De Ammonieten — Een volk dat goedheid beantwoordde met vijandigheid
DE HEDENDAAGSE stad Amman, hoofdstad van het Hasjemitische koninkrijk Jordanië, doet de herinnering voortleven aan een volk dat van het aardse toneel is verdwenen. Zij werden de Ammonieten genoemd. Wie waren zij, en welke les kunnen wij trekken uit hun ondergang?
De Ammonieten waren nakomelingen van de rechtvaardige man Lot (Genesis 19:35-38). Aangezien Lot een oomzegger van Abraham was, zou men kunnen zeggen dat de Ammonieten neven van de Israëlieten waren. Lots nageslacht keerde zich echter tot de aanbidding van valse goden. Toch bleef Jehovah God zich voor hen interesseren. Toen de Israëlieten het Beloofde Land naderden, waarschuwde God hen: „Val [de Ammonieten] niet lastig en bind geen strijd met hen aan, want ik zal u niets van het land der zonen van Ammon tot een bezitting geven, daar ik het aan de zonen van Lot tot een bezitting heb gegeven.” — Deuteronomium 2:19.
Hadden de Ammonieten waardering voor die goedheid? Integendeel, zij weigerden te erkennen dat Jehovah hun ook maar iets had gegeven. Zij beantwoordden Gods vriendelijke belangstelling voor hen met een niet-aflatende vijandigheid jegens Gods volk, de Israëlieten. Hoewel de Israëlieten Jehovah’s gebod gehoorzaamden en geen aanstalten maakten om hen aan te vallen, voelden de Ammonieten en hun Moabitische broeders zich bedreigd. De Ammonieten ondernamen weliswaar geen militaire aanval, maar zij huurden wel een profeet, Bileam genaamd, en vroegen hem Israël te vervloeken! — Numeri 22:1-6; Deuteronomium 23:3-6.
Toen gebeurde er iets vreemds. De bijbel bericht dat het Bileam niet lukte zijn vloek uit te spreken. Hij kon alleen maar zegeningen over hen uitspreken en zei: „Die u zegenen, zijn de gezegenden, en die u vervloeken, zijn de vervloekten” (Numeri 24:9). De betrokken partijen, onder wie de Ammonieten, hadden hieruit een krachtige les moeten trekken: Wanneer het om Gods volk ging, stond hij klaar om ten behoeve van hen in te grijpen!
De Ammonieten bleven echter naar wegen zoeken om Israël tegen te staan. In het tijdperk van de rechters verbond Ammon zich met Moab en Amalek en viel het Beloofde Land binnen, helemaal tot Jericho. Maar de overwinning was van korte duur, daar de Israëlitische rechter Ehud de indringers terugdreef (Rechters 3:12-15, 27-30). Er volgde een wankel bestand, dat voortduurde tot de dagen van rechter Jefta. Tegen die tijd was de natie Israël tot afgoderij vervallen, dus nam Jehovah zijn bescherming weg. Zo’n achttien jaar lang had God hen aldus ’in de hand van de zonen van Ammon verkocht’ (Rechters 10:6-9). Opnieuw leden de Ammonieten een bittere nederlaag toen de Israëlieten afgoderij afzwoeren en zich om Jefta schaarden, die zij als hun hoofd hadden aangesteld. — Rechters 10:16–11:33.
Het tijdperk van heerschappij door rechters in Israël eindigde met de kroning van Saul, de eerste koning van Israël. Saul was nauwelijks begonnen te regeren of de vijandigheid van Ammon barstte weer los. Koning Nahas ondernam een verrassingsaanval op de Israëlitische stad Jabes-Gilead. Toen de mannen van die stad om vrede smeekten, stelde de Ammoniet Nahas de volgende afschuwelijke eis: „Op deze voorwaarde zal ik het met u sluiten, op voorwaarde dat ieder van u het rechteroog wordt uitgestoken.” Volgens de geschiedschrijver Flavius Josephus werd dit ten dele gedaan als een verdedigingsmaatregel, „opdat zij geheel ongeschikt voor den strijd zouden zijn, aangezien het linkeroog door het schild bedekt werd”. Maar de ware reden voor dit hardvochtige ultimatum was deze Israëlieten tot een vernederend voorbeeld te stellen. — 1 Samuël 11:1, 2.
Opnieuw hadden de Ammonieten Jehovah’s goedheid met vijandigheid beantwoord. Jehovah zag dit boosaardige dreigement niet door de vingers. „De geest van God werd ten aanzien van Saul werkzaam toen hij deze woorden [van Nahas] hoorde, en hij ontbrandde in hevige toorn.” Onder leiding van Gods geest bracht Saul een leger van 330.000 krijgslieden op de been dat de Ammonieten zo grondig versloeg dat „er onder hen geen twee bij elkaar [bleven]”. — 1 Samuël 11:6, 11.
Omdat de Ammonieten zelfzuchtig in beslag werden genomen door hun eigen belangen, en omdat zij meedogenloos en hebzuchtig waren, werden zij uiteindelijk volledig verdelgd. Zoals Jehovah’s profeet Zefanja had voorzegd, werden zij „als Gomorra . . . een verlaten woestenij, ja, tot onbepaalde tijd . . . omdat zij het volk van Jehovah der legerscharen hebben gesmaad en er een groot air tegen bleven aannemen”. — Zefanja 2:9, 10.
Hedendaagse wereldleiders zouden acht moeten slaan op wat er met Ammon is gebeurd. God heeft de natiën eveneens een mate van goedheid betoond door hen op zijn voetbank, de aarde, te laten wonen. Maar in plaats van ervoor te zorgen, ruïneren de zelfzuchtige natiën de aarde, terwijl ze deze planeet zelfs met nucleaire vernietiging bedreigen. In plaats dat ze de aanbidders van Jehovah op aarde goedheid betonen, leggen de natiën vaak vijandigheid aan de dag door hen wreed te vervolgen. De les die wij van de Ammonieten kunnen leren, is derhalve dat Jehovah het niet licht opvat als zijn goedheid met vijandigheid wordt beantwoord. En op zijn bestemde tijd zal hij actie ondernemen, net zoals hij dat in de oudheid heeft gedaan. — Vergelijk Psalm 2:6-12.
[Illustratie op blz. 9]
Romeinse ruïnes in Amman, de plaats waar Rabba, de hoofdstad van de Ammonieten, lag
[Verantwoording]
Pictorial Archive (Near Eastern History) Est.
[Illustratie op blz. 10]
De Ammonieten woonden in dit gebied
[Verantwoording]
Pictorial Archive (Near Eastern History) Est.
[Illustratieverantwoording op blz. 8]
Pictorial Archive (Near Eastern History) Est.