Geruchtmakende hedendaagse gevallen van machtsmisbruik
IN DE wet die door bemiddeling van Mozes werd gegeven, sprak de Schepper zich scherp veroordelend uit over het aannemen van steekpenningen door rechters (Exodus 23:8; Deuteronomium 10:17; 16:19). Wij kunnen zien hoe wijs die instructies waren door enige hedendaagse gevallen van machtsmisbruik op hoge posten te beschouwen.
Bij een van die gevallen was rechter Martin T. Manton betrokken. Destijds, in 1918, probeerde hij de pogingen te dwarsbomen die de Bijbelonderzoekers, zoals Jehovah’s Getuigen in die tijd genoemd werden, in het werk stelden om J. F. Rutherford en zeven van diens medewerkers op borgtocht vrijgelaten te krijgen. Deze acht christelijke bedienaren werden ervan beschuldigd dat zij de oorlogsinspanningen hadden tegengewerkt en werden naar de federale strafgevangenis in Atlanta (Georgia, VS) gestuurd. Het hof van beroep dat hun zaak behandelde, bestond uit drie rechters, onder wie Manton. Hij had een afwijkende mening, maar de andere twee rechters wezen het beroep toe en het onjuiste vonnis werd herroepen.
Wat was Manton voor een rechter? De pers noemde hem „de hoogste juridische ambtenaar [in de Verenigde Staten] na de negen rechters van het Hooggerechtshof”. Hij was ook een van Amerika’s meest vooraanstaande katholieke leken, want de paus had hem benoemd tot „ridder in de orde van de heilige Gregorius”. Manton kwam ten val toen hij veroordeeld werd tot twee jaar gevangenisstraf en een boete van $10.000 opgelegd kreeg. Waarom? Omdat hij rechterlijke beslissingen verkocht had. Sterker nog, hij had de euvele moed om degenen die voor hem verschenen te chanteren met het dreigement dat hij hen zou veroordelen tenzij zij hem een grote som geld betaalden. The New York Times zei over hem: „Het federale gerechtshof was een haard van chantage.” Wat een misbruik van rechterlijke macht!
Jaren later kwam er nog een geruchtmakend geval aan het licht, waarbij Spiro Agnew, van 1969-1973 vice-president van de Verenigde Staten, betrokken was. Hij werd ervan beschuldigd de regering voor duizenden dollars te hebben opgelicht en daarom nam hij ontslag. Pas in 1983 betaalde hij de staat Maryland meer dan $250.000 wegens het aannemen van steekpenningen.
Dan was er Richard M. Nixon, door wie Agnew was gekozen om zich als vice-president kandidaat te stellen. De Amerikaanse senaatscommissie die de Watergate-affaire behandelde, deed de aanbeveling Nixon op drie gronden in staat van beschuldiging te stellen: dat hij zijn presidentiële macht had misbruikt; dat hij de rechterlijke macht had tegengewerkt; en dat hij dagvaardingen had genegeerd. U weet vermoedelijk dat hij op 9 augustus 1974 zijn ambt neerlegde, toen er nog twee en een half jaar van zijn presidentstermijn voor de boeg lag.
Een dergelijk machtsmisbruik komt overal ter wereld voor. Het Canadese tijdschrift Maclean’s van 15 juli 1985 berichtte bijvoorbeeld over „wilde seksparties op Parliament Hill . . . en clandestiene betalingen”. Het blad vertelde dat een hooggeplaatste regeringsambtenaar van personeelszaken op een party tegen een dertigjarige vrouw zei: „Als je je kleren niet uittrekt, krijg je geen baan.”
Ongeveer terzelfder tijd publiceerde een internationaal opinieblad het artikel „Corruptie vertraagt omwenteling in China”. Daarin werd bericht: „De laatste tijd bevat de officiële pers vrijwel dagelijks berichten over financiële knoeierijen, waarbij soms hoge ambtenaren betrokken zijn.”
Nog korter geleden gaf de New Zealand Herald onder de kop „Vloek van corruptie ernstige bedreiging in ’Lucky Country’” de zienswijze van een gepensioneerde rechter weer: „Australië in het midden van de jaren ’80 is rijk, vol zelfvertrouwen en corrupt.” Het artikel sprak van „een rechtsstelsel dat er het afgelopen jaar getuige van is geweest hoe een rechter van de hoogste rechtbank in het land achter de tralies gezet moest worden en dat bijna dagelijks op zijn grondvesten wankelt doordat er steeds opnieuw verbluffende bewijzen aan het licht komen dat politiemensen zich hebben laten omkopen”.
Het is duidelijk dat allen die aldus hun macht misbruiken, voorbijgaan aan het door Jezus Christus geformuleerde beginsel: „Er is niets bedekt, wat niet ontdekt zal worden, en verborgen, wat niet bekend zal worden.” — Matthéüs 10:26.