TERACH

(prawdopodobnie z babil.: „koziorożec”).

1. Ojciec Abrahama; żył w ósmym pokoleniu od Sema (Rdz 11:10-24; 1Kn 1:24-26; Łk 3:34). Poprzez swych synów Abrahama, Nachora i Harana stał się przodkiem wielu plemion (Rdz 11:27; 22:20-24; 25:1-4, 13-15; 1Kn 1:28-42; 2:1, 2). Pierwsze dziecko urodziło mu się, gdy miał 70 lat. Co prawda na pierwszym miejscu wymienia się Abrahama, ale najwyraźniej wynika to z jego znaczenia, a nie z tego, że był pierworodny. Kiedy Terach zmarł w wieku 205 lat, Abraham miał dopiero 75 lat, a zatem urodził się, gdy Terach miał 130 lat (Rdz 11:26, 32; 12:4). Sara była przyrodnią siostrą Abrahama, zapewne córką Teracha z innej żony (Rdz 20:12). Pierworodnym Teracha najprawdopodobniej był Haran, którego córka została żoną innego syna Teracha, Nachora (Rdz 11:29).

Terach mieszkał w Ur Chaldejczyków i tam dorastały jego dzieci (Rdz 11:28). Według Jozuego 24:2 czcił on kiedyś innych bogów niż Jehowę, być może boga księżyca Sina, ulubione bóstwo mieszkańców Ur. Kiedy jednak Jehowa wezwał Abrahama do opuszczenia Ur, Terach jako głowa rodziny udał się z nim do Charanu, gdzie mieszkali razem aż do śmierci Teracha, która nastąpiła ok. 1943 r. p.n.e. (Rdz 11:31, 32; Dz 7:2-4).

2. Jedno z miejsc, gdzie podczas wędrówki po pustkowiu obozowali Izraelici; jego położenie jest nieznane (Lb 33:27, 28).