Milddadigheid is een blijk van wijsheid

ER IS een tijd geweest dat men zelfs in het zakenleven milddadig was. Dat was de tijd waarin een bakker bijvoorbeeld dertien broodjes gaf als de klant er slechts om twaalf vroeg. De bakker wist dat zijn inkomen niet van dat ene broodje afhing, dat zijn klant met ditzelfde broodje gelukkig zou zijn terwijl het geven ervan hemzelf eveneens geluk schonk. Zeer waarschijnlijk kwam het niet eens bij hem op of het zakelijk gezien wel juist was, hoewel het dit wel was. Zijn milddadigheid of gulheid was echter een blijk van wijsheid. Hoe dan wel?

Omdat een leven zonder geluk een last is. Door zelfs in kleine dingen mild te zijn, kunnen wij anderen en onszelf een mate van geluk schenken waardoor het leven prettiger wordt. Wij hebben elkaar nodig. Zei de Schepper niet met betrekking tot onze eerste ouders, „Het is niet goed dat de mens alleen zij”? (Gen. 2:18) De geest van de tijd en onze overgeërfde zonden veroorzaken echter dat wij anderen over het hoofd zien en handelen alsof ons geluk volledig van voordeel afhankelijk is terwijl wij ons daar meer en meer aan vast gaan houden. Het tegengestelde is echter veeleer waar: met anderen te delen brengt pas geluk en maakt het leven vreugdevol.

Zo moet het ook wel zijn, want, hoewel de toestanden het schijnen te loochenen, bestaat dit universum op een morele basis. Het werd geschapen door een rechtvaardige, liefhebbende en wijze God die er ook de wetten voor maakte. Anders zou Jehovah God ook niet gelukkig zijn, want alle goede dingen komen van hem, en niemand is in staat hem ervoor terug te betalen. Daar dit zo is, is hij de allergelukkigste, want Jezus zei: „Het is zaliger te geven dan te ontvangen,” en God geeft beslist het allermeest. — Hand. 20:35; 1 Tim. 1:11.

Ja, daar het universum door een God van liefde gemaakt is, die de volmaakte uitdrukking van onzelfzuchtigheid vormt, is het waar dat iemand zich door zelfzucht zelf benadeelt. Hoe meer wij verkrijgen, hoe meer wij willen hebben en hoe minder wij hetgeen wij bezitten, waarderen. Als iemand meer rijkdommen krijgt, worden ook zijn zorgen ervoor groter en hoe meer zorgen men heeft, hoe minder gelukkig men zal zijn. Het is niet mogelijk zonder tevredenheid gelukkig te zijn. Zolang wij nog in de eerste plaats naar materiële bezittingen streven en erop uit zijn deze stevig vast te houden, verraden we dat we niet tevreden zijn, dat wij niet voldoende naar ons zin bezitten. Hoe kunnen we dan gelukkig worden? Wanneer wij daarentegen milddadig zijn, tonen wij daar eigenlijk mee aan dat er nog waardevoller dingen zijn dan alleen maar materiële bezittingen. Milddadigheid omvat ook het geloof in en de hoop op Gods voorzieningen, dat Hij alle dagen in brood zal voorzien. — Matth. 6:11, 19, 32.

Als u wilt, slaat u dan eens acht op de toepasselijke voorbeelden die er in de Schrift staan en waaruit wij lering kunnen trekken. Abraham was een voorbeeld van milddadigheid. Toen zijn knechten met die van Lot een twist hadden over weidegronden, had Abraham, als hoofd van de groep en de oudste, het geschil wel kunnen beslechten, het beste voor zichzelf kunnen nemen en de rest voor Lot overlaten. Hij was echter milddadig. Hij wist dat liefde en vriendschap veel meer betekenden dan het kiezen van een stuk weidegrond en daarom zei hij tegen zijn neef: „Laat er toch geen twist zijn tussen mij en u, en tussen mijn herders en uw herders, want wij zijn mannen broeders. Ligt het gehele land niet voor u open?”

Hij stond Lot toe zijn deel te nemen en natuurlijk koos Lot de beste weidegronden, waarna Abraham het overgeblevene nam. Was Abraham daardoor gekwetst? Helemaal niet. Hij had nog steeds genoeg voor zijn kudden en bleef tegelijkertijd de vriendschap en de goede wil van zijn neef behouden, wat veel meer waard was dan goede weiden en zeker nu ze in een land woonden dat hen zo onvriendelijk gezind was. Ironisch genoeg verloor Lot ten slotte echter als gevolg van de goddeloosheid van Sodom en Gomorra alles, wat gedeeltelijk veroorzaakt werd door de rijkdom van het land, terwijl Abraham zijn bezittingen behield en hij ze aan zijn nageslacht kon overdragen. — Gen. 13:8, 9; 19:15-25; 25:5, 6.

Ook het geval waarin Elia en de weduwe van Sarfath betrokken waren, is een goed voorbeeld. Hoewel deze weduwe slechts voldoende voedsel had voor een maaltijd voor haar en haar zoon en daarna van honger zou moeten sterven, voldeed ze milddadig aan het verzoek van Elia hem een deel van haar laatste gebakken meel te geven. In overeenstemming met Elia’s profetie zou ’het meel in den pot niet opraken, en de olie in de kruik niet ontbreken’ tot de droogte, die God vanwege de ontrouw van de Israëlieten gezonden had, zou eindigen. — 1 Kon. 17:8-16.

Ook zegt men wel dat milddadigheid een vorm van wijsheid is omdat het bijna onveranderlijk aanstekelijk werkt. Jezus zei daarom met betrekking tot onze omgang met anderen: „Geeft en u zal gegeven worden: een goede, gedrukte, geschudde, overlopende maat zal men in uw schoot geven. Want met de maat, waarmede gij meet, zal u wedergemeten worden.” Ja, evenals de gierigheid van een ander ons ook vrekkig kan maken en wij daardoor misleid kunnen worden, kan een onzelfzuchtig, milddadig voorbeeld ons ook tot milddadigheid aanzetten. Pas het principe van Jezus eens in de praktijk toe en zie wat de uitwerking is! — Luk. 6:38.

Als nu een aantal zeer zelfzuchtige mensen eens niet op ons milddadige voorbeeld reageert, wat dan? Hebben wij dan verloren? Helemaal niet, want dit beginsel maakt ons als gevolg van het geven, gelukkiger.

Al het voorgaande is op een speciale manier ook van toepassing op religieuze en geestelijke zaken. Jehovah heeft het voorbeeld van milddadigheid gegeven en in de mate dat wij hem leren kennen, zijn voornemen leren begrijpen en zijn eigenschappen waarderen, zullen wij ontdekken dat wij zijn voorbeeld volgen door ook milddadig te zijn. Schenkt hij niet zowel bozen als goeden regen en zonneschijn? Is hij niet de Gever van „iedere gave, die goed, en elk geschenk, dat volmaakt is”? Inderdaad! — Matth. 5:45; Jak. 1:17.

Christenen zullen daarom ook milddadig zijn in het gebruik van hun tijd, middelen en kracht en daarbij bedenken dat ’wie karig zaait, ook karig zal oogsten, en wie mildelijk zaait, ook mildelijk zal oogsten.’ Dit beginsel is niet alleen van toepassing op de velddienst maar ook op het bezoek van de gemeentelijke vergaderingen. — 2 Kor. 9:6.

Zeer terecht schreef de wijze man daarom: „Er zijn er, die uitstrooien en toch nog meer verkrijgen; terwijl anderen meer inhouden dan recht is en toch gebrek lijden. De zegenende ziel wordt overvloedig verkwikt, wie laaft, wordt zelf ook gelaafd.” — Spr. 11:24, 25.