Wanneer natuurrampen toeslaan

Accra (Ghana), 4 juli 1995: De zwaarste regens in bijna zestig jaar veroorzaakten een hevige overstroming. Zo’n 200.000 mensen verloren alles, 500.000 konden hun huis niet meer bereiken en 22 vonden de dood.

San Angelo (Texas, VS), 28 mei 1995: Tornado’s en hagel teisterden deze stad van 90.000 inwoners, en richtten naar schatting voor $120 miljoen schade aan.

Kobe (Japan), 17 januari 1995: Een aardbeving die slechts twintig seconden duurde, kostte aan duizenden mensen het leven en maakte dat tienduizenden gewond raakten en honderdduizenden dakloos werden.

WIJ leven in wat een rampentijdperk genoemd zou kunnen worden. Een rapport van de Verenigde Naties onthult dat in de dertigjarige periode van 1963–’92 het aantal mensen dat bij rampen is omgekomen, gewond is geraakt of van huis en haard is verdreven, met een gemiddelde van zes procent per jaar is toegenomen. De sombere situatie heeft de VN ertoe gebracht de jaren ’90 te bestempelen als „het Internationale Decennium voor de Bestrijding van Natuurrampen”.

Een natuurkracht — zoals een orkaan, een vulkaanuitbarsting of een aardbeving — veroorzaakt natuurlijk niet altijd een ramp. Er komen elk jaar honderden natuurverschijnselen voor zonder dat mensen er schade van ondervinden. Maar wanneer er sprake is van een zware tol aan mensenlevens en eigendommen, kan men terecht spreken van een ramp.

Een toename van natuurrampen schijnt onvermijdelijk te zijn. In het boek Natural Disasters — Acts of God or Acts of Man? wordt opgemerkt: „Mensen veranderen hun milieu en maken het gevoeliger voor sommige rampen, en zij gedragen zich dusdanig dat zij zich kwetsbaarder maken voor die gevaren.” Het boek geeft een hypothetisch voorbeeld: „Een lichte aardbeving in een sloppenwijk met lemen huizen op een steile helling kan beslist een ramp in termen van menselijke sterfgevallen en menselijk lijden blijken te zijn. Maar is de ramp het gevolg van de aardschokken of meer van het feit dat mensen in zulke gevaarlijke huizen op zo’n gevaarlijk terrein wonen?”

Voor bijbelonderzoekers is er nog een reden waarom de toename in natuurrampen geen verbazing hoeft te wekken. Bijna 2000 jaar geleden voorzei Jezus Christus dat „het besluit van het samenstel van dingen” onder andere gekenmerkt zou worden door ’voedseltekorten en aardbevingen in de ene plaats na de andere’ (Mattheüs 24:3, 6-8). Ook zouden de mensen in „de laatste dagen” volgens de bijbelse voorzegging zichzelf liefhebben, het geld liefhebben, geen natuurlijke genegenheid en geen liefde voor het goede hebbena (2 Timotheüs 3:1-5). Deze eigenschappen brengen mensen er vaak toe dingen te doen die schadelijk zijn voor het milieu, hetgeen mensen kwetsbaarder maakt voor natuurkrachten. Door mensen veroorzaakte rampen zijn ook een uitvloeisel van de liefdeloze maatschappij waarin de meesten moeten leven.

Aangezien onze planeet steeds dichter bevolkt raakt, menselijk gedrag de aardbewoners aan grotere risico’s blootstelt en het wanbeleid ten aanzien van de aardse hulpbronnen toeneemt, zullen rampen de mens blijven teisteren. Hulp verlenen biedt uitdagingen, zoals in het volgende artikel zal worden aangetoond.

[Voetnoot]

[Illustratieverantwoording op blz. 2]

OMSLAG: Maxie Roberts/Met toestemming van THE STATE

[Illustratieverantwoording op blz. 3]

Boven: Information Services Department (Ghana); rechts: San Angelo Standard-Times