Niebiblijny kompromis

W dniu 13 kwietnia 1986 roku papież Jan Paweł II złożył wizytę w rzymskiej synagodze. Opisano to jako „historyczne wydarzenie”, które ma ‛zapoczątkować nową erę’. Dlaczego? Otóż zdarzyło się po raz pierwszy, że papież oficjalnie odwiedził żydowskie miejsce kultu. Według rzymskiego dziennika La Repubblica gestem tym kościół katolicki usiłuje „naprawić błędy historii”, gdyż „nie zawsze działał zgodnie z obowiązkiem okazywania miłości Chrystusowej swoim żydowskim braciom”.

Wizyta papieża miała podkreślić znaczenie „wspólnego dziedzictwa duchowego”, łączącego katolików i żydów. Nie przełamała ona jednak, jak się wyraził Jan Paweł, „fundamentalnej rozbieżności” między nimi, a mianowicie faktu, że żydzi nie uznają Jezusa za Mesjasza. Jakie papież widzi rozwiązanie tej kwestii? W wygłoszonym przemówieniu wspomniał o wzajemnym „szacunku dla cudzych najgłębszych przekonań” oraz o konieczności wystrzegania się na przyszłość jakichkolwiek poczynań zmierzających do narzucenia swej wiary drugiej stronie. Wypowiedzi takie, zaznacza La Repubblica, potwierdzają „odstąpienie papieża od wszelkich form nawracania” żydów.

Niemniej apostoł Paweł oświadczył kapłanom żydowskim i starszym w Jeruzalem, że „nie ma w żadnym innym zbawienia”, tylko w Jezusie Chrystusie. Ponadto gdy Piotrowi i Janowi zabroniono głoszenia w imieniu Jezusa, apostołowie ci odpowiedzieli: „Nie możemy nie mówić tego, cośmy widzieli i słyszeli” (Dzieje 4:8, 12, 18-20, Biblia Tysiąclecia). Czyż nowożytni naśladowcy Chrystusa nie powinni trzymać się tej samej linii postępowania?