Czy Bóg jest realną osobą

„MUSI istnieć jakiś Bóg”, oświadczono na łamach gazety Daily Express z dnia 14 sierpnia 1981 roku. Doniesiono w niej o rzekomym nawróceniu się dwóch słynnych uczonych na wiarę w Boga. Do takiego wniosku doszli oni po dokonaniu matematycznych obliczeń wykazujących, jak znikome jest prawdopodobieństwo samorzutnego powstania życia. Ciekawą jest jednak rzeczą, jak ci nowo nawróceni naukowcy rozumieją pojęcie „Boga”. Wspomniany dziennik wyjaśnia: „Według nich Bogiem JEST wszechświat”.

A jak ty, czytelniku, wyobrażasz sobie Boga, jeśli w Niego wierzysz? Czy podobnie uważasz, że jest to jakaś nieuchwytna inteligencja, abstrakcyjna, wszechobecna siła, jakieś wielkie „Coś”? A może jest On dla ciebie konkretną, rozumną Osobą?

Niektórzy nie potrafią się pogodzić z myślą o Bogu osobowym. Mogą nawet uważać ją za ujmę dla Niego, mniemając, że byłby wtedy zwykłą istotą podobną do ludzi, naiwnie wyobrażaną w postaci starca w szacie z kapturem, mającego długą białą brodę i siedzącego na obłoku. Drugim może się to kojarzyć z freskami Michała Anioła, który przedstawił Boga na suficie słynnej Kaplicy Sykstyńskiej jako muskularnego, pełnego energii starszego mężczyznę, unoszącego się w przestworzach.

Prawdą jest, że gdy mowa o „osobie”, może odruchowo przyjść nam na myśl człowiek. A na przykład w dziele pt. Webster’s Third New International Dictionary (Trzeci nowy międzynarodowy słownik Webstera) zdefiniowano ten termin jako „indywidualny byt ludzki”. W tym samym słowniku wszakże określono „Osobę” również w taki sposób: „Byt odznaczający się świadomym spostrzeganiem, zdolnością rozumowania i poczuciem moralnym”. Słusznie zatem można uznawać Boga za Osobę, nie nadając Mu w wyobraźni postaci człowieka.

Ktoś mimo wszystko mógłby tu wtrącić: Jaka to różnica, czy się uważa Boga za abstrakcyjną siłę, czy za Osobę? Otóż gdyby Bóg był po prostu jakąś siłą, zwykłym „Czymś”, to czyż i życie ludzkie nie musiałoby także być procesem czysto mechanicznym? Człowiek byłby jedynie przedmiotem, trybikiem w wielkiej maszynerii. Natomiast jeśli Bóg jest inteligentną Osobą, czy życie nie nabiera przez to głębszego sensu? Istotnie, otwiera to możliwość nawiązania więzi z Bogiem — nie takiej, jaka może łączyć „Coś” z „Czymś”, lecz dwie osoby.

Nie ulega wątpliwości, że osobiste stosunki z Bogiem to coś pożądanego w najwyższym stopniu. Przede wszystkim jednak zobaczmy, jak się przekonać, czy Bóg jest Osobą. A jeśli jest, to jak możemy zadzierzgnąć taką więź? Co w tej sprawie ma do powiedzenia Biblia?