De bouwkunst van de bever

Bevers kunnen enorme dammen aanleggen. Er zijn zelfs beverdammen gevonden van wel 850 meter lang en 5,3 meter hoog. Hoe krijgen bevers dat voor elkaar?

Om te beginnen knagen ze bomen om, meestal niet dikker dan 30 centimeter in omtrek. Van die bomen knagen ze de takken af. De dikkere takken steken ze verticaal in de rivierbedding, waarna ze er jonge boompjes en rietstengels doorheen weven. Dan verankeren ze de constructie door er zware stenen op te leggen en de beide uiteinden van de dam aan een boom of groot rotsblok vast te maken. Ook versterken ze de dam door extra stokken aan de achterkant te zetten om de druk van het water op te vangen. Aan de voorkant maken ze de dam dicht met twijgjes, planten en modder. Aan de uiteinden van de dam maken ze openingen om het overtollige water te kunnen doorlaten; die openingen maken ze groter als het hard regent.

Onderzoekers hebben ontdekt dat beverdammen een gunstig effect hebben op de omgeving. Ze gaan bijvoorbeeld erosie tegen, verbeteren de waterkwaliteit en verhogen het grondwaterniveau. Beddingen die eerst in de zomer droogstonden, gaan vaak het hele jaar door stromen. Beverdammen helpen ook tegen overstromingen, omdat ze voor drassig land zorgen dat tijdens zware regenval meer water kan opvangen. Dat drassige land kan zelfs als barrière dienen voor de verspreiding van natuurbranden; vaak blijven die gebieden groen terwijl ze omringd zijn door branden. Nog een voordeel is dat het drassige land een uitstekend leefgebied vormt voor veel dieren.

In één studie concludeerden de onderzoekers dat ‘beverdammen lijken op bouwwerken die een ingenieur zou kunnen ontwerpen’. Het is zelfs zo dat mensen in Noord-Amerika vaak beverdammen hebben nagemaakt. Het is dus niet gek dat bevers vaak de ingenieurs van het ecosysteem worden genoemd.

Wat denk jij? Is de bouwkunst van de bever door evolutie ontstaan? Of is die ontworpen?