Kilka słów o Grecji

Najwcześniejszych mieszkańców Grecji zwano Jończykami. Istnieje pogląd, że nazwa ta pochodzi od ich przodka Jawana, który był synem Jafeta, a więc wnukiem Noego (Rodzaju 10:1, 2). Biblia w Chrześcijańskich Pismach Greckich określa ten kraj mianem Hellas. Teren jest tu nierówny i skalisty, a gdzieniegdzie wznoszą się gęsto zalesione góry. Grecy od dawna uchodzili za znakomitych żeglarzy.

Starożytni Grecy czcili wielu bogów, o których pisano, że mają postać ludzką i są niezwykle piękni. Bogowie ci ponoć jedli, pili i spali, a choć uważano ich za nieśmiertelnych i świętych, to uwodzili, dopuszczali się gwałtów oraz byli zdolni do oszustwa i zbrodni. Mity o nich mogą w rzeczywistości być przekręconymi wspomnieniami z okresu przed potopem, kiedy to zbuntowani anielscy synowie Boży zstąpili na ziemię i napełnili ją przemocą, gdyż współżyjąc z kobietami spłodzili potężnych potomków, tak zwanych Nefilimów (Rodzaju 6:1-8, 13).

W IV wieku p.n.e. Filip Macedoński, ojciec Aleksandra Wielkiego, dążąc do zjednoczenia niezależnych dotąd miast-państw greckich, zagarnął je pod swoje panowanie. W II stuleciu p.n.e. Grecja została prowincją rzymską, a z biegiem czasu kultura grecka upowszechniła się w imperium.

Okoliczność, że język grecki koine był ogólnie znany, przyczyniła się do szybkiego rozprzestrzenienia chrześcijańskiej dobrej nowiny w basenie Morza Śródziemnego.

Apostoł Paweł podczas swej drugiej i trzeciej podróży misyjnej dotarł do Macedonii i Grecji. Założył zbory w Filippi, Tesalonice, Koryncie i Berei. Nauczali tam również Sylas, Tymoteusz, Tytus oraz inni spośród pierwszych chrześcijan. Obecnie w Grecji jest ponad 320 zborów Świadków Jehowy i z górą 23 000 głosicieli Królestwa Bożego.