Pytania czytelników
● „Pismo święte w Przekładzie Nowego Świata” podaje w księdze Abakuka 1:12 między innymi takie słowa: „Boże mój, Święty mój, ty nie umierasz.” Natomiast inne przekłady podają: „nie pomrzemy”. Czym się tłumaczy taka różnica? S. C.
Dawni przepisywacze żydowscy, zwani „soferim”, starali się przepisywać manuskrypty biblijne ze skrupulatną dokładnością. Później jednak ci kopiści zaczęli sobie pozwalać na pewną dowolność. Między innymi dokonali w hebrajskim tekście Pisma świętego osiemnastu umyślnych zmian. Zmiany te oczywiście uważali za poprawki. Masoreci, to znaczy ludzie biegli w piśmie, którzy nastąpili po soferach, zauważyli te zmiany i odnotowali je na marginesie tekstu hebrajskiego. Zbiór ich objaśnień nosi miano Masory. Jedna z osiemnastu poprawek soferów (”tiqqunei sopherim”) dotyczy właśnie tekstu Abakuka 1:12.
Niektóre Przekłady, takie jak: „Biblia gdańska” i „Biblia Tysiąclecia” (a w języku angielski na przykład „King James Version” albo „American Standard Version”), oddają tekst Abakuka 1:12 zgodnie z masoretycznym tekstem hebrajskim, zmienionym przez soferów. Dlatego występują tam słowa: „nie pomrzemy”. Natomiast Komitet Nowego Świata do Tłumaczenia Biblii skrupulatnie przywrócił pierwotne brzmienie, według którego prorok zwracając się do Jehowy powiada: „ty nie umierasz”. Ten sposób oddania sensu zresztą harmonizuje z pozostałą treścią wiersza.
Według „Biblii gdańskiej” czytamy w księdze Abakuka 1:12: „Izaliś ty nie jest od wieku, Panie, Boże mój, Święty mój? myć nie pomrzemy; o Panie! postawiłeś go na sąd; ty, o skało nasza! na karanieś go ugruntował.” Kilka razy tekst zwraca się do Boga i przy uwzględnieniu tego faktu słowa: „nie pomrzemy”, odnoszące się do ludzi, wydają się raczej niekonsekwencją. Natomiast sposób oddania owego tekstu w „Przekładzie Nowego Świata” nie nastręcza takiego kłopotu. Uwypukla paralelizm odnośnych zdań, podając: „Czyż nie jesteś odwieczny, Jehowo? Boże mój, Święty mój, ty nie umierasz, Jehowo, ustanowiłeś go, aby sądzić; i założyłeś go, Skało, aby ganić.”
Inne współczesne tłumaczenia zgadzają się w tekście Abakuka 1:12 z „Przekładem Nowego Świata”. Na przykład „An American Translation” podaje: „Czy nie jesteś od dawna, PANIE, mój święty Boże? Ty nie umierasz!” „The Emphasised Bible” J. B. Rotherhama brzmi w tym miejscu: „Czy nie jesteś od dawna, o Jahwe, mój Boże, mój Święty? Ty nie umierasz”. W języku polskim przekład ks. J. Wujka (wydanie trzecie W.A.M.) podaje w uwadze marginesowej do tego wersetu następujące brzmienie: „Czy nie ty, Jahwe, od dawna jesteś Bogiem moim, Świętym moim, który nie umiera?”
Znany uczony, C. D. Ginsburg, dał taki godny uwagi komentarz do tekstu Abakuka 1:12: „Wszystkie starożytne dokumenty pisane wyraźnie dowodzą, że w tym miejscu występuje poprawka wprowadzona przez soferim i że pierwotnie tekst ten brzmiał: ‚Czy nie jesteś od wieczności? O Panie, mój Boże, mój Święty, ty nie umierasz.’ Widoczny tu paralelizm wyraźnie wskazuje, że właśnie taka wersja jest prawidłowa. W obu zdaniach chodzi o Pana, który najpierw jest przedstawiony jako trwający od wieczności, a następnie jako ten, który nigdy nie umiera, czyli trwa na zawsze. Zatem wprowadzenie nowego podmiotu w liczbie mnogiej: „my nie pomrzemy”, i przypisanie tym sposobem nieśmiertelności ludziom, jest sprzeczne z całokształtem tego fragmentu. (...) Przyczyny dokonania zamiany nie trzeba daleko szukać. Uważano za obraźliwe orzec w stosunku do Pana: ‚nie umierasz’. Dlatego wstawiono zwrot ‚nie pomrzemy’.” — „Introduction to the Massoretico-Critical Edition of the Hebrew Bible” (Wprowadzenie do krytycznego wydania masoreckiej Biblii hebrajskiej), 1897, strona 358.
Żydowscy „soferim” najwidoczniej więc dokonali swojej poprawki w tekście Abakuka 1:12, ponieważ sądzili, że łączenie w jakikolwiek sposób myśli o śmierci z Bogiem stanowi bluźnierstwo. Tymczasem przecież wcale nie przynosi ujmy Jehowie Bogu ten, kto się do Niego zwraca ze słowami: „Ty nie umierasz.” W rzeczy samej słowa te zadają biblijny cios współczesnemu twierdzeniu, iż Bóg jest martwy, i harmonizują z natchnionym psalmem Mojżesza, w którym powiedziano do Jehowy: „Oto zaraz od wieku aż na wieki tyś jest Bogiem.” — Ps. 90:1, 2.