Pytania czytelników

◼ Czy słowa Jezusa, że „u większości oziębnie miłość”, mają znaczyć, iż zdarzy się to wśród dzisiejszych prawdziwych czcicieli Boga?

Mamy uzasadnione powody, by żywić przekonanie, że Jezus nie przepowiedział tu masowej utraty miłości wśród ludu Jehowy.

Apostołowie swego czasu zapytali Jezusa o ‛znak jego obecności i zakończenia systemu rzeczy’. W odpowiedzi wymienił on wojny, trzęsienia ziemi, braki żywności i prześladowanie chrześcijan. Następnie dodał: „A wskutek wzmagającego się bezprawia u większości oziębnie miłość” (Mat. 24:3-12).

Wiele z tego proroctwa spełniło się w okresie między wygłoszeniem go w 33 roku n.e. a wielkim uciskiem, jaki w 70 roku n.e. spadł na Jeruzalem za przyczyną Rzymian. (Porównaj z tym Ewangelię według Łukasza 19:41-44 oraz 21:5-28). Czy w tym okresie u większości chrześcijan namaszczonych duchem miłość oziębła? Nie. Osobnicy, którzy za życia tamtego pokolenia porzucili chrystianizm, wyraźnie stanowili mniejszość. Natomiast większość chrześcijan, mimo prześladowań ze strony Żydów, w dalszym ciągu ‛oznajmiała dobrą nowinę słowa’, dając tym dowód swej miłości do Boga, do niewierzących bliźnich i do współwyznawców (Dzieje 8:1-25; 9:36-42). Tymczasem wśród Żydów, którzy tylko podawali się za prawdziwych czcicieli, rzeczywiście oziębła miłość. Większość z nich zlekceważyła ostrzeżenie Jezusa, zbuntowała się przeciw Rzymowi i postanowiła siłą bronić swego narodu.

Proroctwo Jezusa sięga poza I wiek n.e. i spełnia się w większym zakresie za naszych czasów (Obj. 6:2-8). Podobnie jak wtedy Żydzi, tak dziś ogół ludzi przejawia coraz mniej żywej miłości. Miliony zwróciły się ku ateizmowi. Nawet wyznawcy chrześcijaństwa okazują coraz mniej miłości bliźniego; na ogół maleje frekwencja na nabożeństwach oraz znajomość Biblii. Wiele osób na pozór religijnych usiłuje zaradzić powszechnym kłopotom angażowaniem się w działalność polityczną. Toteż oziębnięcie miłości najwyraźniej wystąpiło wśród takich rzekomych czcicieli Boga.

Niemniej jednak prawdziwi chrześcijanie nie mogą poprzestać na zadowoleniu z samych siebie. Skoro dziewiętnaście wieków temu niektórzy utracili swą pierwszą miłość lub pozwolili, by stłumiły ją różne kłopoty, to i u nas może się zdarzyć ochłodzenie miłości (2 Tym. 2:16-19; Obj. 2:4). Gdyby przytrafiło się to komuś z nas, byłby co prawda wyjątkiem wśród ludu Jehowy, ale taka ewentualność uwydatnia potrzebę ‛wytrwania aż do końca’, aby dostąpić wybawienia (Mat. 24:13).