Czyja wina?

W rzymskokatolickim wydawnictwie „Commenweal” ukazał się komentarz nawiązujący do ostatniego „roku świętego”: „Minął nam Rok Święty, więcej niż rok dzieli nas od zakończenia synodu biskupów poświęconego ewangelizacji, a przeszło dziesięć lat od zamknięcia Drugiego Soboru Watykańskiego; mimo to słowo Boże nie bywa głoszone ani jaśniej, ani skuteczniej niż poprzednio. Wydaje się, jak gdyby księża mówili kazania sami dla siebie. Słuchacze, rzekomo tak spragnieni słowa, odwrócili się od nich”.

W tymże katolickim czasopiśmie stwierdza się dalej: „Dowodzą tego ankiety i badania socjologiczne, a prócz tego na własne oczy widzimy pustoszejące konfesjonały i ławy kościelne. Lud Boży coraz liczniej opuszcza kościoły, otrząsnąwszy proch ze swoich stóp, (...) podczas gdy ci, którzy ostatecznie ponoszą odpowiedzialność za głoszenie słowa, to znaczy biskupi, znowu wdali się w jałowe spory polityczne, w kościelne rozgrywki o władzę, w których lekkomyślnie trwonią resztę autorytetu moralnego, jaki im jeszcze pozostał”.

Słowo Boże od dawna przepowiadało moralne załamanie, które dzisiaj występuje w religiach nominalnego chrześcijaństwa. W Biblii czytamy również: „Gdyby trąba wydała głos niewyraźny, któż by się gotował do boju? Tak i wy, jeśli językiem zrozumiale nie przemówicie, jakże kto zrozumie, co się mówi? Na wiatr bowiem mówić będziecie” (1 Kor. 14:8, 9, NP). Duchowieństwo nie nauczało jasnych prawd Bożych. Nie dawało swoim trzodom poznać woli ani zamierzeń Boga. W rezultacie Bóg nie darzył go błogosławieństwem, czego konsekwencje są widoczne dla wszystkich.