PARTOWIE

(„[z; należący do] Partii”).

Wśród przybyszów, którzy w 33 r. n.e. uczestniczyli w Jerozolimie w obchodach Pięćdziesiątnicy, na pierwszym miejscu wymieniono Żydów i prozelitów z Partii. Wylanie świętego ducha Bożego uzdolniło ok. 120 chrześcijańskich uczniów do oznajmiania dobrej nowiny w języku czy dialekcie owych Partów. Niektórzy z nich niewątpliwie dali posłuch temu orędziu i zostali chrześcijanami, a po powrocie do ojczystej Partii zapewne obwieszczali je swym rodakom (Dz 1:15; 2:1, 4-12, 37-47). Tamtejsi rodowici Żydzi należeli do diaspory, a „prozelici” (Dz 2:10) byli nie-Żydami nawróconymi na judaizm.

Państwo partyjskie powstało na pd. wsch. od Morza Kaspijskiego, z czasem jednak objęło obszar od Eufratu aż do Indii. Od czasów Cyrusa Partowie byli poddanymi imperium perskiego, później znaleźli się pod panowaniem greckim, ale zbuntowali się przeciw następcom Aleksandra Wielkiego i uzyskali niepodległość, którą zdołali zachować przez kilka stuleci, stawiając opór nawet Rzymowi. Na szereg lat podporządkowali sobie Judeę, lecz potem Rzymianie im ją odebrali. W I w. n.e. państwo partyjskie dalej było niezawisłe i chociaż dominowała w nim religia perska, tolerowano też wiarę Żydów i innych ludów.