Strijd om een „heilige” plaats
OP 15 juli 1099 bereikte de Eerste Kruistocht, die geautoriseerd was door de paus van Rome, zijn doel, namelijk de verovering van Jeruzalem. De slachting was afschuwelijk! De enige inwoners die het overleefden, waren de gouverneur en zijn lijfwacht, nadat er een grote hoeveelheid steekpenningen was betaald. In zijn boek De Kruistochten bericht de geestelijke Antony Bridge wat er met de rest van de moslimse en joodse inwoners gebeurde: „Toen de kruisvaarders eenmaal vrij spel hadden in de stad gaven ze zich over aan tomeloze bloeddorst. . . . [Ze] doodden . . . alle mannen, vrouwen en kinderen die ze in de stad konden vinden . . . Toen er niemand meer vermoord kon worden trokken de overwinnaars in processie door de straten van de stad . . . naar de H[eilig-]Grafkerk om God te danken.”
Sinds de verovering door de kruisvaarders is de aanwezigheid van de christenheid in Jeruzalem gekenmerkt geweest door wrijving tussen de rooms-katholieke, oosters-orthodoxe en andere zogenaamd christelijke religies. Een geschil tussen de verschillende kerkleiders over heilige plaatsen in Jeruzalem en haar omgeving was in 1850 een voorname factor die tot de Krimoorlog leidde. Engeland, Frankrijk en het Osmaanse Rijk vochten tegen Rusland ten koste van een half miljoen mensenlevens.
De oorlog maakte geen eind aan de geschilpunten in de christenheid over Jeruzalem en haar heilige plaatsen. De Osmanen, die destijds het land bestuurden, probeerden vrede tot stand te brengen door de heilige plaatsen onder de verschillende geloofsrichtingen te verdelen. „Dit beginsel”, verklaart dr. Menashe Har-el in zijn boek This Is Jerusalem, „werd . . . met de Verdelingsresolutie van november 1947 door de Verenigde Naties aanvaard. Het maakt derhalve deel uit van het internationaal recht.” Als gevolg hiervan is de Heilig-Grafkerk verdeeld onder de rooms-katholieken, Grieks-orthodoxen, Armeniërs, Syriërs en Kopten. En ten slotte maken de Ethiopiërs aanspraak op deze kerk door enkele leden in cellen op het dak te laten wonen. Velen beschouwen de Heilig-Grafkerk als de heiligste plaats van de christenheid. Hij staat vol met kapellen, beelden en iconen. Nog een zogenaamd heilige plaats, het Calvarië van Gordon, wordt door sommige protestanten vereerd als de veronderstelde plaats waar Jezus werd terechtgesteld en begraven.
Lang geleden vertelde Jezus een vrouw die in heilige plaatsen geloofde: „Het uur komt waarin gijlieden de Vader noch op deze berg noch in Jeruzalem zult aanbidden. . . . De ware aanbidders [zullen] de Vader met geest en waarheid . . . aanbidden” (Johannes 4:21-24). Ware christenen vereren dus geen heilige plaatsen. De vernietiging van het ontrouwe Jeruzalem door de Romeinse legers in 70 G.T. vormt een waarschuwing voor de christenheid. Haar afgoderij, verdeeldheid en bloedschuld logenstraffen haar bewering christelijk te zijn. Daarom zal ze het lot ondergaan dat God heeft voorzegd voor alle religies die samen Babylon de Grote vormen. — Openbaring 18:2-8.