Belijdenis van zonden — Mankeert er iets aan?

„DE BIECHT is een geestelijke reiniging, een manier om weer met een schone lei te beginnen. Ik vind het heerlijk om te gaan biechten, de priester mijn zonden te belijden en door hem vergeven te worden, en ik houd van de euforie die daarop volgt”, aldus een vrome katholiek. — Bless Me, Father, for I Have Sinned.

Volgens de New Catholic Encyclopedia „gaf of delegeerde Christus alleen aan de priester de macht om te binden en te ontbinden, [zonden] te vergeven of niet te vergeven”. Hetzelfde naslagwerk zegt dat de geregelde biecht bedoeld is „om de door zware zonde verbeurde heiligheid van het leven te herstellen en . . . iemands geweten te zuiveren”. Toch blijkt uit het morele klimaat in veel landen dat niet velen van degenen die geregeld biechten, er op grond daarvan toe overgaan ’zich af te keren van wat slecht is en te doen wat goed is’ (Psalm 34:14). Mankeert er dan iets aan?

Slechts een ritueel?

De biecht begint misschien als louter een ritueel. In Ierland gaat de eerste biecht onmiddellijk aan de eerste communie vooraf. En is het verwonderlijk dat een zevenjarig meisje meer aan de mooie miniatuurbruidsjurk denkt die zij zal dragen dan aan het ’herstellen van de door zware zonde verbeurde heiligheid van het leven’?

„Het opwindendste vond ik de jurk, naast het feit dat ik geld kreeg van mijn familieleden”, geeft Ramona toe, die voor het eerst biechtte toen zij zeven was. „Van alle meisjes die ik kende,” zo vervolgt zij, „dacht er niet één aan geestelijke dingen. Geen van ons dacht zelfs maar aan God op dat moment.”

Wanneer jonge kinderen gedwongen worden regelmatig zonden te belijden, kan dat er trouwens toe leiden dat zij werktuiglijk een lesje opzeggen. „Ik zei gewoon steeds weer dezelfde zinnen”, zegt Michael, die eveneens als zevenjarige met biechten begon.

Uit in het boek Bless Me, Father, for I Have Sinned aangehaalde opmerkingen van enkele katholieken blijkt dat zelfs nadat zij ouder waren geworden, de biecht weinig geestelijke waarde voor hen had. „De biecht leert je liegen, omdat er enkele dingen zijn die je gewoon niet tegen de priester kunt en wilt zeggen”, gaf iemand toe. Het gebrek aan eensgezindheid onder priesters werd soms uitgebuit om een zo licht mogelijke penitentie te krijgen. Sommigen zochten een „goede” biechtvader om de raad te krijgen die zij wilden horen. „Na drie maanden bij verschillenden gebiecht te hebben, vond ik de biechtvader die ik zocht. Ik zie hem elke maand in het biechtkamertje, en hij is fantastisch”, zei een jonge vrouw. „Als je slim was, zocht je een priester die doof was en geen Engels sprak, op de woorden ’drie weesgegroetjes’ na”, zei een andere katholiek.

Er mankeert dus kennelijk iets aan de manier waarop bepaalde mensen hun zonden belijden of biechten. Toch geeft de bijbel te kennen dat het noodzakelijk is zonden te belijden, want er wordt gezegd: „Wie zijn zonden verheelt, zal geen voorspoed kennen, maar wie ze belijdt en ze nalaat, zal barmhartigheid ondervinden.” — Spreuken 28:13, Willibrordvertaling.

Betekent dit dat een christen al zijn zonden moet belijden? En zo ja, aan wie? Het volgende artikel zal op deze vragen ingaan.