Pytania czytelników
Bóg ostrzegł Kaina, że ‛u wejścia czai się grzech i ku niemu kieruje swe gorące pragnienie’, co wydaje się aluzją do dzikiego zwierzęcia i jego ofiary (Rodzaju [1 Mojżeszowa] 4:7, NW). Dlaczego użyto takich słów, skoro przed potopem zwierzęta żywiły się tylko roślinami?
W księgach spisanych przez Mojżesza można znaleźć wersety dotyczące faktów lub wydarzeń, które sprawiają wrażenie nie pasujących do tła historycznego.
Na przykład sprawozdanie z Księgi 1 Mojżeszowej 2:10-14 podaje szczegóły geograficzne dotyczące ogrodu Eden. Mojżesz napisał, że jedna z rzek „płynie na wschód od Asyrii”. Tymczasem kraj ten wziął nazwę od syna Sema imieniem Assur, który urodził się już po potopie (1 Mojżeszowa 10:8-11, 22; Ezechiela 27:23; Micheasza 5:5). Najwyraźniej więc Mojżesz w swym dokładnym, natchnionym sprawozdaniu po prostu użył określenia „Asyria”, by nawiązać do regionu znanego jego czytelnikom.
Rozważmy inny przykład z początkowych rozdziałów Księgi 1 Mojżeszowej. Kiedy Adam z Ewą zgrzeszyli i zostali wypędzeni z raju, Jehowa uniemożliwił im powrót. W jaki sposób? W 1 Mojżeszowej 3:24 czytamy: „Wygnał człowieka, a na wschód od ogrodu Eden umieścił cheruby i płomienisty miecz wirujący, aby strzegły drogi do drzewa życia”. Zwróćmy uwagę na wyrażenie „płomienisty miecz”. Czyżby to Bóg wymyślił miecz?
Nie należy stąd wyciągać wniosku, że nasz miłościwy Stwórca pierwszy sporządził coś, co my znamy jako miecz. Adam z Ewą widzieli, że przed aniołami wiruje coś płomienistego. Co to właściwie było? W czasach, kiedy Mojżesz pisał tę Księgę, miecz stał się już bronią powszechnie znaną i stosowaną na wojnach (Rodzaju 31:26, Bp; 34:26; 48:22; 2 Mojżeszowa 5:21; 17:13). Tak więc dzięki użyciu określenia „płomienisty miecz” czytelnicy mogli sobie poniekąd wyobrazić, co znajdowało się u wejścia do Edenu. Wiedza dostępna w czasach Mojżesza pomagała zrozumieć takie zagadnienia. Słowa, którymi posłużył się Mojżesz, musiały być trafne, skoro za sprawą Jehowy znalazły się w Biblii (2 Tymoteusza 3:16).
Co więc powiedzieć o wersecie z 1 Mojżeszowej 4:7? Bóg ostrzegł tam Kaina: „Jeżeli się zwrócisz ku czynieniu dobra, czyż nie będzie wywyższenia? A jeśli nie zwrócisz się ku czynieniu dobra, u wejścia czai się grzech i ku tobie kieruje się jego gorące pragnienie; a ty czy potrafisz nad nim zapanować?” (NW). Jak zauważono, słowa te przywodzą na myśl obraz głodnego dzikiego zwierza, gotującego się do skoku i do pożarcia ofiary.
Jednakże z dowodów biblijnych wynika, że Adam i Ewa żyli w pokoju ze wszystkimi zwierzętami. Jedne czuły się całkiem dobrze w sąsiedztwie ludzi, a nawet mogły na tym korzystać. Drugie były dzikie i z natury szukały legowiska z dala od człowieka (1 Mojżeszowa 1:25, 30; 2:19). Biblia nie sugeruje jednak, jakoby któreś z nich polowało na inne zwierzęta lub na człowieka. Pierwotnie Bóg wyraźnie zaznaczył, że zarówno ludzie, jak i zwierzęta mają się żywić roślinami (1 Mojżeszowa 1:29, 30; 7:14-16). Z 1 Mojżeszowej 9:2-5 wynika, że zmieniło się to dopiero po potopie.
Jak zatem rozumieć ostrzeżenie dane Kainowi przez Boga, zanotowane w 1 Mojżeszowej 4:7? Przykład czyhającego dzikiego zwierzęcia, gotowego do skoku na ofiarę, z pewnością był łatwy do zrozumienia w czasach Mojżesza i nam także nie trudno go pojąć. I tym razem Mojżesz mógł się posłużyć językiem dostosowanym do czytelników, którym znany był świat po potopie. Nawet jeśli Kain nigdy nie widział takiego stworzenia, nie miałby trudności z pojęciem sensu ostrzeżenia, w którym jego grzeszne pragnienie przyrównano do głodnego, żarłocznego zwierzęcia.
Ważniejsze powinny być dla nas następujące podstawowe sprawy: życzliwość Boża uwidoczniona w ostrzeżeniu udzielonym Kainowi, wartość pokornego przyjmowania rad oraz świadomość tego, jak łatwo zazdrość może doprowadzić do upadku i jak poważnie powinniśmy traktować inne napomnienia, które Bóg umieścił dla nas w Piśmie Świętym (Wyjścia [2 Mojżeszowa] 18:20, NW; Kaznodziei 12:12; Ezechiela 3:17-21; 1 Koryntian 10:11; Hebrajczyków 12:11; Jakuba 1:14, 15; Judy 7, 11, NW).