„Na obraz Boży”

Jeszcze niedawno przepowiadano, jaką to wspaniałą rolę odegrają komputery w zarządzaniu sprawami ludzkimi. W artykule czasopisma Saturday Review pisano ostatnio: „Jeśli teraz, w połowie lat siedemdziesiątych naszego stulecia, trzeźwo się nad tym zastanowimy, musimy przyznać, że zarówno futurolodzy, jak i popularyzatorzy byli zbyt pochopni w swych przewidywaniach”. Dlaczego? Bo chociaż przy pomocy komputerów można wykonać zdumiewające obliczenia, to jednak stwierdzono, że „nawet największego, najnowocześniejszego komputera nie da się tak zaprogramować, żeby rozumiał zdania, które potrafi bez trudu pojąć czteroletnie dziecko”.

Ta dosyć trzeźwa ocena pomaga lepiej zdać sobie sprawę z czegoś innego. Nie chodzi o to, jakoby maszyny liczące nie były znakomitym wynalazkiem, ale — jak dalej zaznaczono w tym artykule — „że ludzkie zdolności są o wiele cudowniejsze niż się nam w ogóle śniło. (...) Samej tylko ilości możliwych skojarzeń w mózgu najlepsi dzisiejsi matematycy nie potrafią przedstawić w sensownej postaci. Ogólną zdolność twórczą centralnego systemu nerwowego człowieka można najlepiej określić (...) jako niewyczerpaną przy wszelkich praktycznych zastosowaniach”. Po przytoczeniu z Księgi Rodzaju słów: „Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz”, w artykule dodano: „A przecież wiadomo, że korzystamy jedynie z maleńkiej cząstki naszych prawdziwych zdolności. Badając naturę, przekonujemy się, że systemy zostały stworzone po to, aby były w pełni wykorzystane. Jaki cel mają wszystkie niewyzyskane zdolności człowieka? Do czego zostały przeznaczone?” Odpowiedź na to można znaleźć tylko w Biblii: Do życia wiecznego w nowym porządku, gdzie ludzkie zdolności będą w całej pełni służyć temu, co przynosi szczęście i radość.