De mens leert van Gods scheppingen

TOEN de atoomduikboot Nautilus op zijn historische tocht onder de ijskap van de Noordpool kalm door de arctische wateren voer, werd hij door het geluid en niet door het gezicht geleid. De bemanning ervan werd door middel van asdic van eventuele obstakels op de hoogte gehouden, waardoor de onderzeeër zonder gevaar te lopen tegen iets aan te botsen, zijn tocht „blind” kon voortzetten. Door de tijd te meten die echo’s van uitgezonden geluiden nodig hebben om naar het vaartuig terug te keren, werd de onderzeeër door middel van asdic op de hoogte gehouden van de afstand tot obstakels. Echopeiling is een verbazingwekkende ontdekking, maar het idee vond zijn oorsprong niet in de menselijke laboratoriums waar onderzoekingen op het gebied van de elektronica worden verricht.

Lang voordat de mens er ook maar aan dacht om geluid te gebruiken ten einde een zich onder water bevindend voorwerp op te sporen, maakten sommige van Gods schepselen er reeds met dat doel een effectief gebruik van. De bruinvis is bijvoorbeeld een expert in het door middel van echopeiling opsporen van voorwerpen. Wetenschappelijke experimenten hebben aan het licht gebracht dat een geblinddoekte bruinvis feilloos om pijpen en balken die in het water worden voortbewogen kan heenzwemmen. Wanneer er geen glazen wand in het water wordt geplaatst waardoor een bruinvis van zijn voedsel wordt gescheiden, ontdekt hij de aanwezigheid van het glas door middel van asdic. Wanneer u met uw hand op het water slaat, kan een bruinvis die achttien tot vierentwintig meter van u is verwijderd, naar de betreffende plek toezwemmen zonder er meer dan enkele centimeters naast te zijn. Zijn vermogen om geluiden waar te nemen, is zo gevoelig en accuraat, dat elk door de mens ontworpen asdictoestel er door in de schaduw wordt gesteld. De geleerden proberen te weten te komen hoe de bruinvis dit doet.

Er wordt ook een studie van vleermuizen gemaakt, daar ze een echopeilingsvermogen bezitten waarbij de beste machines van de mens primitief lijken. Het tijdschrift Scientific American zei hierover: „In deze dagen van technologische overwinningen doen wij er goed aan er van tijd tot tijd aan te denken dat levende mechanismen vaak weergaloos doeltreffend zijn vergeleken bij hun kunstmatige imitaties. Deze regel kan niet beter worden geïllustreerd dan door het radarsysteem van vleermuizen. Ons voor ons en watt voor watt is het miljarden malen doeltreffender en gevoeliger dan de radar- en asdicsystemen welke door mensen zijn uitgedacht” Eén vleermuizensoort verbijstert de mens door iets te doen waartoe de mens niet in staat is — via de lucht door middel van radar het zwemmen van vissen in het water ontdekken.

Een vleermuis kan in een donkere kamer vol met draden of stangen rondvliegen zonder ze aan te raken. Door middel van echopeiling kan hij met een geheimzinnige nauwkeurigheid de plaats van een heel klein insekt bepalen dat in het donker rondvliegt en dit vangen. Ook al worden er luide achtergrondgeluiden gemaakt, dan kan hij er nog zijn echosignalen — alhoewel die 2000 maal zwakker dan het achtergrondgeluid kunnen zijn — uithalen. Dit vermogen doet geleerden verstomd staan. Zij hebben er geen idee van hoe de vleermuis dit doet en zouden heel graag zijn geheim te weten komen. In de Scientific American werd gezegd: Vleermuizen „hebben hun vermogen om echogeluiden op te vangen verkregen door middel van een gehoorstelsel dat slechts een fractie van een gram weegt, terwijl wij ons op installaties verlaten die in vergelijking hiermee verschrikkelijk plomp lijken”. Sla eveneens acht op wat door de National Geographic magazine werd opgemerkt: „Grote oren vangen de terugkerende echo’s op en hersenen die slechts enkele honderdste delen van een ons wegen, stellen de gegevens vast en controleren de snelheid en richting van de jager. . . . Hij kan een echo horen van een doel dat zo klein is als een mug, deze in een fractie van een seconde herkennen en er bliksemsnel op aanvallen — een prestatie van de natuur welke de mens, met al zijn elektronische vaardigheid, nog steeds met ontzag dient te vervullen.”

In een poging om een doeltreffende romp voor duikboten te ontwerpen, heeft de mens zich tot de bruinvis en de walvis gewend. Hij wenst te leren hoe een bruinvis met grote snelheid door het water kan zwemmen zonder een noemenswaardige energie vergende beroering te veroorzaken. De geleerden zijn geneigd te denken dat het geheim in de uit twee lagen bestaande constructie van de huid van de bruinvis is gelegen. Zij beproeven hun theorie door met een rubber omhulsel voor de romp van onderzeeërs te experimenteren. Door datgene toe te passen wat zij door middel van het bestuderen van de bruinvis te weten komen, hopen zij hetzelfde succes te hebben als wat zij hebben behaald, door het ontwerp van de romp van een onderzeeër zodanig te veranderen dat deze een gelijkenis vertoonde met de romp van een walvis. De eerste atoomonderzeeër waarbij dit nieuwe systeem is toegepast, is de Amerikaanse duikboot Skipjack. Hierdoor bezit het vaartuig een grotere wendbaarheid en snelheid.

Op het gebied van de luchtvaart hebben vogels de mensen erbij geholpen vele der problemen betreffende het vliegen in machines die zwaarder zijn dan de lucht, op te lossen. „Luchtvaartdeskundigen kijken natuurlijkerwijs naar vogels”, zegt The Encyclopedia Americana, „ten einde ideeën op te doen voor kunstmatig vliegen. Zij hebben bij het vaststellen van de beginselen van luchtnavigatie speciaal aandacht geschonken aan de evenwichtige vlucht van de zeemeeuw.” Het heeft lang geduurd voordat de mens het geheim van het vliegen van vogels had ontsluierd; toch zijn vogels niet met de wetten van de aërodynamica of de luchtvaartkunde op de hoogte. Degene die hun vleugels zodanig heeft ontworpen dat ze een uiterst geperfectioneerd mechanisch ontwerp voor het vliegen vertonen, heeft hun een instinctieve kennis van het vliegen en van luchtnavigatie gegeven.

Dit zijn slechts enkele van de vele voorbeelden die genoemd zouden kunnen worden om aan te tonen hoe de mens kennis opdoet door Gods scheppingen te bestuderen. In het lichaam van levende schepselen treft de mens wijze ontwerpen aan waardoor verscheidene levensvormen een doeltreffend gebruik van natuurkundige wetten kunnen maken. Daar de mens ervan leert wanneer hij deze schepselen bestudeert, zeggen ze hem in zeker opzicht dat ze de scheppingen van een oneindig wijze Schepper zijn. „Vraag toch het gedierte, en het zal u onderrichten; het gevogelte des hemels, en het zal u inlichten. Of spreek tot de aarde, en zij zal u onderrichten, en laat de vissen der zee het u vertellen. Wie onder deze alle weet niet, dat de hand des HEREN dit doet?” — Job 12:7-9.

Bijzonder verstandige schepselen worden niet door minder verstandige schepselen onderwezen, maar de minder ontwikkelden eerder door de meer begaafden. Dat de mens de kennis die hij door middel van het bestuderen van stomme schepselen verwerft, bij zijn uitvindingen van toepassing kan brengen, wijst erop dat hij van het handwerk van een hogere Intelligentie leert. Aan zijn uitvindingen kan men het kaartje „Door de mens gemaakt” hangen, maar van datgene in de natuur waardoor hij wordt onderwezen, kan terecht worden gezegd dat het „Door God gemaakt” is.