Pytania czytelników

● Dlaczego na chrześcijańskich zebraniach świadków Jehowy wolno mówić niewiastom, skoro w Liście 1 do Koryntian 14:34 (Kow) czytamy, iż „nie są powołane do tego, by przemawiać”?

Przy rozpatrywaniu, jakie jest zastosowanie tego natchnionego polecenia apostoła Pawła, należy brać pod uwagę jego kontekst. Kiedy apostoł Paweł pisał te słowa, na zebraniach w zborze korynckim — nie wyłączając i tych, na których bywali obecni niewierzący — zaznaczał się brak porządku. Zdarzało się, że kilka osób jednocześnie prorokowało lub przemawiało w obcym języku (1 Kor. 14:22-32). Widocznie też niektóre niewiasty prowokacyjnie stawiały pytania i spierały się z mężczyznami wyznaczonymi do nauczania w zborze. Niewiasty te w gruncie rzeczy więc przywłaszczały sobie stanowisko nauczycieli, pomijając zarazem pozycję przewodnictwa, przydzieloną mężczyźnie. — 1 Kor. 11:3.

Dążąc do naprawienia sytuacji, apostoł Paweł zwrócił uwagę na fakt, że „Bóg nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju” (1 Kor. 14:33, Kow). W odniesieniu do niewiast napisał: „Niechaj niewiasty na zebraniach milczą. Albowiem nie są powołane do tego, by przemawiać. Winny się podporządkować, tak jak nawet Zakon nakazuje. A jeżeli chcą pouczyć się o jakiejś sprawie, niech się w domu zapytają swoich mężów. Bo nie przystoi niewieście przemawiać na zebraniu” (1 Kor. 14:34, 35, Kow). Upomnienie to w pełni harmonizuje z późniejszymi słowami Pawła, zawartymi w jego Pierwszym liście do Tymoteusza: „Niewiasta winna szukać pouczenia w cichości i w pełnej uległości. Nie pozwalam niewieście wykonywać urzędu nauczycielskiego. Nie wolno jej przywłaszczać sobie władzy nad mężem, lecz winna być cicha i powściągliwa.” — 1 Tym. 2:11, 12, Kow.

Zakaz przemawiania dla niewiast miał więc zastosowanie wówczas, gdy takie wystąpienie mogłoby mieć szkodliwy skutek, to znaczy gdy podkopywałoby autorytet mężczyzn przewodzących zborowi. Nie wykluczał on wszelkiego zabierania głosu przez kobiety, co jasno wynika z Listu 1 do Koryntian 11:5, gdzie czytamy: „Każda zaś kobieta, modląc się lub prorokując z odkrytą głową, hańbi swoją głowę”. W każdym razie nie przystoi niewieście, żeby zadawała prowokacyjne pytania albo wynosiła się ponad mężczyzn w zgromadzeniu i żeby zaczęła ich pouczać. Przynosiłaby tym zresztą ujmę również swemu mężowi.

Zgodnie z tym apostolskim wzorem niewiasty w zborach chrześcijańskich świadków Jehowy nie nauczają na zgromadzeniach publicznych. Nie sprawują nadzoru nad mężczyznami. Jeżeli coś mówią, to pod kierunkiem mężczyzn wyznaczonych do przewodniczenia zebraniom. Chociaż więc zabierają głos, to jednak nigdy nie przeciwstawiają się zwierzchniej roli mężczyzn w zborze.