KAMIENOWANIE

Prawo Mojżeszowe nakazywało, by karę śmierci wykonywać przez obrzucenie skazanego kamieniami (Kpł 20:2). Chodziło o ‛usunięcie zła spośród ludu’. Wieść o zastosowanej karze miała dotrzeć do wszystkich Izraelitów i odstraszyć ich od dopuszczenia się podobnego przestępstwa (Pwt 13:5, 10, 11; 22:22-24). Kamienując złoczyńcę, dawali dowód, że gorliwie popierają religię prawdziwą, nie chcą, by cokolwiek ściągało hańbę na imię Boże, i pragną zachować czystość zboru.

Przestępcę skazywano na ukamienowanie dopiero wtedy, gdy co najmniej dwóch świadków złożyło przeciwko niemu zgodne zeznania; oni też jako pierwsi rzucali w niego kamieniami (Kpł 24:14; Pwt 17:6, 7). Perspektywa wystąpienia w roli egzekutorów niewątpliwie skłaniała ich do tego, by dobrze się zastanowili, co chcą powiedzieć, i odstręczała ich od składania fałszywego świadectwa, które w tym wypadku także karano śmiercią (Pwt 19:18-20).

Kamienowanie na ogół odbywało się poza miastem (Lb 15:35, 36; 1Kl 21:13; por. jednak Pwt 22:21). Zwłoki mogły być następnie ku przestrodze zawieszone na palu — ale tylko do zachodu słońca. Należało je pochować jeszcze tego samego dnia (Pwt 21:21-23).

Jezus powiedział, że Jerozolima ‛zabijała proroków i kamienowała tych, którzy zostali do niej posłani’ (Mt 23:37; por. Heb 11:37). Nawet jego samego próbowano ukamienować (Jn 8:59; 10:31-39; 11:8). W ten sposób zabito Szczepana (Dz 7:58-60). W Listrze fanatyczni Żydzi „ukamienowali Pawła i wywlekli go za miasto, mniemając, że umarł” (Dz 14:19; por. 2Ko 11:25).

Przestępstwa, za które karano ukamienowaniem, omówiono pod hasłem PRZESTĘPSTWA I KARY.