Ware zekerheid in een gewelddadige wereld
WARE zekerheid door alle fatsoenlijke mensen zeer begeerd. Is met zoveel moeilijkheden en geweld in de wereld een dergelijke zekerheid thans echter bestaanbaar?
Veel mensen zijn van mening dat zekerheid verkregen kan worden als het land waarin zij leven sterk is. Is uw hoop op zekerheid gebaseerd op de militaire macht van uw land?
De Verenigde Staten, een van de twee machtigste natiën ter wereld, besteedt thans ongeveer of aan $75.000.000.000 per jaar aan defensie of aan wat vaak „nationale veiligheid” wordt genoemd. Toch spreken de nieuwsberichten over een 15 percent verhoging van de uitgaven van de Sowjet-Unie voor bewapening, als tegenzet tegen de militaire macht van de Verenigde Staten.
GEEN ZEKERHEID IN EEN KERNOORLOG
Wat voor zekerheid is er met deze fantastische jaarlijkse uitgaven door beide landen gekocht? Een lid van het Amerikaanse Congres merkte onlangs op dat, als slechts achttien van Ruslands reusachtige waterstofbommen de Verenigde Staten zouden treffen, er drie van de vijf personen gedood konden worden! Dat zouden meer dan 120.000.000 mensen zijn! En velen, misschien de meesten, van de overlevenden zouden gewond zijn. Het congreslid toonde aan dat elke bom een vuurzee zou veroorzaken van 270 kilometer in doorsnee, een gebied van ongeveer 58.275 vierkante kilometer!
Men beweert dat zelfs dit de Verenigde Staten niet het vermogen zou kunnen ontnemen met hun eigen projectielen wraak te nemen. Al zou Rusland dus het eerst aanvallen, dan zou het toch door de kernwapens van de Verenigde Staten verwoest worden. De meeste Russische burgers zouden vernietigd worden.
Wat voor zekerheid bezit men als de burgers van de twee machtigste natiën alleen maar kunnen hopen dat slechts een klein gedeelte van de bevolking voor uitroeiing in een kernoorlog gespaard zal worden?
Bovendien zouden in een vernietigende uitwisseling van kernwapens tussen grote machten, mensen in andere landen, honderden kilometers ver weg, door radioactieve neerslag gedood en verminkt worden.
DE LES DIE DE GESCHIEDENIS LEERT
Degenen die voor zekerheid op militaire macht vertrouwen, zouden er goed aan doen acht te slaan op de les die de geschiedenis ten aanzien hiervan leert. Er zijn in de oudheid veel machtige natiën en rijken geweest. Hoeveel zijn er echter tot op deze dag als grote machten blijven bestaan? Niet één! Ze zijn alle verslagen, terwijl de zekerheid van hun inwoners vernietigd werd!
Eén zo’n voorbeeld was de sterke wereldmacht Babylon. De stad Babylon zelf was door massieve muren omgeven en werd door een reusachtig leger beschermd. Men dacht dat ze onneembaar was. Maar toen Babylon het toppunt van haar macht naderde, voorzei Gods profeet Jeremia het volgende: „Babel zal tot steenhopen worden, een verblijf van jakhalzen, een voorwerp van ontzetting en een aanfluiting, zonder inwoner.” — Jer. 51:37.
In overeenstemming met Gods profetische Woord werd de sterke macht van Babylon in 539 v.G.T. in één nacht door de binnenvallende Medo-Perzische legers verbrijzeld. Babylon werd na verloop van tijd verlaten en werd een puinhoop. Tot op deze dag is het precies gebleven wat Gods Woord had voorzegd: een puinhoop, een verblijf van jakhalzen!
En wat dunkt u van het machtige Romeinse Rijk, dat later kwam? Door militaire kracht overheerste het de gehele wereld rondom de Middellandse Zee. Maar wat is ermee gebeurd? Na verloop van tijd werd zijn kracht door internationale onenigheid, corruptie en immoraliteit ondermijnd. Het boek An Outline of Ancient History voegt eraan toe:
„De keizerlijke regering werd zo duur, dat ze niet langer voldoende belastingen kon heffen om de nodige onkosten te bestrijden. . . . ze bleef meer uitgeven dan er werd ontvangen en geraakte dientengevolge hopeloos in de schulden. Hierdoor ontstond er inflatie, totdat het geld praktisch waardeloos werd. . . . overal heerste haat en nijd . . . de wegen waren niet langer veilig.”
De grove corruptie, de afgodische aanbidding van heidense goden en keizers, alsook de verheerlijking van genot en gewelddadigheid, brachten intern verval mee. Weldra konden zelfs Rome’s beroemde legioenen de invallers uit het noorden niet tegenhouden. Het Romeinse Rijk stortte ineen. Vormen Babylon en Rome uitzonderingen? Is het de overige natiën in de wereldgeschiedenis soms beter vergaan? Hoeveel zekerheid is er in enig door mensen gemaakt regeringsstelsel? De historicus A.J. Toynbee verklaart in zijn boek A Study of History:
„Wij staan tegenover het feit dat van de eenentwintig beschavingen die met goede levenskansen geboren werden en voortgingen te groeien, er dertien dood en begraven zijn; dat zeven van de resterende acht kennelijk in verval zijn en dat de achtste, onze eigen beschaving, voor zover wij het nu kunnen bekijken ook heel wel over haar toppunt heen kan zijn.”
De feiten der geschiedenis bewijzen dat er voor geen enkele natie in dit samenstel van dingen ware en blijvende zekerheid is. Voor elke natie komt de tijd dat ze, òf door moeilijkheden van binnenuit of buitenaf, òf door problemen van beide kanten, afbrokkelt. En het kan feitelijk ook niet anders. Waarom niet? Omdat het met natiën die Gods wetten voor menselijk gedrag negeren, niet goed kan aflopen. En dat is nu precies wat bijna 6000 jaar lang elke natie ten slotte heeft gedaan! De historicus Toynbee zegt:
„Het gevoel heen en weer geslingerd te worden . . . is een van de pijnlijkste ervaringen waardoor de ziel van mannen en vrouwen, die gesommeerd worden hun leven in een tijdperk van sociale ontbinding te slijten, gekweld wordt; en deze pijn is misschien een straf voor de zonde van afgoderij, waaraan men zich schuldig maakt door het schepsel in plaats van de Schepper te aanbidden; want in deze zonde hebben wij reeds een van de oorzaken gevonden van de ineenstortingen die op de ontbinding van beschavingen volgen.”
Heden ten dage ervaren vele natiën een schokkende toename van geweld en immoraliteit. Zonder Gods wetten die als een belemmering werken, is dit te verwachten.
Verlaten de regeringsautoriteiten van uw land zich werkelijk op God en zijn wetten? Bewijzen zij dit door de burgers aan te sporen deze wetten van God na te leven? Stimuleren zij belangstelling voor Gods Woord, de bijbel, zodat de mensen zich achter de juiste beginselen daarvan kunnen scharen?
Als u goed kijkt, zult u bemerken dat niet één der wereldregeerders op aarde dit doet. Veeleer zijn er zowel in hoge regeringskringen als onder de gewone bevolking, bewijzen van moreel verval. Gods wetten worden niet werkelijk geëerbiedigd en zijn Woord wordt genegeerd.
Als er zulke toestanden heersen, biedt militaire macht alleen stellig geen beveiliging voor mensen die naar zekerheid zoeken. God zal de zekerheid van een natie beslist niet behoeden als zowel de leiders als het volk zijn wetten en Woord negeren! In plaats daarvan verklaart Gods Woord: „Indien gij Hem verlaat, zal Hij u voor eeuwig verwerpen.” — 1 Kron. 28:9.
MILITAIRE VERBINTENISSEN FALEN
De geschiedenis toont ook aan dat militaire verbintenissen geen garantie voor blijvende zekerheid vormen.
In de achtste eeuw vóór de gewone tijd rekening zag koning Achaz van Juda Syrië en Israël tegen hem ten strijde trekken. De bijbel zegt over Achaz en zijn volk: „Zijn hart en ook het hart van zijn volk [beefde].” — Jes. 7:2.
Deze mensen beweerden Jehovah God te aanbidden. Bij vele vroegere gelegenheden had God hen beschermd als zij op hem vertrouwden. De profeet Jesaja zei tot hen: „Den HERE der heerscharen . . . moet het voorwerp van uw vrees en Hij moet het voorwerp van uw schrik zijn.” — Jes. 8:13.
Koning Achaz wendde zich echter niet tot Jehovah om hulp. In plaats daarvan zond hij boden naar Tiglath-Pileser, de koning van het machtige Assyrië, en smeekte: „Ik ben uw knecht en uw zoon; trek op en verlos mij uit de macht van den koning van Aram en uit de macht van den koning van Israël, die tegen mij zijn opgetrokken.” Achaz nam vervolgens zilver en goud en „zond het als een geschenk aan den koning van Assur” (2 Kon. 16:7, 8). Gods Woord verklaart over dit alles: „Er werd zeer ontrouw jegens Jehovah gehandeld.” — 2 Kron. 28:19, NW.
Wat gebeurde er ten slotte, hoewel Assyrië Achaz tijdelijk hielp? De bijbel vermeldt dat na verloop van tijd ’de koning van Assur naar hem oprukte, maar hem in het nauw bracht en hem niet ondersteunde’. Juist degene op wie Achaz voor hulp had vertrouwd, keerde zich tegen hem! — 2 Kron. 28:20.
OP JEHOVAH VERTROUWEN
Toen koning Achaz was gestorven, werd hij door Hizkía opgevolgd. In Hizkía’s tijd werd Juda wederom door het machtige wereldrijk Assyrië bedreigd. Wat zou Hizkía doen? Zou hij de trouweloze Achaz nadoen en naar een militaire verbintenis uitzien om Assyrië tegen te houden?
Koning Sanherib, de monarch van het binnenvallende Assyrië, zond boden naar Juda. Hij drong bij het volk aan: „Laat Hizkia u niet bedriegen, want hij kan u niet redden. En laat Hizkia u niet op den HERE doen vertrouwen . . . Wie waren er onder alle goden dezer landen, die hun land uit mijn macht hebben gered, dat de HERE Jeruzalem uit mijn macht zou kunnen redden?” — Jes. 36:13-20.
Het had kunnen schijnen alsof er enige logica in zijn verzoek school. Assyrië’s reusachtige militaire apparaat had reeds alle te genstand de kop ingedrukt. Geen enkele natie of stad was in staat geweest zijn legers te weerstaan.
Wat deed Hizkía? „Hizkía ging tot Jehovah bidden, zeggende: ’O Jehovah der legerscharen, de God van Israël, die op de cherubs zit, gij alleen zijt de ware God van alle koninkrijken der aarde. . . . En nu, o Jehovah, onze God, red ons uit zijn hand, opdat alle koninkrijken van de aarde mogen weten dat gij, o Jehovah, alléén God zijt.’” — Jes. 37:15-20, NW.
Hizkía zocht niet zijn toevlucht tot militaire verbintenissen. Hij wendde zich in geloof tot Jehovah. Met welk resultaat? „Toen ging de engel des HEREN uit en sloeg in het leger van Assur honderd vijf en tachtig duizend man. . . . Dus brak Sanherib, de koning van Assur, op en aanvaardde den terugtocht; en hij bleef te Ninevé.” Nog nooit had het Assyrische leger zo’n totale nederlaag geleden. Zelfs de pocherige Sanherib werd later door zijn eigen zonen gedood toen hij zijn valse god Nisroch aanbad. Hizkía vertrouwde dus op Jehovah. Het had ware zekerheid tot gevolg. — Jes. 37:36-38.
TOEN JEZUS OP AARDE WAS
Toen Jezus op aarde was, keerden velen zich tot de verkeerde plaats voor zekerheid. Toen de joodse overpriesters en Farizeeën de wonderen die Jezus verrichtte, opmerkten, zeiden zij: „Wat staat ons te doen, want deze mens verricht vele tekenen? Als wij hem zo laten begaan, zullen zij allemaal geloof in hem stellen, en de Romeinen zullen komen en zowel onze plaats als onze natie wegnemen.” — Joh. 11:47, 48.
De priesters waren bang hun verhouding met de wereldmacht Rome in de war te sturen. Zij hadden zich van God afgewend en zich voor zekerheid tot politici gekeerd. Hoe dwaas! Zij beseften totaal niet dat het hun geen goed zou doen dat zij zich voor zekerheid tot politieke en militaire macht hadden gewend!
In datzelfde geslacht, in het jaar 70 G.T., kwamen de Romeinse legers en verwoestten Jeruzalem. Binnen enkele jaren was het joodse land voor het merendeel onder de voet gelopen. Meer dan een miljoen personen stierven, met inbegrip van priesters en Farizeeën! Nog eens duizenden werden tot slaven gemaakt. Maar ware christenen die op Jehovah hadden vertrouwd, vonden een veilig heenkomen en overleefden die tijd van verwoesting. De geschiedenis toont aan dat zij gespaard bleven. — Luk. 21:20-24.
HET EINDE VAN ALLE MILITAIRE MACHT IS NABIJ
Thans zijn de natiën tot de tanden met afschuwelijke vernietigingswapens bewapend. Deze militaire voorbereiding wordt met het jaar intensiever. Evenals Jehovah echter de militaire macht van Assyrië te gronde heeft gericht, zal hij ook de hedendaagse politieke strijdkrachten die ware zekerheid tegenwerken in het stof vermalen.
God zal weldra de laatste oorlog strijden die dit samenstel van dingen ooit zal beleven. In deze oorlog, die in de bijbel Armageddon wordt genoemd (Openb. 16:14, 16), zal God zijn almacht aanwenden om de militaire en politieke elementen die zo’n verwoesting op aarde hebben teweeggebracht, teniet doen. God nodigt bij deze gelegenheid „alle vogels die vliegen in het midden van de hemel” uit. Waarom? De bijbel verklaart: „Komt hier, wordt vergaderd tot het grote avondmaal van God, om te eten de vleesdelen van koningen en de vleesdelen van militaire bevelhebbers en de vleesdelen van sterke mannen en de vleesdelen van paarden en van hen die daarop zitten, en de vleesdelen van allen, zowel van vrijen als van slaven en van kleinen en groten.” — Openb. 19:17, 18.
God waarschuwt dus op duidelijke wijze dat allen die voor zekerheid niet op hem vertrouwen, teleurgesteld zullen worden. Zij zullen te zamen met het goddeloze samenstel van dingen dat zij verkiezen te ondersteunen, vernietigd worden.
Wat gebeurt er echter met hen die zich tot Jehovah wenden, die hun vertrouwen in hem stellen? Gods Woord belooft hun: „Zoekt den HERE, alle ootmoedigen des lands, gij die zijn verordening volbrengt; zoekt gerechtigheid, zoekt ootmoed; misschien zult gij geborgen worden op den dag van den toorn des HEREN.” — Zef. 2:3.
De enige ware zekerheid in de naderende tijd van moeilijkheden die stellig komt, is bij Jehovah God te vinden. Hij kan, en zal, degenen beschermen die zich voor zekerheid tot hem wenden. Zij zullen levend tot in een rechtvaardig nieuw samenstel van dingen bewaard worden, waar zij ’zich zullen verlustigen in grote vrede’. Er zal in dat nieuwe samenstel van dingen zulk een wereldomvattende vrede heersen omdat Jehovah belooft: „De boog en het zwaard en oorlog zal ik uit het land verbreken, en ik wil hen in zekerheid doen neerliggen.” — Ps. 37:11; Hos. 2:18 [17], NW.