Czy wznieciłeś kiedyś pożar lasu?

„OCZYWIŚCIE, ŻE NIE” — odpowiesz. Ale dobrze się zastanów! Być może jednak to zrobiłeś. Posłuchaj, co napisał uczeń Jakub: „Język jest małym członkiem, lecz pyszni się z wielkich rzeczy. Jakże wielki las zapala mały ogień!” (Jakuba 3:5).

Język to ważny narząd mowy, ale bywa bardzo nadużywany! Ludzie wypowiadają nim kłamstwa i oszczerstwa. Surowo krytykują lub szargają opinię drugich, a także wprowadzają ich w błąd. Podżegacze posługują się językiem do rozdmuchiwania rewolucji. Adolf Hitler użył go, by zmobilizować naród do wojny, która faktycznie ‛zapaliła las’!

Nawet osoby kierujące się właściwymi pobudkami wywołują niekiedy małe „pożary lasu”. Czy zdarzyło ci się już kiedyś powiedzieć słowa, które natychmiast chciałeś odwołać? Jeśli tak, to rozumiesz, co miał na myśli Jakub, gdy napisał: „Nikt z ludzi nie może ujarzmić języka” (Jakuba 3:8).

Należy jednak starać się właściwie używać swego języka. Wzorem psalmisty możemy powziąć mocne postanowienie: „Będę pilnował dróg swoich, bym nie zgrzeszył językiem” (Psalm 39:2). Nie krytykujmy drugich, lecz starajmy się ich budować. Nie obmawiajmy innych, ale wyrażajmy się o nich dobrze. Zamiast oszustw i kłamstw mówmy prawdę i udzielajmy pouczeń. Jeżeli będziemy się kierować czystymi pobudkami, to zdołamy wypowiadać cudownie krzepiące słowa. Jezus w niezrównany sposób posługiwał się językiem, nauczając ludzi o zbawieniu.

Z całą pewnością „śmierć i życie są w mocy języka” (Przypowieści 18:21). Czy wywierasz nim śmiercionośny czy życiodajny wpływ? Czy wzniecasz nim „pożary lasu”, czy też je gasisz? Psalmista modlił się do Boga: „Niech język mój opiewa słowo twoje, bo wszystkie przykazania twoje są sprawiedliwe” (Psalm 119:172). Jeżeli za przykładem psalmisty wypielęgnujemy w sobie takie nastawienie, my również będziemy właściwie używać swego języka.

[Prawa własności do ilustracji, strona 32]

Zdjęcie: U.S. Forest Service