Zmiana nastawienia w Quebec

JEDEN ze świadków Jehowy, którzy uczestniczyli w Zgromadzeniu pod hasłem „Wiecznotrwałej dobrej nowiny” w Trois-Rivieres na terenie kanadyjskiej prowincji Quebec, opisał następujące doświadczenie: „Na zgromadzeniu tym spotkałem pewnego człowieka liczącego sobie już ponad siedemdziesiąt lat. Miał siwe włosy i dobrotliwy, lecz pełen stanowczości wyraz twarzy. Był kiedyś policjantem i w 1949 r. bardzo aktywnie jeździł samochodem policyjnym po Montrealu, zwożąc wielu świadków Jehowy na komendę policji. Zacząłem opowiadać niektóre ze swych doświadczeń, jakie miałem w owym czasie z policją. Zwiesił głowę i patrząc w podłogę rzekł: ‚Byłem wtedy tak nieświadomy!’ Teraz miłuje prawdy Słowa Bożego, toteż chciał usiąść tam, gdzie by mógł słyszeć każde słowo. Robił sobie notatki, aby po powrocie do domu jeszcze przejrzeć wersety. Wspomniał, że dotąd nie został ochrzczony, ale ma nadzieję, iż to wkrótce nastąpi.”

Zmianę nastawienia przejawiły też stacje radiowe i telewizyjne oraz dzienniki, które w przeszłości na ogół nie były usposobione życzliwie. Po raz pierwszy wywiad ze świadkami Jehowy nadało Radio Francuskie w Kanadzie (CBF), którego program bywa słuchany we wszystkich miastach tej prowincji, a prócz tego przekazywany jest na całą sieć francuską w Kanadzie. Angielska rozgłośnia CBC w Montrealu przeprowadziła ośmiominutowy wywiad. Montrealskie radio CKLM nadało wywiad, a dwie stacje radiowe w Trois-Rivieres przez cały tydzień, w którym się odbywał kongres, codziennie podawały komentarze o tym zgromadzeniu. Rozmówcy prowadzący wywiady dla różnych stacji wypytywali zwłaszcza o wierzenia świadków Jehowy. Wywiad nadała również telewizja miasta Quebec, mimo, że zgromadzenie odbywało się o sto dwadzieścia kilometrów dalej. Francuski dziennik z Trois-Rivieres, Le Nouvelliste, który dawniej nie był przychylnie ustosunkowany, poświęcił zgromadzeniu ponad dwa i pół metra swoich łamów. Znaczniejsze gazety miast Montreal i Quebec również nie pominęły zgromadzenia milczeniem, przy czym ukazujący się w Montrealu tygodnik Le Nouveau Samedii zamieścił bogato ilustrowane czterostronicowe sprawozdanie. W doniesieniu tym, opublikowanym w wydaniu z 5 października, powiedziano między innymi:

„Kto to jest świadek Jehowy? Niewątpliwie wielu stawia sobie takie pytanie. Kim są ci ‚źli ludzie’, o których słyszeliśmy dawniej, ci piekielnicy Szatana, o których nam mówiono, że są czarniejsi od samego Diabła? Są to porządni ludzie, podobni tobie i mnie, głowy rodzin, spokojni pracownicy, różni fachowcy, ludzie ze wszystkich szczebli społecznych, żyjący według tego, czego naucza Biblia. Każdy świadek musi postępować śladami Jezusa Chrystusa i dowodzić swej wiary przez głoszenie i nauczanie (...) jak to czynił Jezus i jego apostołowie.”

Ogółem ponad dwadzieścia pięć metrów kolumn zajęły w gazetach sprawozdania o zgromadzeniu i działalności świadków Jehowy. Bez wątpienia pomogło to wielu dalszym osobom w zmianie nastawienia i przyczyniło się do zajęcia przez nich przychylnego stanowiska względem poselstwa o Królestwie Bożym.

Pewien gospodarz domu, który wynajął pokój świadkom Jehowy podczas zgromadzenia w Trois-Rivieres, zatelefonował po zgromadzeniu, by oznajmić: „Chciałbym skorzystać ze sposobności i podziękować Wam za przywilej, jakim się okazało zakwaterowanie niektórych Waszych delegatów. Nocowało u nas dotąd już dużo innych ludzi, ale nigdy nie mieliśmy tak grzecznych i uprzejmych, jak ci od Was. Myśleliśmy, że Wasi ludzie będą nam siłą narzucać swą religię, ale nic podobnego. To raczej my zadawaliśmy pytania i wiele nauczyliśmy się od nich.”