Weigeren ’het zwaard op te nemen’ is een bescherming
„STEEK uw zwaard weer op zijn plaats”! Dit krachtige bevel werd door Jezus gegeven op een ogenblik dat het gebruik van geweld een logische keus leek. Tegenover Jezus stond „een grote schare met zwaarden en knuppels” die hem kwam arresteren om hem een schijnproces te laten ondergaan. Een van Jezus’ discipelen trok een zwaard, met de bedoeling hem met geweld te beschermen. Zou u hem dat kwalijk nemen?
Jezus wenste echter niets te maken te hebben met zulke gewelddadigheid. Hij beval Petrus zijn wapen in de schede te steken en verklaarde: „Allen die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard vergaan. Of denkt gij dat ik geen beroep op mijn Vader kan doen om mij op dit ogenblik meer dan twaalf legioenen engelen te verschaffen?” — Matthéüs 26:47, 52, 53.
Ook in deze tijd zien christenen ervan af hun vertrouwen te stellen in wapens zoals pistolen en messen — zelfs in deze gevaarlijke „kritieke tijden . . . die moeilijk zijn door te komen” (2 Timótheüs 3:1). Het is hun ernst met het bijbelse gebod hun ’zwaarden tot ploegscharen te slaan’ en zij zijn er niet op uit hun medemens kwaad te berokkenen (Jesaja 2:4). Omdat zij geen wapens dragen om zich te verdedigen, zijn zij eerder geneigd te proberen met mensen die hun kwaad willen doen te redeneren dan hun toevlucht te nemen tot geweld. „Zijt indien mogelijk, voor zover het van u afhangt, vredelievend jegens alle mensen”, is de raad die zij opvolgen (Romeinen 12:18). Toch is het niet altijd gemakkelijk om te weigeren ’het zwaard op te nemen’. Er kunnen zich situaties ontwikkelen die een zware beproeving vormen op de wens van een christen „vredelievend jegens alle mensen” te zijn.
Zo iets deed zich enkele jaren geleden in een Afrikaanse natie voor. Binnen de natie ontwikkelde zich een machtsstrijd. Er woedde een burgeroorlog en her en der vonden guerrilla-aanvallen plaats. De burgers werden daarom verplicht dienst te nemen bij de veiligheidstroepen. Aan de andere kant werd er op sommigen enorme druk uitgeoefend door hun landgenoten om zich aan te sluiten bij de guerrillastrijders. Ja, soms raakten burgers bekneld tussen ronselaars van de guerrillatroepen en regeringssoldaten, die hard optraden tegen iedereen die de guerrillastrijders hulp verleende.
Het land geraakte in een maalstroom van geweld. Een pioniersechtpaar herinnert zich dat de dreiging van een aanval zo alomtegenwoordig was dat zij, als zij in de velddienst uittrokken, hun boekentassen op borsthoogte tussen zichzelf en de deur van de auto plaatsten als een soort buffer voor kogels. Maar hoewel hun geen kwaad is overkomen, is het een bejaard echtpaar dat zij hadden bezocht niet zo goed vergaan. De man werd doodgeschoten. Van een ander gezin dat zij hadden bezocht, werden huis en bezittingen op een avond door guerrillastrijders platgebrand. (Dit gezin heeft later gevraagd om het boek van het Wachttorengenootschap met de toepasselijke titel Ware vrede en zekerheid — Uit welke bron?)
Het is geen wonder dat in een zo emotioneel geladen sfeer velen agressieve stappen wilden ondernemen om zich te beschermen. ’Moet iemand dan maar lijdzaam toelaten dat hij of zijn gezin wordt vermoord?’ redeneerden zij. Velen gingen ertoe over wapens te dragen. En de getuigen van Jehovah in die door oorlog verscheurde natie vroegen zich af wat zij moesten doen.
Met de gevangenis bedreigd
Over het geheel genomen kwamen Jehovah’s Getuigen tot een eendrachtig besluit: volstrekt neutraal te blijven in de burgeroorlog en af te zien van het dragen van gevaarlijke wapens. Maar was dit besluit niet onpraktisch — gevaarlijk? Hun ervaringen onderstrepen hoe juist hun beslissing was.
Een jonge man, Tony genaamd, had voordien in het leger gediend. Nadat hij een christen geworden was, concludeerde hij dat het niet met zijn geweten in overeenstemming te brengen was ’het zwaard op te nemen’ en een medemens kwaad te doen. Toen hij dus weer werd opgeroepen voor actieve dienst, weigerde hij en werd hem een boete opgelegd. Kort daarop werd hij weer opgeroepen, en ditmaal kreeg hij zes maanden gevangenisstraf. Nog een derde keer werd hij opgeroepen, en veroordeeld tot tien maanden gevangenis. Tegen dit vonnis ging hij echter in beroep bij een hogere rechtbank. De twee daaropvolgende jaren stond hij om de haverklap in de rechtszaal en bereidde hij zichzelf en zijn vrouw iedere keer voor op een scheiding van tien maanden. „Mijn vrouw en ik hebben wel dertien keer afscheid genomen in twee jaar tijd, maar elke keer gebeurde er iets waardoor de uitvoering van het vonnis werd uitgesteld”, merkte hij op.
Intussen werden hij en zijn vrouw speciale pioniers en werd hij als bedienaar van het evangelie erkend. Maar volgens de wet moest hij nog steeds zijn vonnis van tien maanden uitzitten. Ten langen leste kreeg hij een brief waarin hem een voorwaardelijke straf werd aangeboden als hij schuld bekende. „Ik vertelde hun dat ik dat niet kon doen, aangezien ik onschuldig was”, legde Tony uit. Hij bereidde zich erop voor de gevangenis in te gaan. Tot zijn verrassing kwam er een brief waarin werd meegedeeld dat de rechters van het Hooggerechtshof de zaak hadden geanalyseerd en om technische redenen onontvankelijk hadden verklaard! Tony voelde zich gezegend omdat hij had geweigerd ’het zwaard op te nemen’.
Veel christenen werden echter onderworpen aan een schijnbaar eindeloze reeks gevangenisstraffen. Zodra zij vrijgelaten waren, werden zij weer voor militaire dienst opgeroepen en begon de cyclus van processen en gevangenis opnieuw. Stel u eens voor hoe hard dit was voor gehuwde mannen met kinderen! Niettemin werden zij die vasthielden aan hun neutraliteit niet alleen beschermd tegen het geweld van een meedogenloze burgeroorlog, maar konden zij ook tegenover Jehovah ’een goed geweten behouden’. — 1 Petrus 3:16.
Het gezin beschermen — zonder wapens!
De weigering deel te nemen aan geweldpleging ontpopte zich voor Will, een huisvader, als een zegen. Hij, zijn vrouw en vijf kinderen bezaten een boerderij die ongeveer 65 kilometer van de stad af lag. Als zijn gezin naar de vergaderingen ging of voor andere aangelegenheden naar de stad reisde, stonden zij aan grote gevaren bloot. Het leek verleidelijk ter bescherming zijn heil te zoeken bij vuurwapens. Maar Will had al ervaren dat het zegeningen afwierp als hij op Jehovah vertrouwde. Jaren geleden was hij een geslaagde tabaksplanter geweest. Toen hij uit de kolommen van De Wachttoren had geleerd dat dit een ongepast beroep was voor een christen, nam hij de moedige stap over te schakelen op andere gewassen. De gemeenschap was ontzet over dit schijnbaar dwaze besluit. Niettemin werd hij door goed weer — zelfs in slechte seizoenen — geholpen zijn nieuwe onderneming tot een succes te maken. De gemeenschap stond versteld! En Will en zijn gezin ondervonden uit de eerste hand wat Gods belofte inhield dat hij zijn dienstknechten niet ’in de steek zou laten of verlaten’. — Hebreeën 13:5.
Toen de oorlog uitbrak, stond Will opnieuw voor een beproeving op zijn christelijke rechtschapenheid. Maar gesterkt door zijn eerdere ervaring besloot hij zijn heil niet te zoeken in het dragen van een wapen. In plaats daarvan verkoos hij een huis in de stad te huren voor zijn vrouw en kinderen, zodat de school en de door-de-weekse christelijke vergaderingen in de buurt zouden zijn en zij niet iedere dag 177 kilometer door gevaarlijk gebied zouden hoeven reizen.
Terwijl zij weg waren, drong op een nacht een groep guerrillastrijders de boerderij binnen en zij stalen wat van hun bezittingen. Verbazingwekkend genoeg staken zij het huis echter niet in brand noch brachten zij ernstige schade toe aan hun eigendommen. Waarom niet? De guerrillastrijders zeiden tegen Wills knechten dat zij wisten dat „Baas Will” een van Jehovah’s Getuigen was en dat hij een goed mens was, die zijn arbeiders eerlijk behandelde! Hoeveel machtiger bleek zijn christelijke reputatie te zijn dan het vertrouwen op gevaarlijke wapens!
De ware bron van bescherming
Ervaringen zoals deze benadrukken het feit dat Jehovah degenen zegent die de christelijke neutraliteit hoog houden en weigeren ’het zwaard op te nemen’. Zeker, af en toe laat Jehovah toe dat een van zijn dienstknechten om het leven komt, zoals bijvoorbeeld de kringopziener die in dat land werd vermoord. Toch is het beter te sterven terwijl men blijk geeft van volledig vertrouwen op Jehovah, dan onze handelwijze te laten regeren door mensenvrees (Matthéüs 10:28). Deze gewelddadige tijden mogen ons er niet toe bewegen ’het zwaard op te nemen’ of hoe dan ook te vertrouwen op gevaarlijke wapens om ons te bevrijden. De bijbel verzekert ons: „Het beven voor mensen, dát spant een strik, maar hij die op Jehovah vertrouwt, zal beschermd worden.” — Spreuken 29:25.
[Inzet op blz. 29]
Het is christenen ernst met het gebod hun ’zwaarden tot ploegscharen te slaan’
[Inzet op blz. 30]
„Zijt indien mogelijk voor zover het van u afhangt, vredelievend jegens alle mensen”