Ku czci Syna czy słońca?

Znany autor prac naukowych, Isaac Asimow, ogłosił w czasopiśmie „Saturday Review” artykuł na temat kultu słońca. Opisał w nim różne starożytne święta związane z przesileniem zimowym (przypadającym na 21 grudnia, po którym znowu zaczyna przybywać dnia). Podał, że Rzymianie wtedy „przez cały tydzień, to znaczy od 17 do 24 grudnia, obchodzili saturnalia (na cześć boga rolnictwa, Saturna). Był to okres bezustannej radości i uciechy. (...) każdemu rozdawano podarki”.

Asimow pisze dalej, że w trzecim stuleciu „rozpowszechniał się zwłaszcza wśród żołnierzy kult Mitry, perskiego boga słońca. Wyznawcy Mitry obchodzili jego urodziny w okresie przesilenia zimowego, co wynikało z natury rzeczy, i wyznaczyli je na dzień 25 grudnia, żeby popularne rzymskie saturnalia osiągały punkt kulminacyjny w mitraistycznym ‛Dniu Słońca’.

„W owym czasie chrześcijaństwo toczyło wielki pojedynek z wyznawcami Mitry o serca i umysły ludności cesarstwa rzymskiego. (...) Nieco po Roku Pańskim 300 chrześcijaństwu udało się ostatecznie wchłonąć saturnalia i to przeważyło szalę jego zwycięstwa nad mitraizmem. Dzień 25 grudnia ogłoszono dniem narodzin Jezusa i tak nadano temu wielkiemu świętu charakter chrześcijański. Nie ma absolutnie żadnego biblijnego dowodu na to, iż 25 grudnia narodził się Chrystus”.

Jak więc chrześcijanin powinien się zapatrywać na święto tak głęboko zakorzenione w kulcie pogańskim? „Nie wprzęgajcie się z niewierzącymi w jedno jarzmo”, powiada Słowo Boże. „Wyjdźcie spośród nich i odłączcie się od nich, mówi Pan, i nie tykajcie tego, co nieczyste, a Ja was przyjmę” (2 Kor. 6:14-18).