Vragen van lezers

◼ Kan iemand die zijn leven aan Jehovah God opdraagt, die opdracht terecht een gelofte noemen?

Mensen die de ware God zijn gaan liefhebben en die besluiten hem volledig te dienen, behoren hun leven aan Jehovah op te dragen en vervolgens gedoopt te worden. Hoewel de bijbel het woord „gelofte” niet in verband met de christelijke opdracht gebruikt, lijkt er geen bezwaar tegen te zijn het ervoor te bezigen.

Hulp tot begrip van de bijbel verklaart dat een gelofte schriftuurlijk bezien „een plechtige belofte [is] om iets bepaalds te doen, een offer te brengen of een gave te schenken, in een bepaalde dienst of staat te treden; een positieve gelofte om zich aan iets te houden dan wel een negatieve of onthoudingsgelofte”. Sommige in de bijbel opgetekende geloften hielden een plechtige belofte in om een bepaalde handelwijze te volgen indien God eerst iets bepaalds zou doen. In Numeri 21:2 bijvoorbeeld wordt bericht: „Dientengevolge deed Israël Jehovah een gelofte en zei: ’Indien gij dit volk zonder mankeren in mijn hand zult geven, dan zal ik stellig hun steden aan de vernietiging prijsgeven’” (Genesis 28:20-22; Rechters 11:30-39). Wanneer een christen zijn leven aan God opdraagt, is dat beslist niet zo’n voorwaardelijke gelofte. Hij zegt niet als het ware: ’Indien u, Jehovah, mij nu geluk en voorspoed schenkt en mij eeuwig leven in het nieuwe samenstel van dingen garandeert, beloof ik dat ik u mijn leven lang zal dienen.’

De bijbel bevat voorbeelden van geloften die uit eigen beweging werden gedaan en waar niet om gevraagd was. Wilson’s Old Testament Word Studies zegt over het desbetreffende Hebreeuwse woord: „[na·darʹ] een gelofte doen, d.w.z. vrijwillig beloven iets te geven of te doen; de hoofdgedachte is afzonderen.” Iemand doet dus vrijwillig een gelofte aan God. Kan er derhalve worden geredeneerd dat wanneer iemand een opgedragen, gedoopte discipel van Jezus wordt, dit geen gelofte zou vormen, omdat God thans vereist dat allen die Zijn goedkeuring zoeken, zich opdragen?a

Het feit dat iemand die Jehovah’s vriend wil zijn aan bepaalde vereisten moet voldoen, betekent echter niet dat er geen persoonlijke keuze bij betrokken is. Mozes zei tot de Israëlieten: „Ik [heb] u het leven en de dood . . . voorgelegd, de zegen en de vervloeking; en gij moet het leven kiezen, opdat gij moogt blijven leven, gij en uw nageslacht” (Deuteronomium 30:19, 20; Psalm 15:1-5; vergelijk Jozua 24:15; 1 Koningen 18:21). Denk aan Jezus’ woorden: „Komt tot mij, allen die zwoegt en zwaar beladen zijt, en ik zal u verkwikken. Neemt mijn juk op u en leert van mij, want ik ben zachtaardig en ootmoedig van hart, en gij zult verkwikking vinden voor uw ziel” (Matthéüs 11:28, 29). Is dat een absoluut vereiste, een dwingende eis? Of is het een uitnodiging die ruimte laat voor een vrijwillige reactie?

Jezus werd geboren in een aan God opgedragen natie; vele aspecten van zijn leven en dood waren van tevoren in profetieën opgetekend; en God bereidde Jezus een lichaam dat hij moest offeren. Toch wordt Christus’ vrijwillige besluit om zich aan te bieden voor speciale dienst weerspiegeld door zijn woorden: „Toen zei ik: ’Zie! Ik ben gekomen (in de boekrol staat over mij geschreven) om uw wil te doen, o God’” (Hebreeën 10:5-10). Op overeenkomstige wijze moet ieder voor zich de persoonlijke beslissing nemen een opgedragen, gedoopte christen te worden.

Bovendien beseffen christenen in deze tijd dat het gebruik van een woord zoals „gelofte” niet uitsluitend beperkt is tot de wijze waarop het in de bijbel wordt gebezigd. Jehovah’s Getuigen maken al geruime tijd gebruik van „huwelijksgeloften” bij huwelijken die in hun Koninkrijkszalen worden gesloten, indien zo’n huwelijksvoltrekking door een bedienaar van Jehovah’s Getuigen bij de wet is toegestaan.b Dit is in overeenstemming met de algemene betekenis van „gelofte”, zoals die in de volgende definitie wordt omschreven: „een plechtige belofte, een zich verbinden, speciaal in de vorm van een eed aan God”. — Oxford American Dictionary, 1980, blz. 778.

Het lijkt bijgevolg niet noodzakelijk de toepassing van het woord „gelofte” te beperken. Iemand die besluit God te dienen, kan van oordeel zijn dat wat hem betreft zijn onvoorwaardelijke opdracht neerkomt op een persoonlijke gelofte — een opdrachtsgelofte. Hij ’doet een plechtige belofte of verbindt zich ertoe iets te doen’, en dat stemt overeen met de definitie van een gelofte. In dit geval houdt het in dat hij zijn leven zal gebruiken om Jehovah te dienen door getrouw Zijn wil te doen. Zo iemand dient dit heel ernstig op te vatten. Hij behoort er net zo over te denken als de psalmist, die met betrekking tot dingen die hij plechtig had beloofd, het volgende zei: „Wat zal ik Jehovah vergelden voor al zijn weldaden jegens mij? De beker van grootse redding zal ik opnemen, en de naam van Jehovah zal ik aanroepen. Mijn geloften zal ik aan Jehovah betalen.” — Psalm 116:12-14; zie ook Psalm 50:14.

[Voetnoten]