Cierpliwość w obcowaniu z drugimi
NA SPRAWĘ czekania można spojrzeć z jeszcze innej strony. Może ono być świadectwem mądrości także w życiu powszednim, w obcowaniu z innymi ludźmi. Załóżmy, że młodzieniec stara się o rękę wybranej panny. Jedno z nich może dążyć do szybkiego zawarcia związku małżeńskiego. Rozsądek tymczasem powinien odradzać nadmierny pośpiech. Okres narzeczeństwa daje takiej parze wspaniałą sposobność lepszego poznania się nawzajem i dostosowania się do siebie. Słuszne jest przysłowie: „Ożenek przedwczesny bywa bolesny”.
Zdarza się również, że ambitny pracownik nader pilnie przykłada się do swoich zadań, pragnąc tym sposobem przyspieszyć awans. Czy i w tym wypadku nie byłoby lepiej korzystać po prostu z dostępnych sposobności do wykazania swych zalet i podniesienia sprawności, zamiast w zniecierpliwieniu się irytować? Często właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje się gorączkować i zadręczać, a godzi się ze stanem rzeczy, następuje zmiana na lepsze.
Przejawem mądrości jest także cierpliwe czekanie w kręgu rodzinnym. Sprawy zawodowe albo inne okoliczności, na które człowiek osobiście nie ma wpływu, jak na przykład zakłócenia w komunikacji, mogą powodować, że małżonek opóźnia powrót do domu. O ileż lepiej, gdy żona — zamiast niecierpliwić się i denerwować — raczej na jego korzyść tłumaczy sobie wszelkie wątpliwości!
Z drugiej strony bywa i tak, że w niektórych sprawach sama żona okazuje się powolna, wskutek czego mąż musi się uczyć cierpliwego czekania. Wybuchanie gniewem nic tu nie pomoże. Niewykluczone jednak, że zdoła pomóc jej tak zorganizować poszczególne prace, aby była bardziej punktualna. A jeśli mimo to nie uda się wszystkiego zrobić zgodnie z planem, o wiele lepiej będzie, gdy mąż, zamiast się niecierpliwić i oburzać, posłucha rady apostoła Piotra i ‚postąpi ze swą żoną wyrozumiale jako ze słabszym rodzajem niewieścim’, a przy tym nie zapomni o okazaniu jej szacunku. — 1 Piotra 3:7.
Może też powstać taka sytuacja, że współchrześcijanin, z którym przypada ci służyć Bogu bok przy boku, ma jakąś słabość; ciebie ona razi, a dany człowiek być może nawet z niej nie zdaje sobie sprawy. Albo znowu co chwila dopuszcza się jakichś uchybień i trzeba mu przebaczać, jak gdyby „siedemdziesiąt siedem razy”. W tym wypadku również dobrze jest nauczyć się czekania z dużą dozą cierpliwości wobec niego. Możliwe, że nie robi tak szybkich postępów, jakbyś sobie tego życzył, niemniej jednak na przestrzeni lat chyba zaznacza się pewien postęp. Także na tę okoliczność Słowo Boże daje mądrą radę, mianowicie: ‚Z cierpliwością znoście jedni drugich w miłości’. — Mat. 18:21, 22; Efez. 4:2, 3.
Umiejętność cierpliwego czekania jest naprawdę dowodem mądrości. Staje się dobrodziejstwem dla nas samych i dla ludzi, którzy nas otaczają. Jehowa Bóg ustanowił prawa rządzące wszechświatem, opracował też własny rozkład czasu, według którego spełniają się Jego zamierzenia. On nie zmieni swego rozkładu, aby dostosować się do nas, tak samo jak na pewno nie zdołamy Go skłonić do przyspieszenia biegu dni, pór roku i lat. Wiara, nadzieja, radość i docenianie umożliwią nam przejawianie mądrości przez nauczenie się cierpliwego czekania.