Zastępcze matki

Przypadek sztucznego zapłodnienia został opisany już dosyć dawno, bo w roku 1799. W ostatnich latach praktyka ta staje się coraz bardziej powszechna. Według gazety „The New York Times” kobieta, która została sztucznie zapłodniona i rodzi dziecko dla innej kobiety, jest nazywana matką zastępczą. Niepłodna żona z mężem wyrażają zgodę na taki bieg rzeczy i po urodzeniu dziecka adoptują je. Nasienie może w takim wypadku pochodzić od męża niepłodnej kobiety lub od innego dawcy.

Chociaż umowy tego typu spotykają się z aprobatą wielu ludzi świeckich, to jednak chrześcijanin ma słuszne powody, by zapytać, czy są zgodne z prawem Bożym. W Księdze Kapłańskiej 18:20 Biblia jasno wypowiada się na ten temat: „Nie będziesz dawał wylewu swego nasienia żonie twojego bliźniego, bo stałbyś się przez to nieczystym”. Sztuczne zapłodnienie kobiety przez dawcę, który nie jest jej legalnym mężem, czyni ją winną cudzołóstwa, co jest grzechem przeciw Bogu (Powt. Pr. 5:18). Dawca nasienia i zastępcza matka nie zostali połączeni przez Boga węzłem małżeńskim (Mat. 19:4-6).