Średni wiek — złoty czy krytyczny?

„ŻYCIE zaczyna się po czterdziestce!” — słyszy się nieraz. Niejeden człowiek w średnim wieku całkowicie się z tym zgadza. Na przykład pewna kobieta oświadczyła: „Wcale bym nie chciała znowu mieć 18 lat. Już dawno nie byłam tak szczęśliwa jak teraz, po pięćdziesiątce”.

Rzeczywiście, dla wielu są to „złote lata”. Mogą korzystać z wieloletniego doświadczenia. Znają życie i potrafią nim rozsądnie pokierować. Nie martwią się zbytnio nawet o to, że dzieci niedługo opuszczą dom rodzicielski. Przeciwnie, zdają sobie sprawę, że gdy zostaną tylko we dwoje, każde z nich będzie mieć więcej czasu dla siebie i dla współmałżonka. Nie zajmują biernej postawy wobec życia, tylko starają się je wypełniać sensowną działalnością.

Ale nie wszyscy są takimi optymistami. „Po czterdziestce nic się nie rozpoczyna”, mówią niektórzy, „za to młodość się kończy”. Ich obawy są poniekąd uzasadnione. Gdy zauważą u siebie pierwsze oznaki starzenia się, są zaniepokojeni i nieraz odczuwają to samo, co pewien mężczyzna, który powiedział: „Worki pod oczami mówią mi, że wszystko przeminęło, i że nic mi już nie pozostało oprócz cmentarza”.

Może ich też przytłaczać troska o zabezpieczenie się na starość. Niekiedy dokucza samotność. A gdy stopniowo zaczynają zapadać na zdrowiu i po raz pierwszy nasuwa się myśl o nieuchronnej śmierci, zastanawiają się, czy ich życie miało sens i czy mają jeszcze przed sobą jakąś przyszłość. „Gdyby tak znów być młodym” — mówią z westchnieniem.

W Biblii czytamy jednak: „Cokolwiek człowiek sieje, to też będzie żąć” (Gal. 6:7).a Czy średni wiek okaże się okresem złotym, czy krytycznym, to w dużej mierze zależy od tego, co się „sieje” w młodszych latach — jakim wartościom daje się pierwszeństwo, jakie nawyki się pielęgnuje i do jakich celów zdąża. Ponieważ wielu naszych czytelników ma jeszcze ten wiek przed sobą, poznajmy niektóre związane z nim możliwości, a także problemy.

[Przypis]