Psalmy

Najkrótszy psalm — wezwanie do wychwalania Jehowy

WŚRÓD stu pięćdziesięciu natchnionych psalmów najkrótszy jest Psalm 117. Brzmi on następująco: „Wychwalajcie Jehowę, wszystkie narody; sławcie go, wszystkie szczepy. Można bowiem okazała się wobec nas [Izraelitów] jego serdeczna życzliwość; a prawdomówność Jehowy trwa po czas niezmierzony. Wychwalajcie Jah! (NW).

Jest to pieśń chwały, zapraszająca zarazem wszystkie narody do wysławiania Jehowy, ponieważ były świadkami tego, jak Bóg cudownie opiekował się swoim ludem, Izraelem. Postępowaniem swoim dowiódł, że jest Bogiem godnym czci i chwały.

Jehowa okazywał miłosierdzie oraz współczucie pomimo grzechów i powtarzających się uchybień Izraelitów. Wiernie trzymał się swej obietnicy danej Abrahamowi, zgodnie z którą ‛za pośrednictwem jego nasienia miały zjednać sobie błogosławieństwo wszystkie narody ziemi’ (Rodz. 22:18, NW). Przez wszystkie stulecia, które upłynęły do pojawienia się w końcu obiecanego „nasienia”, Jehowa nie odbierał Izraelowi zaszczytu pozostawania Jego ludem. W ten sposób okazał się Bogiem pełnym serdecznej życzliwości. Potwierdził też swą prawdomówność przez spełnienie słowa obietnicy. Wspomniał o tym na przykład Jozue, mówiąc do Izraelitów: „Zrozumcie to całym sercem i całą duszą swoją, że ze wszystkich wspaniałych obietnic, które przyrzekł wam Bóg wasz, Jahwe, ani jedna nie zawiodła: wszystkie wam się spełniły” (Joz. 23:14).

Dla ludzi ze wszystkich narodów nastał czas wychwalania Jehowy, zwłaszcza odkąd pojawiło się „nasienie” obietnicy — Jezus Chrystus. Wskazał na to apostoł Paweł, gdy do chrześcijan w Rzymie napisał: „Chrystus w gruncie rzeczy został sługą obrzezanych ze względu na prawdomówność Boga, żeby potwierdzić obietnice, jakie dał ich praojcom, i żeby narody wysławiały Boga za jego miłosierdzie. Napisano przecież: ‛Właśnie dlatego otwarcie przyznam się do ciebie wśród narodów i zaśpiewam pieśń twemu imieniu’. I znowu mówi: ‛Weselcie się, narody, z ludem Jego’. I znowu: ‛Wychwalajcie Jehowę wszystkie narody, i niech go sławią wszystkie ludy’” (Rzym. 15:8-11, NW).

Bóg Jehowa wprawdzie przez wiele stuleci zajmował się tylko Izraelitami, ale w rzeczywistości tak kierował sprawami, by na końcu cała ludzkość dostąpiła błogosławieństwa za pośrednictwem „nasienia” Abrahama, a więc przede wszystkim Jezusa Chrystusa. Na podstawie ofiary, którą ze swego życia złożył Jezus, ludzie ze wszystkich narodów mogą uzyskać przebaczenie grzechów oraz zjednać sobie uznanie u Najwyższego. Doprawdy więc ludzie wszystkich narodowości mają powód do dziękowania Jehowie za Jego serdeczną życzliwość i prawdomówność, które to zalety potwierdziło wyłonienie obiecanego „nasienia” spośród cielesnych potomków Abrahama.