Het dorpshoofd was onder de indruk

De districtsdienaar was druk bezig de vrachtwagen van het Genootschap waarmede hij in de vergaderingsplaats was aangekomen na een zware tocht over slechte, vuile wegen in het oerwoud in Noord-Rhodesia, een beetje schoner te maken. Om een wagen in deze omstandigheden in goede conditie te houden, moet er voortdurend aandacht aan worden geschonken. Daarmee was hij dus druk bezig en hij was nu niet bepaald in de toestand om een officieel bezoek te ontvangen. Er verscheen namelijk een kleine optocht op het toneel, bestaande uit een opperhoofdman en zijn bedienden, zijn schrijver, tolk, enz.

Na enkele minuten formaliteiten uitgewisseld te hebben, knikte het dorpshoofd naar een van zijn bedienden, die de districtsdienaar daar onmiddellijk een tiental eieren aanbood — het was dus met recht een vriendschappelijk bezoek dat zij kwamen brengen.

Evenals vele anderen heeft deze dorpshoofdman in zijn geest een hele ommezwaai gemaakt ten gunste van Jehovah’s getuigen. Nog maar een paar jaar geleden had hij in het geheel geen tijd voor de getuigen, want hij dacht dat zij politieke agitatoren waren. Nu steunt en verdedigt hij Jehovah’s getuigen met al het vuur dat in hem is, daar hij heeft bemerkt dat zij de grootste vredestichters in zijn district zijn. De districtsdienaar schrijft ons het volgende over hem:

„Toen het nieuws langzamerhand tot het hoofd doordrong dat Jehovah’s getuigen in zijn gebied een kringvergadering hadden, begon hij onmiddellijk actief te worden. Allereerst stelde hij een Europese superieur op zijn gemak, die daar deze niet wist waar het bij de vergadering om zou gaan, moeilijkheden vreesde. Vervolgens gaf hij op elke rechtszitting welke hij bijwoonde de beschuldigde bevel op deze vergadering aanwezig te zijn. Toen riep hij alle dorpshoofden uit zijn district bijeen en in niet mis te verstane woorden deelde hij hen mede dat wanneer zij niet aanwezig waren of de dorpsbewoners er niet van op de hoogte stelden en hen niet aanmoedigden ook aanwezig te zijn, hij er persoonlijk op zou toezien dat zij wegens nalatigheid bij hun ambtsuitoefening gerechtelijk vervolgd zouden worden. Alsof dat niet voldoende was, bepaalde hij publiekelijk dat alle officiële personen en mensen van zijn eigen dorp de vergadering met hun aanwezigheid moesten vereren!

Alhoewel het dorpshoofd zelf geen getuige van Jehovah is, loopt hij hoog met deze blijmoedige vredestichters weg. En zoals hij het zegt, ’Vredestichters zullen hier blijven.’”

Het dorpshoofd was ongetwijfeld onder de indruk.