Het paaigedrag van de grunion

De Californische grunion is een klein visje dat paait op de stranden van Californië (VS) en Baja California (Mexico). Deze visjes weten exact op welke dagen en momenten ze moeten paaien om ervoor te zorgen dat hun nageslacht kan overleven.

Sta hier eens bij stil: Grunions paaien alleen in de drie of vier nachten na springtij, wanneer bij vollemaan of nieuwemaan de vloed extra hoog is. Als ze in de nachten voor springtij zouden paaien, zouden de eitjes de volgende keren dat het vloed is met zand en al worden weggespoeld. Maar omdat ze paaien kort na springtij — wanneer de golven zich beginnen terug te trekken en zand achterlaten — liggen de eitjes veilig onder een steeds dikker wordende laag zand.

Wally Skalij/Los Angeles Times via Getty Images

Daarnaast is het waterpeil bij vloed tijdens het paaiseizoen van de grunions, in de lente en zomer, ’s nachts altijd hoger dan overdag. Omdat de visjes na springtij paaien in de nacht, kunnen ze verder het strand op zwemmen en kunnen de golven de volgende keren dat het vloed is de eitjes niet bereiken.

Om te paaien wacht de grunion op een hoge golf waarop hij naar het strand kan meeliften. Het visje zwemt net zo lang door totdat hij strandt. Terwijl het water zich terugtrekt, graaft het vrouwtje met haar lichaam een gat in het natte zand en graaft zich, te beginnen met haar staart, gedeeltelijk in. Ze legt haar eitjes vijf tot acht centimeter onder het zand, waarna een of meerdere mannetjes ze bevruchten. Dan kronkelen de visjes weer terug naar het water om de volgende golf te pakken richting zee.

De eitjes ontwikkelen zich in het vochtige zand, maar hebben de beweging van golven nodig om uit te kunnen komen. Dus als twee weken later het waterpeil bij springtij weer op z’n hoogst is, komen de babygrunions uit het ei — hoewel dat soms ook vier weken later kan gebeuren, bij het daaropvolgende springtij.

Wat denkt u? Is het goed getimede paaigedrag van de grunion door evolutie ontstaan? Of is het ontworpen?