjonarki zostały zasypane lawiną listów, a studenci, handlowcy i inni przychodzili do nich i prosili o studium Biblii. Wieczorami odbywały się studia prawie w każdym pokoju domu misjonarskiego. Mimo że w tych czasach ludzie byli bardzo biedni, ich szczodrość i gotowość dzielenia się tym, co mieli, była wzruszająca. Przynosili kwiaty i w dobranych wazonach układali je w taki sposób, że to zachwycało oczy i serca misjonarek. Według tamtejszego zwyczaju przynosili też prezenty, gdy z jakiegoś powodu chcieli zrezygnować ze studium. Pewnego dnia przyszedł mężczyzna i powiedział, że chciałby przerwać studium, bo „jego żona się rozmnaża” i musi się o nią zatroszczyć. W związku z tym z wazy w kształcie urny wyjął pożegnalny prezent, którym okazała się żywa ośmiornica, groźnie wymachująca ramionami!
4 Od samego początku do misjonarek przyłączyła się młoda siostra japońska Natuse Katsuda, którą zachęciły do służby pionierskiej. Sprzedała swój sklepik i do tej pory spędziła w tej służbie już ponad 20 lat. Z tamtych czasów trwa też wiernie w służbie pełnoczasowej około 10 braci, którzy po przeżyciu szoku w Osaka zostali powtórnie ochrzczeni (tym razem bezpłatnie i przez całkowite zanurzenie). Jeden z nich, Otokichi Shiga /otokiszi sziga/ jest nadzorcą miasta w Osaka, a inni są nadzorcami zborów. Obecnie jest w tym terenie 18 zborów, z których w lipcu 1972 sprawozdanie ze służby złożyło 746 głosicieli, w tym 132 pionierów.
5 Wiosną 1951 roku przybyło do Japonii 15 absolwentów 16 klasy Szkoły Gilead. Trzy małżeństwa i pięć sióstr przydzielono do Jokohamy. Towarzystwo zakupiło dla nich duży dom w dzielnicy Mjorendżi. Wynikły tam trudności, gdyż żywność była w tym czasie ściśle racjonowana. Tam również zainteresowani sami przychodzili do domu misjonarskiego na studia biblijne. Po kilku miesiącach 11 misjonarzy raportowało do 300 studiów biblijnych. 1 marca 1952 roku powstał w Jokohamie pierwszy zbór. Wkrótce rozległo się wezwanie do służby pionierskiej. Najpierw zgłosił się młody student. Przyszedł do ówczesnego nadzorcy domu misjonarskiego i powiedział, że chce rzucić szkołę i zostać pionierem. Był jednak ułomny, gdyż jedną nogę miał sztywną. Na pytanie brata, czy noga go boli, odparł: ‛Trochę’. Brat sądził, że nie da sobie rady, ale on „po prostu zaczął” i wkrótce został nawet pionierem specjalnym razem są swą owdowiałą matką oraz z siostrą. Ta rodzina wykonała piękną pracę, zakładając w okolicznych miastach wiele nowych zborów. Później ten brat był przez 7 lat nadzorcą obwodu. W zborach, które odwiedzał, nikt nie mógł się wymówić od służby złym stanem zdrowia. Obecnie w Jokohamie są cztery Sale Królestwa i 11 zborów. W lipcu 1972 roku było tam 646 głosicieli, w tym 135 pionierów.
6 Bardzo znamienny był okres od 24 kwietnia do 8 maja 1951. Okazał się on kamieniem milowym dla rozwoju dzieła w tym kraju. 24 kwietnia na lotnisko Haneda przybył brat Knorr, serdecznie witany przez 45 misjonarzy i innych przyjaciół. 26 kwietnia rozpoczął się trzeci w Japonii kongres teokratyczny w Tokio, którego punktem kulminacyjnym było wydanie Strażnicy w języku japońskim. Cały nakład w ilości 1000 egzemplarzy został dosłownie rozchwytany. 21 lat później 1 maja 1972 roku nakład Strażnicy wynosił już 230 000 egzemplarzy. Tak wielki wzrost był możliwy tylko dzięki błogosławieństwu Jehowy Boga. Jakże możemy być szczęśliwi, że przypadł nam w udziale niezrównany przywilej służby dla tego jedynego i prawdziwego Boga. Okazujmy Mu wdzięczność za ten dar, służąc Mu z całej duszy.