KSIĘGA JONASZA

1 Jehowa przemówił do Jonasza*+, syna Amittaja: 2 „Wstań, idź do Niniwy+, wielkiego miasta, i ogłaszaj wyrok jej mieszkańcom, bo zwróciłem uwagę na ich niegodziwość”.

3 Ale Jonasz wstał i zaczął uciekać przed Jehową do Tarszisz. Dotarł do Joppy, gdzie znalazł statek, który miał tam płynąć. Zapłacił za podróż i wszedł na pokład, żeby udać się do Tarszisz, jak najdalej od Jehowy.

4 Wówczas Jehowa zesłał na morze silny wiatr. Rozpętał się gwałtowny sztorm i statkowi groziło rozbicie. 5 Marynarze byli tak przerażeni, że każdy z nich zaczął wołać o pomoc do swojego boga. I wyrzucali do morza różne przedmioty, żeby odciążyć statek+. Ale Jonasz zszedł pod pokład, położył się i mocno zasnął. 6 Podszedł do niego kapitan i powiedział: „Jak możesz spać? Wstawaj, wołaj do swojego boga! Może prawdziwy Bóg zatroszczy się o nas i nie zginiemy”+.

7 Wtedy zaczęli mówić między sobą: „Chodźcie, rzućmy losy+, żeby się dowiedzieć, przez kogo spotkało nas to nieszczęście”. Rzucili więc losy i los padł na Jonasza+. 8 Odezwali się do niego: „Powiedz nam, przez kogo spotkało nas to nieszczęście. Czym się zajmujesz i skąd pochodzisz? Z jakiego jesteś kraju i z jakiego ludu?”.

9 Odpowiedział im: „Jestem Hebrajczykiem i boję się* Jehowy, Boga niebios, który stworzył morze i ląd”.

10 Słysząc to, ludzie ci jeszcze bardziej się przestraszyli i zapytali go: „Coś ty zrobił?”. (Wiedzieli, że ucieka przed Jehową, bo im to powiedział). 11 Sztorm przybierał na sile, więc w końcu spytali Jonasza: „Co mamy z tobą zrobić, żeby morze się uspokoiło?”. 12 Odpowiedział im: „Wrzućcie mnie do morza, to się uspokoi. Bo wiem, że ten gwałtowny sztorm rozpętał się przeze mnie”. 13 Ale oni wiosłowali z całych sił, żeby doprowadzić statek z powrotem do brzegu — jednak bezskutecznie, ponieważ morze było coraz bardziej wzburzone.

14 Wtedy zaczęli wołać do Jehowy: „O Jehowo, prosimy, nie pozwól nam zginąć z powodu tego człowieka*! Nie obciążaj nas odpowiedzialnością za śmierć* niewinnej osoby, bo to wszystko dzieje się z Twojej woli, Jehowo!”. 15 Potem wzięli Jonasza i wrzucili go do morza, i morze się uspokoiło. 16 Wtedy ludzie ci zaczęli się bardzo bać Jehowy+. Złożyli więc Jehowie ofiarę i ślubowali Mu służyć.

17 A Jehowa sprawił, że Jonasza połknęła ogromna ryba. I Jonasz przebywał w jej brzuchu trzy dni i trzy noce+.

2 Gdy Jonasz był w brzuchu ryby, modlił się do Jehowy, swojego Boga+. 2 Mówił:

„W udręce wołałem do Ciebie, Jehowo, a Ty mi odpowiedziałeś+.

Wszystkie Twe ogromne fale przewaliły się nade mną+.

 4 I powiedziałem: ‚Wypędziłeś mnie sprzed swoich oczu!

Czy jeszcze kiedyś zobaczę Twoją świętą świątynię?’.

 5 Pogrążałem się w wodach i o mało nie straciłem życia*+.

Ale Ty, Jehowo, Boże mój, wydobyłeś mnie żywego z grobu*+.

 7 Gdy uchodziło ze mnie życie*, moje myśli zwróciły się ku Tobie, Jehowo+.

Wtedy moja modlitwa doszła do Ciebie, do Twojej świętej świątyni+.

 8 Czciciele bezwartościowych bożków odtrącają Tego, który okazuje lojalną miłość*.

 9 Ale ja z dziękczynieniem złożę Ci ofiarę.

Spełnię, co ślubowałem+.

Wybawienie pochodzi od Jehowy”+.

10 Po pewnym czasie Jehowa sprawił, że ryba wypluła Jonasza na ląd.

3 Potem Jehowa po raz drugi przemówił do Jonasza+: 2 „Wstań, idź do Niniwy+, wielkiego miasta, i ogłaszaj to, co ci przekazuję”.

3 Jonasz posłuchał Jehowy i poszedł do Niniwy+. Niniwa była wielkim miastem*. Potrzeba było trzech dni, żeby ją obejść*. 4 Jonasz wszedł do miasta i idąc cały dzień, ogłaszał*: „Jeszcze tylko 40 dni i Niniwa zostanie zburzona”.

5 Wtedy mieszkańcy Niniwy uwierzyli Bogu+. Ogłosili post i od najmniej do najbardziej znaczącego włożyli na siebie wory*. 6 Kiedy usłyszał o tym król Niniwy, wstał z tronu, zdjął królewskie szaty, ubrał się w wór i usiadł w popiele. 7 Ponadto kazał obwieścić w całej Niniwie:

„Oto postanowienie króla i jego dostojników: Żaden człowiek ani żadne zwierzę — czy to z owiec, czy z bydła — nie może niczego jeść. Nie wolno im niczego jeść ani nawet pić wody. 8 Niech ludzie włożą wory na siebie i na zwierzęta. Niech wszyscy żarliwie wołają do Boga i zawrócą ze złej drogi, i przestaną dopuszczać się przemocy. 9 Kto wie, może prawdziwy Bóg zmieni decyzję* i nie zrobi tego, co zamierza? Może powstrzyma swój płonący gniew i nie zginiemy?”.

10 Gdy prawdziwy Bóg zobaczył, co zrobili — że zawrócili ze złej drogi+ — zmienił decyzję* i nie sprowadził na nich nieszczęścia, które zapowiadał+.

4 Ale Jonaszowi bardzo się to nie podobało i ogarnął go gniew. 2 Modlił się więc do Jehowy: „Ach, Jehowo, czy nie tego się obawiałem, gdy jeszcze byłem w swojej ziemi? Właśnie dlatego za pierwszym razem próbowałem uciec do Tarszisz+. Wiedziałem, że jesteś Bogiem współczującym* i miłosiernym, nieskłonnym do gniewu* i pełnym lojalnej miłości+, Bogiem, który jest gotowy zmienić decyzję i nie sprowadzić nieszczęścia*. 3 Teraz więc, Jehowo, proszę, odbierz mi życie*, bo wolę już umrzeć, niż żyć”+.

4 Jehowa zapytał: „Czy uważasz, że masz powód tak się gniewać?”.

5 Wtedy Jonasz wyszedł z miasta i usiadł na wschód od niego. Zrobił tam sobie szałas i siedział w jego cieniu, żeby zobaczyć, co się stanie z miastem+. 6 A Jehowa Bóg sprawił, że nad Jonaszem wyrosła tykwa*, która rzucała cień na jego głowę i przynosiła mu ulgę. I Jonasz bardzo się cieszył z tej tykwy.

7 Ale następnego dnia o świcie prawdziwy Bóg sprawił, że tykwę podgryzł robak, tak iż uschła. 8 Kiedy zaświeciło słońce, Bóg posłał gorący wiatr wschodni, a słońce tak paliło Jonasza w głowę, że był bliski omdlenia. I prosił o śmierć*, powtarzając: „Wolę już umrzeć, niż żyć”+.

9 Bóg zapytał Jonasza: „Czy uważasz, że masz powód tak się gniewać o to, co się stało z tykwą?”+.

Na to Jonasz odparł: „Tak. Mam prawo się gniewać, i to tak bardzo, że nie chce mi się żyć”. 10 Ale Jehowa powiedział: „Żal ci tykwy, przy której nie pracowałeś i która nie urosła dzięki tobie. W ciągu jednej nocy wyrosła i w ciągu jednej nocy uschła. 11 Czy więc ja nie miałbym żałować Niniwy, wielkiego miasta+, gdzie żyje ponad 120 000 ludzi, którzy nawet nie umieją odróżnić dobra od zła*, a także wiele zwierząt?”+.