De opstanding — Voor wie en wanneer?
HET gebeurde in het jaar 32 G.T. in Bethanië, waar Lazarus met zijn twee zusters, Martha en Maria, woonde. De zusters hadden Jezus laten weten dat Lazarus ziek was. Jezus hield van Lazarus en zijn zusters, en dus ging Hij op weg naar Bethanië. Onderweg zei Jezus tegen zijn discipelen: „Lazarus, onze vriend, is gaan rusten, maar ik ga erheen om hem uit de slaap te wekken.” De discipelen dachten dat Jezus het over de letterlijke slaap had. Daarom zei Jezus duidelijk: „Lazarus is gestorven.” — Johannes 11:1-15.
De bezoekers arriveerden vier dagen na Lazarus’ dood. Toen Jezus Maria en anderen zag huilen, „barstte [hij] in tranen uit” en gaf aldus blijk van zijn intense liefde en medeleven (Johannes 11:17, 35). Lazarus’ dode lichaam was in een grot gelegd. Jezus gaf opdracht de steen die voor de ingang van de grot lag, weg te nemen. Hij bad tot zijn Vader en riep toen luid: „Lazarus, kom naar buiten!” Lazarus kwam naar buiten. Wat een vreugde moet dit zijn zusters hebben gegeven! — Johannes 11:38-45.
Deze gebeurtenis biedt werkelijk hoop op een opstanding. Maar over het algemeen is de dood een verschrikkelijke vijand die onze geliefden wegneemt zonder het vooruitzicht dat Jezus hen terstond opwekt. Zoals wij heel goed weten, zijn velen van hen heel vriendelijke, rechtschapen mensen. Daarom rijst er een voor de hand liggende vraag . . .
Waarom moeten mensen sterven?
Als wij een nauwkeurig, betrouwbaar antwoord willen hebben, moeten wij teruggaan naar het begin van de mensheid in de hof van Eden. Teneinde Adams gehoorzaamheid op de proef te stellen, gaf God hem daar het gebod niet van de vruchten van een bepaalde boom te eten. Als hij en Eva van de vruchten zouden eten, zo zei God, zouden zij „beslist sterven” (Genesis 2:17). Toen zij door Satan werden verleid, waren zij God ongehoorzaam, zodat zij die beslissende beproeving niet doorstonden. Dit had de dood tot gevolg.
Waarom zo’n zware straf voor een ogenschijnlijk kleine misdaad? Hun daad was klein, maar de misdaad was uitermate ernstig — volmaakte mensen, Adam en Eva, waren tegen hun Schepper in opstand gekomen. Zij waren nu niet volmaakt meer en God velde het doodsoordeel. Toch heeft God voor de nakomelingen van Adam regelingen getroffen dat dit rechtvaardige vonnis herroepen kan worden. Hoe? Paulus schreef dat „Christus Jezus . . . zichzelf gegeven heeft als een overeenkomstige losprijs voor allen”. — 1 Timótheüs 2:5, 6; Romeinen 5:17.
In welke toestand verkeren de doden?
Lazarus was vier dagen dood. Als u was gestorven maar in werkelijkheid vier dagen in het geestenrijk had geleefd en daarna was opgewekt, zou u anderen er dan niet over willen vertellen? Maar Lazarus repte er met geen woord over dat hij in een ander rijk had geleefd. De bijbel zegt: „Wat de doden betreft, zij zijn zich van helemaal niets bewust.” — Prediker 9:5; Psalm 146:3, 4.
Beschouw eens wat hier allemaal bij betrokken is. Miljoenen mensen geloven in het vagevuur, hoewel het woord niet in de bijbel voorkomt. Nog velen meer geloven dat er een brandende hel bestaat. Maar u zou zelfs een vijand niet tot in alle eeuwigheid in een vuur laten branden. Als u zoiets wreeds al niet zou willen doen, moeten wij dan van onze liefdevolle Schepper verwachten dat hij personen in het hellevuur lijden laat ondergaan? Maar denk alstublieft eens na over de hierboven genoemde vertroostende bijbelse verzekering — de doden „zijn zich van helemaal niets bewust”.
Volgens de Schrift zal slechts een betrekkelijk klein aantal personen met Christus in de hemel regeren. Jezus beschreef hen als een „kleine kudde” (Lukas 12:32). De apostel Johannes zag ’het Lam [Jezus Christus] op de [hemelse] berg Sion staan, en met hem honderd vierenveertig duizend die van de aarde zijn gekocht’ (Openbaring 14:1-3). Dit betekent dus dat zulke personen mensen zijn geweest die zijn gestorven en later werden opgewekt om zich in de hemel bij Christus te voegen.
Zoals u zich kunt voorstellen, zijn mensen door een begrip van deze bijbelse waarheden geholpen in te zien dat er geen vagevuur en ook geen brandende hel is en dat de hoop bestaat dat dode personen een hemelse opstanding ontvangen. Maar als een hemelse opstanding slechts voor weinigen is weggelegd, welke hoop bestaat er dan voor anderen?
De aardse opstanding
De weg tot hemels leven door middel van een opstanding uit de doden werd door Jezus Christus geopend of ingewijd (Hebreeën 9:24; 10:19, 20). Vandaar dat Johannes de Doper geen hemelse opstanding zal ontvangen, aangezien hij werd vermoord voordat Jezus stierf en de weg tot hemels leven opende. Jezus zei: „Er [is] geen grotere verwekt dan Johannes de Doper; maar wie een mindere is in het koninkrijk der hemelen, is groter dan hij” (Matthéüs 11:11). Welke beloning schenkt God deze getrouwe man en andere gestorvenen zoals hij?
Sla in uw bijbel Lukas 23 eens op en lees 23 vers 39 tot en met 43. Een van de boosdoeners die naast Jezus aan een paal was genageld, zei: „Jezus, denk aan mij wanneer gij in uw koninkrijk gekomen zijt.” Jezus gaf hem de verzekering dat hij in het Paradijs zou komen. Dat is niet de hemel, maar het is een aards paradijs, net zoals het eerste paradijs.
De opstanding — een bron van troost
Dat deugdelijke bijbelse vooruitzicht moet ons veel vertroosting kunnen schenken, en wij hebben alle reden er met verwachting naar uit te zien. Waarom? Omdat Jehovah liefde is (1 Johannes 4:8). Toen God toestond dat zijn Zoon een schandelijke dood stierf, spreidde hij in werkelijkheid zijn wonderbaarlijke hoedanigheid liefde tentoon. Enige tijd voor zijn dood had Jezus gezegd: „God heeft de wereld [mensheid] zozeer liefgehad dat hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat een ieder die geloof oefent in hem, niet vernietigd zou worden, maar eeuwig leven zou hebben.” — Johannes 3:16.
Ook Jezus spreidde een uitzonderlijke liefde tentoon door zijn leven als een losprijs voor de gelovige mensheid te geven. Hij had zelf gezegd dat „de Zoon des mensen niet gekomen is om gediend te worden, maar om te dienen en zijn ziel te geven als een losprijs in ruil voor velen”. — Matthéüs 20:28.
Carolann, die in het eerste artikel werd genoemd en die enkele van haar geliefde familieleden in een verschrikkelijk ongeluk had verloren, was daarna door smart verdoofd. Maar het schonk haar vertroosting te weten dat die geliefde overleden familieleden geen lijden ondergingen. Wat hielp haar nog meer haar verdriet te verwerken? De liefde en oprechte betuigingen van deelneming van haar geestelijke broeders en zusters, Jehovah’s Getuigen, bleken een grote hulp te zijn. — Psalm 34:18.
Ook werd zij geholpen door tot Jehovah te bidden. Vaak werd zij ’s nachts wakker en dacht dan dat het allemaal een boze droom was, maar daarna drong de harde werkelijkheid weer tot haar door. Smekingen tot Jehovah kalmeerden haar, en zij besefte des te beter wat Paulus schreef: „Weest over niets bezorgd, maar laat in alles door gebed en smeking te zamen met dankzegging uw smeekbeden bij God bekend worden; en de vrede van God, die alle gedachte te boven gaat, zal uw hart en uw geestelijke vermogens behoeden door bemiddeling van Christus Jezus.” — Filippenzen 4:6, 7.
Ook door wat Shirley meemaakte, wordt aangetoond hoe vertroostend de opstandingshoop is. Haar zoontje Riccardo kreeg een zwaar stuk beton op zijn borst, waardoor zijn hartje openscheurde en hij onmiddellijk dood was. Na deze tragedie, in januari 1986, zei Shirley tegen vrienden: „Het was als een nachtmerrie.” In de katholieke kerk hoorde zij de woorden: „God zal de levenden en de doden oordelen.” Shirley begon te denken: ’Als God de levenden en de doden gaat oordelen, hoe kun je dan te weten komen waar de mensen na de dood naar toe gaan? En als zij in de hemel zijn, waarom zouden zij dan later worden opgewekt om geoordeeld te worden? Hoe kunnen zij bovendien worden opgewekt als zij levend zijn in de hemel?’ Nergens maakt de bijbel melding van de opstanding van de levenden, alleen van de doden.
Shirley legde dit probleem aan haar man voor, aangezien hij enige bijbelkennis had. Nadat zij eenmaal iets had begrepen van wat de Schrift over het onderwerp zegt, ging zij nooit meer naar de kerk. In maart 1986 begon een familielid, die een van Jehovah’s Getuigen is, de bijbel te bestuderen met Shirley en haar man, en het duurde niet lang of zij werden gedoopt. Nu komt zij tot de slotsom:’Het is zo geweldig de waarheid te weten, op de hoogte te zijn van de opstanding en te weten hoe wonderbaarlijk Jehovah is.
De opstanding — Wanneer?
In een visioen zag de apostel Johannes „een grote schare, die niemand tellen kon, uit alle natiën en stammen en volken en talen, staande voor de troon en voor het Lam” (Openbaring 7:9). Dat de leden van de grote schare ’voor Gods troon staan’, stemt overeen met het feit dat zij op aarde zullen leven (Jesaja 66:1). Indien sommigen van hen nu sterven, wanneer zullen zij dan worden opgewekt? De bijbel noemt geen datum, maar het zal gebeuren na de ophanden zijnde oorlog waarin God allen die niet bereid zijn overeenkomstig zijn rechtvaardige maatstaven te leven, van de aarde zal verwijderen (2 Thessalonicenzen 1:6-9). Dat zal de weg openen voor de Oordeelsdag en de opstanding van allen die door God worden bezien als personen die in aanmerking komen voor een aardse opstanding (Johannes 5:28, 29; Handelingen 24:15). Uit de vervulling van bijbelse profetieën blijkt dat deze opwindende en wonderbare gebeurtenissen binnenkort zullen plaatsvinden! — Openbaring 16:14-16.
Jezus’ discipelen vroegen hem eens: „Wat zal het teken zijn van uw tegenwoordigheid en van het besluit van het samenstel van dingen?” In zijn antwoord noemde Jezus oorlogen, voedseltekorten, aardbevingen, pestilenties en de wereldomvattende prediking van het goede nieuws van het Koninkrijk. — Matthéüs 24:3-14; Lukas 21:7-11.
Deze opmerkelijke profetie gaat in vervulling sinds 1914, toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak. In deze oorlog kwamen miljoenen mensen om het leven, terwijl veel landen werden geteisterd door hongersnood en voedseltekorten. De wereldsituatie tijdens en na de Tweede Wereldoorlog was nog veel erger.
Wat pestilenties aangaat, zijn velen van mening dat AIDS het ergste voorbeeld is. „De epidemie [is] zo wijdverspreid en zo dodelijk, dat deskundigen haar vergelijken met de pest die in de 14de eeuw een kwart van de bevolking van Europa weghaalde.” — Het Beste, juni 1987.
Als wij aan alle gruwelijkheden denken die er thans gebeuren, wat zal de opstanding dan een schitterende gebeurtenis zijn! Wanneer gezinnen en families die door de dood zijn uiteengevallen, zoals die van Carolann en Shirley, door de opstanding herenigd zullen worden, zal er een onuitsprekelijke vreugde heersen! Het is duidelijk dat een ieder van ons er verstandig aan doet zijn leven nu in harmonie te brengen met Gods wil teneinde ervoor in aanmerking te komen aanwezig te zijn wanneer de opstanding plaatsvindt.
[Illustratie op blz. 7]
De bijbel zegt dat evenals een boom kan worden omgehakt en toch weer zal uitlopen, God degenen uit de doden kan opwekken die in zijn herinnering voortleven. — Job 14:7-9, 14, 15