ABDIASZA, KSIĘGA

Najkrótsza księga prorocza Pism Hebrajskich. Napisana przez Abdiasza (o którym poza imieniem nic nie wiadomo), obwieszcza wyroki Jehowy na Edom, wyjaśnia, dlaczego je wydano, i zapowiada odrodzenie „domu Jakuba”. Zawarte w niej proroctwa dokładnie się spełniły, gdyż Edomici jako naród przestali istnieć, a Izraelici wrócili do swego kraju (Abd 17, 18; zob. EDOM, EDOMICI).

Bóg obwieścił te orędzia, widząc złośliwą postawę Edomitów wobec rozgromionych „synów judzkich”. Edomici, choć spokrewnieni z Izraelitami poprzez swego przodka Ezawa, cieszyli się z nieszczęścia Judejczyków, uczestniczyli w ich łupieniu, utrudniali im ucieczkę z kraju, a nawet wydawali ich w ręce wroga (Abd 12-14). Jak wynika z porównania proroctwa Abdiasza ze słowami Jeremiasza (Jer 25:15-17, 21, 27-29; 49:7-22) i Ezechiela (Eze 25:12-14; 35:1-15), te niegodziwe czyny musiały być związane ze zburzeniem Jerozolimy przez wojska babilońskie, a zatem księgę tę spisano ok. 607 r. p.n.e.

Wiele zapowiedzi z proroctwa Abdiasza zawarto też w Księdze Jeremiasza, co stanowiło podwójną rękojmię, że słowa Jehowy dotyczące Edomu na pewno się spełnią (por. Rdz 41:32).

[Ramka na stronie 15]

GŁÓWNE MYŚLI KSIĘGI ABDIASZA

Zawiera wyrok Jehowy na Edom i obietnicę odrodzenia ludu Jehowy

Spisana ok. 607 r. p.n.e., w którym Babilończycy spustoszyli Jerozolimę

Edom uczestniczy w aktach przemocy wobec potomków Jakuba

Kiedy Jerozolima została zdobyta, a jej mieszkańcy uprowadzeni do niewoli, Edom stał na uboczu (w. 10, 11)

Nie powinien był złośliwie radować się z klęski Judy, brać udziału w ograbianiu ludu Bożego i wydawać uciekinierów wrogowi (w. 12-14)

Na Edom spadnie nieszczęście

Jehowa wzywa narody do wystąpienia przeciw Edomowi (w. 1)

Chociaż Edom jest na pozór bezpieczny, zostanie strącony na ziemię (w. 2-4)

Złodzieje lub uczestnicy winobrania biorą tylko to, co chcą, i pozostawiają resztki; kiedy Edom upadnie, zostanie doszczętnie złupiony; oszukają go ci, z którymi się sprzymierzył, a jego mędrców i mocarzy spotka zagłada (w. 5-9)

Dom Ezawa będzie potraktowany tak, jak sam potraktował Judę; przestanie istnieć (w. 15, 18)

Odrodzenie domu Jakuba

Syjon stanie się czymś świętym; dom Jakuba będzie ogniem, który strawi dom Ezawa jak ścierń (w. 17, 18)

Odrodzony lud Jehowy weźmie w posiadanie „to, co ma posiadać”, m.in. „górzysty region Ezawa” (w. 19, 20)

Władza królewska będzie należeć do Jehowy (w. 21)