ELDAD

(prawdopodobnie: „Bóg umiłował”).

Jeden z 70 starszych, których wybrał Mojżesz, by mu ‛pomagali nieść ciężar ludu’. Kiedy mieszany tłum, a także Izraelici zaczęli narzekać na mannę oraz na brak mięsa, Mojżesz poczuł się przytłoczony. Dlatego Jehowa polecił mu zebrać 70 starszych i przyprowadzić ich do namiotu spotkania. Dwaj z nich, Eldad i Medad, nie przyszli do namiotu, lecz pozostali w obozie, zapewne z jakiegoś uzasadnionego powodu. Następnie Jehowa wziął nieco z ducha, który był na Mojżeszu, i włożył go na wybranych starszych, a ci zaczęli prorokować. Duch spoczął także na Eldadzie i Medadzie, którzy w obozie zaczęli się zachowywać jak prorocy. Gdy doniesiono o tym Mojżeszowi, Jozue poczuł się o niego zazdrosny i prosił go, by ich powstrzymał. Jednakże Mojżesz odpowiedział: „Nie — chciałbym, żeby cały lud Jehowy składał się z proroków, bo Jehowa włożyłby na nich swego ducha!” (Lb 11:13-29).