PIÓRO

Narzędzie do pisania atramentem lub podobnym płynem. Kiedy w starożytności pisano na glinie, wosku czy miękkim metalu, używano rylca (zob. RYLEC), ale do kreślenia znaków na pergaminie czy papirusie służyło pióro i atrament (2Jn 12; 3Jn 13). Greckie słowo tłumaczone na „pióro” (kálamos) oznacza właściwie trzcinę bądź tatarak i można by je dosłownie przetłumaczyć na „trzcinka do pisania”. Starożytni Egipcjanie ostrzyli te trzcinki na kształt płaskiego dłutka, a końcówkę przycinali albo rozgniatali, tworząc jakby pędzelek. Niekiedy trzcinki suszono i utwardzano, umieszczając je na kilka miesięcy pod warstwą odchodów zwierzęcych, co praktykowano także w późniejszych czasach. Grecy i Rzymianie używali trzcinek zaostrzonych i naciętych tak, jak to potem robiono z gęsimi piórami, a jeszcze całkiem niedawno ze stalówkami do piór.