KADMIEL

(„Bóg wychodzi naprzeciw; Bóg idzie na przedzie”).

Lewita, który wraz z członkami swej rodziny wrócił do Jerozolimy z Zerubbabelem (Ezd 2:1, 2, 40; Neh 7:6, 7, 43; 12:1, 8, 24). Kadmiel i jego synowie pomagali nadzorować odbudowę świątyni (Ezd 3:9).

Osoba o tym imieniu została też wymieniona za dni Nehemiasza (455 p.n.e.) z okazji wyznania przez naród grzechów popełnionych przeciwko Jehowie i sporządzenia „wiarogodnej umowy” potwierdzonej pieczęcią (Neh 9:4, 5, 38; 10:1, 9, 10). Ponieważ jednak od powrotu z niewoli babilońskiej (537 p.n.e.) upłynęło już sporo czasu, w tych późniejszych wydarzeniach zapewne nie uczestniczył ten sam Kadmiel, lecz raczej jakiś przedstawiciel jego domu.