Het goede nieuws aanbieden — Wanneer mensen niet welwillend reageren
1 Wat kun je doen om een gesprek tactvol te beëindigen wanneer je bemerkt dat de huisbewoner beslist geen belangstelling heeft? (Spr. 15:23; 25:11) Dien je aanhoudende pogingen in het werk te stellen om de belangstelling op te wekken of lectuur te verspreiden totdat de deur met een klap gesloten wordt, of zou het beter voor je zijn je bezoek te beëindigen en de wensen van de huisbewoner voor dat moment te respecteren? — Pred. 3:7.
2 Verkondigers met onderscheidingsvermogen weten dat er een verschil bestaat tussen het aanbieden van de Koninkrijksboodschap op een duidelijke en begrijpelijke wijze, en dan de huisbewoner te laten beslissen hoe zijn reactie zal zijn, of te proberen de boodschap aan iemand op te dringen en hem onder druk te zetten zoals wereldse verkopers doen. Jehovah dwingt niemand hem te aanbidden maar laat veeleer ieder voor zichzelf kiezen wie hij zal dienen. — Joz. 24:15.
3 Wanneer iemand de hem aangeboden lectuur of een huisbijbelstudie afslaat, is het niet nodig hem nu als een „vijand” te bezien. Mensen kunnen, zoals wij weten, veranderen. Ook dan kunnen wij vriendelijk blijven en mogelijk zeggen: „Ik ben blij dat wij een paar minuten hebben kunnen praten. Misschien kunnen wij de volgende keer dat ik bij u aan de deur kom, opnieuw enkele minuten met elkaar van gedachten wisselen.”
4 Wat wordt ermee bereikt door op deze wijze te werk te gaan? Ten eerste dient het de huisbewoner te treffen dat jij zijn zienswijze in aanmerking genomen hebt; dat jij zijn recht gerespecteerd hebt in dergelijke belangrijke kwesties persoonlijk een beslissing te nemen. Doordat jij redelijkheid toont in plaats van de zaak zo op de spits te drijven dat hij geïrriteerd raakt en het nodig acht krachtdadig een eind aan het gesprek te maken, zal hij mogelijk bij volgende, toekomstige bezoeken meer tot luisteren geneigd zijn.
5 Waar het niet mogelijk is zelfs maar tot een kort gesprek te komen omdat de huisbewoner zegt dat hij het druk heeft, zouden wij zijn bezwaar vriendelijk kunnen aanvaarden, mogelijk met de opmerking: „Het wordt steeds moeilijker genoeg tijd te vinden om voor al de vele dingen te zorgen die wij willen doen, nietwaar?”, en dan een uitnodiging kunnen overhandigen met de suggestie: „Als u straks een paar minuten tijd hebt, wilt u misschien eens stilstaan bij de gedachte die op de achterkant van dit strooibiljet staat (noem het onderwerp kort) en misschien kunnen wij er dan bij een volgend bezoek over spreken.”
6 Het zou kunnen dat de persoon het werkelijk druk had, maar in veel gevallen zeggen mensen dit om niet in een lange discussie verwikkeld te raken, wat wellicht een vorige keer gebeurd is toen een Getuige of een wereldse verkoper hen bezocht. Of hij is misschien van mening dat zijn beste verdediging is je zelfs geen kans te geven. Ten gevolge van jouw begripvolle reactie en consideratie verklaart hij zich wellicht zelfs bereid het gesprek ter plaatse voort te zetten. Mocht dit zo zijn, gebruik dan onderscheidingsvermogen om te bepalen wanneer je je bezoek moet beëindigen.
7 Het opvolgen van dergelijke suggesties betekent niet dat wij geen krachtsinspanning meer in het werk stellen om tegenwerpingen te ontzenuwen of dat wij snel onze pogingen opgeven om afzonderlijke personen te overreden de Koninkrijksboodschap te aanvaarden (2 Kor. 5:20). Tijd en omstandigheden kunnen voor iemands belangstelling of reactie bepalend zijn en wij moeten dus voorzichtig zijn dat wij personen niet bij een enkel bezoek op grond van hun reactie op onze boodschap oordelen. Maar wanneer wij bemerken dat iemand zijn geest heeft afgesloten, weten wij dat het, als dit kan worden vermeden, niet nodig is te blijven praten totdat de deur gesloten wordt. Veeleer kunnen wij veel goeds tot stand brengen door met onderscheidingsvermogen te werk te gaan in de wijze waarop wij bezoeken beëindigen wanneer er geen werkelijke belangstelling getoond wordt.